Άου

ή αλλιώς άρση απαγορευτικού απόπλου

Όταν πας να καρφώσεις ένα κάδρο στον τοίχο, αλλά αντί για καρφί πετυχαίνεις δάχτυλο, τι λες?
'Αου
άουτς
όχι ρε μαλάκα
ουϊλλ (αν είσαι γάλλος)
κάι κάι (αν είσαι σκύλος- θα μου πείς τώρα, πολύ σωστά, αν είσαι σκύλος γιατί να θες να καρφώσεις ένα κάδρο? Ναι αλλά δεν είναι εδώ το θέμα μας, συγκεντρώσου!)

Είναι λοιπόν μια στιγμιαία αντίδραση στον πόνο, ενστικτώδης και πολύ ανθρώπινη, όπως και το βρισίδι που το ρίχνεις για να ξαλαφρώσεις και να ανακουφιστείς.
Κάπως έτσι λοιπόν, ερμηνεύεται και αντιδραση του στυλ οκ, δεν θα ξαναμιλησουμε ποτέ γι'αυτό ή μην ξανακούσω την λέξη " -άγγελο- " σε οποιαδήποτε μορφή, είτε είναι "καταγγέλλω", είτε "κομμωτήρια άγγελος τοπ χαιρ", είτε "αγγελοκρουσμένη", και πάει λέγοντας.
Απομακρύνεσαι απο τον πόνο ενστικτωδώς, αναθεματίζεις τις λέξεις, λες και έχουν κάποια κρυφή μαγική δύναμη που μπορεί να τα φέρει όλα πάνω κάτω (σαν να μην ήταν ήδη έτσι τα πράγματα, χα-χα). Νιώθεις μια κρυφή χαρά, οτι έχεις τη δύναμη να καταργήσεις τον πόνο, απλά και μόνο καταδικάζοντας τους φορείς του ή ό,τι στον θυμίζει σε αιώνια συσκότιση.

Εντάξει λοιπόν, ανθρώπινο όν, την είπες την υπερβολή σου.
Κακιά λέξη σε καταδικάζω σε αιώνια αχρηστία και μπλα μπλα μπλα, οκ.
Έβρισες και λίγο το διάολό σου και το κεφάλι σου για γαρνιτούρα, οκ.
Έπρηξες και όλον τον κόσμο, που δεν μπορεί παρά να σου κάνει το χατήρι και συμμορφώνεται, οκ.
Ανακουφίστηκες, οκ.
Ε, δεν το εννοείς.

Γιατί πως γίνεται,βρε χαμένη, εσύ η μεγάλη οπαδός της Σχολής της -σε σημείο αηδίας - Ειλικρίνειας, να ζητάς από τους ανθρώπους να μην εκφράζονται για κάτι? Είναι τουλάχιστον αντιδεοντολογικό, αν όχι σκέτη μαλακία.

Μετα απο αυτόν, τον πολύ εποικοδομητικό ομολογουμένως, διάλογο με τον εαυτό μου, κηρύσσω απο αυτό εδώ το βλογ την άρση απαγορευτικού διαβούλευσης ζητημάτων όπως αυτά τέθηκαν προ μηνός και εν μέσω ασταθούς ψυχολογικής καταστάσεως. Η άρση τίθεται σε ισχύ απο τώρα, είναι δε αναδρομική που σημαίνει μπορείτε πλέον να με λέτε όσο ξενέρωτη θέτε χωρις τις κυρωσεις (βρισίδι και 5λεπτη άρνηση απεύθυνσης λόγου) που προϋπήρχαν.



Οποιος κατάλαβε κατάλαβε. Οι υπόλοιποι κάντε την προσευχή σας, γιατί δεν είμαι η μοναδική τρελή σ'αυτόν τον κόσμο.
Εξάλλου, οταν κολυμπάς στα σκατά, τι κακό να σου κάνει μια ροχάλα?

Madrugada, που σημαίνει το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πριν την ανατολή.

Αναρωτιέμαι απο το βράδυ: πόσα μπορεί να πει ένα τραγούδι με στίχους και με υποβλητικότητα? Πόσο μέσα μπορεί να πέσει μια ταινία σχετικά με την αναζήτηση και την αργοπορία?
Και βρέθηκε τώρα μπροστά μου, ενα βίντεο που τα συνδυάζει και τα δύο -τέλειο, να ναι καλά οποιος το ανέβασε.

