Βολ.5

Εδώ είμαστε.
Ξαπλωμένοι στο στενό στρώμα, να κοιτάμε την ίδια ρωγμή στο ταβάνι.

-Σε λίγο ξημερώνει...
-Τέλεια, ας ανεβουμε στην ταράτσα
-Στην ταράτσα...?

Ναι στην ταράτσα.Μπορεί να μην έχει την τέλεια θέα, αλλά τουλάχιστον θα δούμε μια αξιοπρεπή ανατολή, έστω και ανάμεσα απο τις πολυκατοικίες, τις κεραίες και τις μπουγάδες.

-Ναι, εγω κι εσυ, στην ταρατσα, ελα ας φτιάξουμε μια ανάμνηση.
-Τι να την κανουμε την αναμνηση?

Δεν απάντησα.
Πήραμε απο μια κούπα καφέ και σκαρφαλώσαμε στην σιδερένια σκαλα της κουζίνας.Βρήκαμε ενα καλο σημείο και κάτσαμε, η θέα ήταν πιο ωραία απο το αναμενόμενο, κι ο ουρανός μόλις είχε αρχίσει να ξεθωριάζει απο την μια μερια, σαν χιλιοφορεμένο τζην.
Του θύμισα σχεδόν αδιάφορα ότι το αεροπλάνο έφευγε στις 4 και ότι έπρεπε να είμαι νωρίτερα στο αεροδρόμιο, και ταυτόχρονα κοιτούσα προσηλωμένη τον καφέ μου έχοντας ξεχάσει τον λόγο που ανεβήκαμε μέχρι εδω πάνω.

-Μου άρεσε περισσότερο όταν ήμουν ο πρώτος ανθρωπος που τηλεφωνούσες καθε φορά που έφτανες στην πόλη.

Τι ητανε πάλι αυτό?Μα γιατί να έχει παράπονο?Σε λίγο θα μου πει πως τον ξέχασα κι όλας λες και...

-Πάω κάτω, είπε ξερά.

Σκατά.
Γιατί οι άνθρωποι δείχνουν τόσο όμορφοι όταν γυρνάνε την πλάτη και φεύγουν? Έστω και μετα απο ξενύχτι, ατημέλητοι και ίσως λιγάκι ζαλισμένοι.

Spy, spy, pretty girl
I see you see me through your window