Για άλλη μια φορά εγώ κι ο χρόνος, δεν τα πάμε καλά
Είτε είναι λίγος, είτε είναι πολύς για μένα. Είτε είναι εδώ είτε είναι εκεί, πάντως το χατήρι δεν θα μου το κάνει ποτέ, κι ας μου το χρωστάει απο τότε που γεννήθηκα. Είναι που ήθελα να τον σκοτώσω, τότε που έδινα πανελλάδικες, και είχα ευχηθεί να είχα μαγικές δυνάμεις για να μπορέσω να τον σταματάω και να τον ξεκινάω όποτε μου γουστάρει. Σκέφτηκα ακόμη και να τον καταργήσω, στην τελική ο χρόνος δεν είναι τιποτε άλλο απο μια σύμβαση μεταξύ ανθρώπων και γω δεν κατανόησα και δεν συμφώνησα ποτέ με την ανθρώπινη κοινωνία. Έλα όμως, που τα περισσότερα πράγματα είναι θέμα χρόνου. Χρειάζεται να ξέρεις πόσο διαρκεί το 8ωρο, πρέπει να ξέρεις πόσο διαρκεί το τώρα, το σήμερα, πόσο διαρκεί μια αγκαλιά (35") κι ολα αυτά εμπειρικά. Εμπειρικά επίσης, ο έρωτας έιναι θέμα χρόνου, όπως και οι συμπτώσεις, άρα θα μπορούσαμε να πούμε σ'αυτό το σημείο πως ακόμη κι ο έρωτας είναι μια σύμπτωση. Και φυσικά δεν πιστεύω στις συμπτώσεις, οι συμπτώσεις είναι ένα τεράστιο χωνί, μια μαύρη τρύπα που δεν μπορείς να αντισταθείς, σε ρουφάνε γιατί ξέρουνε οι καριόλες ότι θα πίστευες τα πάντα-ακόμη και στον θεό.
Και μείς, που είμαστε αυτοί που είμαστε, και πίστευουμε μόνο στους ανθρώπους...Ε να λοιπόν που την πατάμε κάθε λίγο και λιγάκι από αυτούς τους ίδιους που εμπιστευόμαστε περισσότερο. Γιατί στο κάτω κάτω, τι είναι η εμπιστοσύνη, αν όχι κι αυτή μια σειρά απο συμπτώσεις?

Αλλά ξεκίνησα να μιλάω για ένα τραγούδι και μια ταινία.

Les Amours Imaginaires

Θα ερθει.Θα φυγει.
Θα πιστεψει σε σενα.

Μια υπαρξη -σαν γυναικα
με το πιο τρυφερο αγγιγμα που υπηρξε ποτε

Μια υπαρξη με μια μονο αποστολη
Να φυγει απο μενα, να ερθει σε σενα

Ηταν κακη εποχη.

Χαθηκε στο δρομο-την παρεσυρε ο ανεμος-
κι ακουσα την φωνη της στα αυτια μου
Γιατι να ειναι τοσο δυσκολο?

Γιατι ετσι γινεται παντα της απαντησα.

Απογοητευτηκε.Δακρυσε.
Μπηκε μεσα στο τελευταιο τσιγαρο.

Κι εγινε, μεσα στο αιμα μου, ενα με μενα
Ετσι δακρυσα και γω.

Γιατι ηταν περα απο μενα
πιο πανω απο τις δυναμεις μου

Καταραμενα Δυστιχα

Σαν την τελευταια ευκαιρια
-μετα δεν θα εχω αλλες

ελα

πες τουλαχιστον μια οποιαδηποτε λεξη
και ασε με να μαντεψω τα υπολοιπα


το ξερω


η ζωη ειναι γεματη απο τετοια
απο σπειρες που σε γυριζουν ξανα πισω


ειναι δυσκολο


να γινομαι λιγο πριν κοιμηθω
μια μαυρη τρυπα στο στρωμα


αλλα πες μου


αν οχι τωρα, ποτε?
αν οχι εμεις, ποιοι?

Τα παιδιά του Κύρου Γρανάζη

Ας υποθέσουμε οτι αυτή η εικόνα είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ας υποθέσουμε είπα. Κάπως έτσι θα είναι και ο δικός μου, ίσως και λίγο αραχνιασμένος απο την αχρησ(τ)ία, απλος στη λειτουργία του, περίπλοκος στα επιτεύγματα του. Απο τη μία μεριά, μια δεξαμενή γεμάτη επιθυμίες, εικόνες, διαλογους και ήχους. Απο την άλλη, ένα κουτάκι -αδειανό προς το παρόν- γράφει "εξερχόμενα", και σ'αυτό μπαίνουν τα προϊόντα του μεταβολισμού των εισερχομένων, όπως κινήσεις ή πράξεις, οι οποίες με μια πολυ απλή επεξεργασία, που συμπεριλαμβάνει στάδια όπως διήθηση και σύνθεση, μετατρέπονται σε τρόπο ζωής ή νοοτροπία. Οταν αυτή η διαδικασία είναι τέλεια δηλαδή δεν αφήνει κατάλοιπα, είναι ευεργετική ακόμη και για την ίδια την μηχανή, καθώς μπορεί να τραφεί απο την ίδια την νοοτροπία της και να ισχυροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε , κατω απο ιδανικές συνθήκες να μπορέσει να παράξει μικροποσότητες ευτυχίας σε μορφή υδρατμών. Δεν υπαρχει βέβαια λόγος να επεκταθούμε σε πρακτικές που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο.
Το βασικό με τις μηχανές μας είναι η έναρξη λειτουργίας και φυσικά η σωστή συντήρηση.
Γιατι αμα λειψει έστω και ενα γρανάζι, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.
Ενα μικρό γαμημένο γρανάζι.
Μόνο αυτό λείπει.
Μόνο αυτό αρκεί.

Και αντε να το βρεις τωρα μεσα στο σωρο...

• Η αναγνώριση της έλλειψης, της παρολίγον ολότητας
• Η ανάγκη για ξεπέρασμα της οχι πια αρτιμελούς πραγματικότητας
  
• Η δυσανεξία στα ανολοκλήρωτα πράγματα
• Η βαθύτερη επιθυμία για κάτι τέλειο-οχι αισθητικά, ούτε ηθικά αλλα καθαρά λειτουργικά
• Το σταμάτημα της ψυχοφθόρας εσώστρεφης διαδικασίας της αναζήτησης σφαλμάτων
• Η παρουσίαση και αποδοχή σχεδόν μη επιτεύξιμων στόχων

Και η λίστα συνεχίζεται, μέχρι να βρω το κατάλληλο εξάρτημα και να επανεκκινήσω την διαδικασία.

Όνειρο σε ορθο παιδικο στρωμα

Εχω, λεει, μια μαργαριτα φυτεμενη σε μια γλαστρα στο μπαλκονι.
Η δικια μου μαργαριτα δεν ειναι σαν ολες τις αλλες.
Η δικια μου μαργαριτα ειναι μοναδικη.

Ειναι κιτρινη κι εχει ενα και μοναδικο λουλουδι, εδω και πολλες μερες.

Δεν μ' αρεσει να μαδαω μαργαριτες.
Μετραω ομως τα πεταλα τους (το σκεπτικο ειναι το εξης: οταν τα πεταλα ειναι μονός αριθμος "σ'αγαπαει" , ενω αμα ειναι ζυγός "δεν σ'αγαπαει").

Η δικια μου μαργαριτα ειχε 20 κατακιτρινα πεταλα και κοιταζε καταματα τον ηλιο.


Μετα απο καιρο, αρχισα να την βρισκω σε διαφορετικα μερη του μπαλκονιου.
Μια μερα που ειχε σκαρφαλωσει στα καγκελα, διεκρινα ενα πολυ μικρο ασπρο σημαδακι αναμεσα στα πεταλα της. Πριν προλαβω να την συγχαρω για το 21ο της πεταλακι, πηδηξε στο μπαλκονι του γειτονα, και δεν την ξαναειδα.

εδω, σε μια παλια φωτογραφια μαζι με την ξαδερφη της.

Τραγούδι-τσίχλα, απο 15/04

Δε λεω, κομματάρα είναι ( και σε μια πολύ καλή εκτέλεση εδώ. )

Υπαρχει καποια πρακτικη ξε-κολληματος?


Γιατι δεν ερχεσαι ποτε?
-Αλλα γιατι δεν φευγεις κι ολας?-

Είναι αυτό τραγούδι για αγάπες?

Ειμαι η βασιλισσα των φθινοπωρινων φυλλων
Χρειαζομαι τους δρομους, κι ας μην πηγαινω πουθενα.

Ας ειναι και αεροστατο, λιγο με νοιαζει

Θέλω να πάρω ένα τροχόσπιτο
να φύγω μακριά από 'δω
να ταξιδέψω και να ονειρευτώ
μακριά από αυτόν τον πανικό


Όλα έχουν ένα τέλος, μια αρχή
όλα τώρα στη μισή τιμή
πάρε απ'το σπίτι ό,τι θες
το'χω αποφασίσει από χθες
κάτι στη δουλειά μου πάει στραβά
κάτι ψυχοσωματικά
βρήκα τρόπο να ξεφύγω, στο'χα πει
χρειάζεται η ζωή μου αλλαγή

Πως να εκμεταλλευτεις την ομοφοβια για να βγαλεις φραγκα...

Η είδηση είναι απλή: Η κυβέρνηση του Πακιστάν προσέλαβε τραβεστί για να συλλέγουν τα χρεωστούμενα στην εφορία.Δεν το λέω εγώ , το λένε αυτοι

Η εμφάνιση τους λέει, προκαλεί αμηχανία στον κόσμο, που θα έκανε τα πάντα για να τους διώξει απο την πόρτα του (προσθέτω εγώ).
Προφανώς η ομοφοβία είναι παγκόσμιο φαινόμενο.
Για να διώξεις αυτο το "πράγμα" απο την πόρτα σου, θα πλήρωνες όσο-όσο ακόμη και φόρο στο κράτος, έτσι δεν είναι?

Προχωρημένη ιδέα, δεν διαφωνώ.
Ποτε κανείς μέχρι τώρα δεν είχε σκεφτεί να εκμεταλλευτεί τη στενομυαλιά του κόσμου για να βγάλει φράγκα (εκτός ίσως απο τον πάπα με τα συγχωροχάρτια).

Τωρα θα μου πείτε, τι ζόρι τραβάω, αφού αυτές (και όχι αυτοί ούτε αυτά, οι ανθρωποι διάλεξαν το φύλο τους, τελεία και παυλα) θέλουνε να δουλεύουν για τον κρατικό μηχανισμό και μάλιστα ειναι και χαρούμενες γι'αυτό.
Εχω πρόβλημα, απο τη στιγμή που οι επιλογές τους είναι μια ζωη στο περιθώριο και στο φτύσιμο ή μια θέση οιονεί εξουσίας πάνω σ'αυτούς που τις χλεύαζαν ως τώρα (και θα συνεχίσουν να το κάνουν με την πρώτη ευκαιρία). Το πρόβλημα μου βρίσκεται στις συνθήκες, σύμφωνα με τις οποίες "πρέπει" συμμετέχεις σε δομές εξουσίας αν θές να γίνεις αποδεκτός-ή απο την κοινωνία των "φυσιολογικών".

Ας μη γελιόμαστε λοιπον.Αν ήμασταν όλοι ίσοι και ίσες δεν θα υπήρχε λόγος να αποτελεί είδηση ένα νεοσύστατο σώμα πάταξης φοροδιαφυγής- μάλλον δεν θα υπήρχε και λόγος για την δημιουργία του.

Μηπως τελικα...

..ειμαι σκυλος?


γαβγιζω και δεν δαγκωνω, αφηνω να μου χαϊδεψουν τα αυτακια, να με σερνουν απο το λουρι μου οταν με βγαζουν βολτα, οταν τρωω λερωνω τα παντα γυρω μου, μικρη κατουραγα στο χαλι, γρυλιζω σ'αυτους που το παιζουν μαγκες στην αγελη μου, αγαπαω τους παντες χωρις να περιμενω αντικρυσμα και κοιταω με αθωο βλεμμα οταν κανω ζημιες.

Και μετα μου λες....

Οταν ανοιξα τα ματια μου, ο ηλιος φεγγιζε πανω στο ασπρο παπλωμα.Μια φωνη μου ειπε καλημερα και μετα εχω καφε και φρεσκα κρουασαν.
Σηκωθηκα χαμογελωντας- δε μ' ενοιαξε καθολου που ημουν σαν αναποδο γαμωτο- βγηκα στο μπαλκονι χωρις τα γυαλια μαζι με μια κουπα καφε και τη φωνη. Το προηγουμενο βραδυ ειχα δει στον υπνο μου τον Μισελ να τραγουδαει "του κατω κοσμου οι φυλακες" σε ενα ρεμπετικο, ενω λιγο νωριτερα ειχα τραυματισει το νυχι μου χωρις να τρεξει αιμα. Το ειπα στη φωνη και ταυτοχρονα εξερευνουσα ενα ενα τα νυχια του αριστερου μου χεριου να δω το υποτιθεμενο σημαδι, ενω η φωνη χαμογελουσε με τη χαζομαρα μου. Σταματησα να μιλαω και χαζευα στο δρομο την κυρα Μαρια με το καροτσακι της λαϊκης και τον αντρα της- που αγοραζε τσιγαρα κρυφα απο το περιπτερο - και τη γιαγια της απεναντι πολυκατοικιας που βγηκε με τη ρομπα να ποτισει τις γλαστρες στο μπαλκονι. Η καημενη ξεχναει , ειπα, τις εχει ποτισει ηδη τρεις φορες σημερα...Η φωνη εδειξε να συμφωνει. Ο αερας μυριζε ανθισμενες νερατζιες, μαργαριτες και φρεσκοπλυμμενα ρουχα.



Σηκωθηκα αργοπορημενη.
Ονειρο ητανε, και ο καφες και οι ανθισμενες νερατζιες και η φωνη.
Ετοιμαστηκα και ξεκινησα για σχολη. Στο ραδιο πετυχα Φοιβο :

Και γω σε μια γωνια του ηλεκτρικου
σκαρωνω χαϊκου

Τραγικα αστειο, σκεφτηκα.

Ειναι αρκετα αυτα για σφουγγαρια, στρουμφ?

Και μολις τωρα σκεφτηκα, οτι ειναι βασανο να σου λενε πως σ'αγαπανε.Αμε ειναι, και μη με στραβοκοιτατε ετσι οι περισσοτεροι, δεν φοβαμαι τις δεσμευσεις-το αντιθετο θα ελεγα...Το προβλημα μου ειναι οταν α)το λένε στα ψεμματα β) το λένε και δεν το εννοούν οπως ο αποδεκτης του γ)το λένε οπως θα επρεπε (θα επρεπε δηλαδη να λεγεται σπανια, και με πληρη συνειδηση).
Και θα μου πεις τωρα οκ, καλα το α και το β, με το γ γιατι?
Θα σου πω γιατι...Επειδη για μενα, αυτη η λεξουλα ειναι το κουμπι μου.Ειναι το πολυτιμο μου, η ζηλεια μου (και ξερεις φωτ, οτι δε ζηλευω ποτε), η λατρεια μου, η καυλα μου, ολοκληρη η υπαρξη μου και μη μαζι.Αυτοματως λοιπον, οταν ξεστομιζεται αυτη η λεξη απο τον πομπο και φτανει στον δεκτη (δλδ εμενα στην προκειμενη) αποκτα ο πρωτος προσβαση σε ολα τα κρυφα αρχεια και φακελους που παρατεθηκαν πιο πανω.Με αλλα λογια συνδεομαστε σε κοινους τοπους -απλησιαστους απο εμενα για 1002 λογους- σαν ενα αλλο ματριξ, στο οποιο χανω ολες μου τις δυναμεις και λιωνω σαν το βουτυρο αφου πρωτα χασω την αισθηση του χρονου και μου φανουν τα δευτερολεπτα σαν αιωνιοτητα.
Ειναι σαν τους αρρητους αριθμους του 5ου αιωνα, σαν τη λεξη με την οποια ο Οιδιποδας σκοτωσε τη Σφιγγα, σαν το Ιερο Δισκοποτηρο, σαν το ονομα του Βολντεμορτ κλπ...Ειναι λεξη που απαξ και ακουστει καποιος(-α) θα πεθανει, και που την ψαχνω παρολα αυτα, σαν τις πεταλουδες της νυχτας που αναζητανε τιποτα παραπανω απο μια πηγη φωτος.(μεγαλο κλισε αυτη η παρομοιωση, αλλα ενιγουει...)
Την απεφευγα τεχνηέντως εδω και πολλα χρονια.
Ημουν αρκετα εξυπνη ωστε να αποφυγω τετοιες καταστασεις, κατα τις οποιες (ισως και να) υπηρχε κινδυνος να καταστραφω.
Μου αξιζουν συγχαρητηρια παντως *κλαπ κλαπ, μπραβο μαλακα* για την προσπαθεια που εκανα, να εχω κατι που δεν ηθελα τελικα, και που ετσι κι αλλιως δεν χρειαζοταν.

Ολα τελεια λοιπον...
Κι αφου την πηρα την ρημαδα την αποφαση οτι πρεπει να αλλαξω γιατι το βρισκω τοσο δυσκολο? Τι μου χρειαζεται η αφορμη απο τη στιγμη που υπαρχει αιτια-και μαλιστα τοσο ικανη και αξιολογη, αφου ειναι η ιδια μου η επιθυμια για αλλαγη.

Και ερωτω και απαντω ταυτοχρονα:
Ειναι η ιδια η γαμημενη η μονοτονη συνηθεια
ειναι αυτο που ελεγα και πιο παλια, καπως αλλαγμενο τωρα, οτι ειμαι απλα ενα νευρικο καθικι που εχει βολευτει σε μια καταθλιπτικη κατασταση και δε λεει να κουνησει τον γερασμενο κωλο του να παει ενα βημα παραπερα.
Αυτα.

Βρωμόλογα...

What more can I do
I'm wringing myself dry
And I can't afford to lose
One more teardrop from my eye

Κι επειδη πολλα μας τα ειπανε οι Κακοι
και για να μπουρδελεψουμε λιγο τα νοηματα που κρυβονται πισω απο το τραγουδι, θα σας πω ενα ανεκδοτο:

Ματσο αντρακλας, γαμαω-και-δερνω φαση, καθεται με περισσια αντριλα σε μπαρ.
Πλησιαζει κοπελα, που ενσαρκωνει ολα τα προτυπα ομορφιας των δυτικων κοινωνιων(ψιλο-χαζη, ψιλο-ξανθια, ψιλο-αφελης, ψιλο-μπαρμπι ...ξερετε τωρα..)

Μπαρμπι(στον μπαρμαν): Εναν φραπε, γλυκο με γαλα
Ματσο: Γλυκο σαν και σενα?
Μπαρμπι: Ναι...Και με-γαλα σαν τα αρχιδια μου....

Δεν ξερω

τι είσαι,
Ούτε ως πού φτάνεις,
Ούτε τι χρώμα έχουν οι μέρες όταν έρχεσαι
Δεν είμαι ο μόνος
-σε είδανε κι άλλοι-
Να μπαίνεις μέσα στα νερά και να μη βρέχεσαι.


τι κανω
η καθημερινοτητα με εχει καταβαλλει
τα βιβλια
οι εξετασεις
να τρεξω, να γραψω, να σβησω, να διαγραψω
οι φιλοι και οι συντροφοι
που φευγουν
γιατι ειναι εγωιστες-οι πρωτοι
και γιατι μεγαλωσαν-οι δευτεροι



που παω
δεν τη φοβαμαι την βροχη
απλα στεκομαι
καπου μεταξυ του φοβου για το μελλον
και της ατιμης αυτοκαταστολης.
Δεν με νοιαζει που το σωμα αρρωσταινει
για οσο χρονο ακομη εχω τα μυαλα μου
γιατι εκει ειναι η δυναμη.



Παντως σ'εμπιστευομαι
θα την βρεις την ακρη

10mm

Μικρο βασανακι

θα σε κοιταξω τον οκτωβρη
κι ελπιζω να μην σε βρω εκει
παρασιτο των φωνητικων χορδων
ανεπιθυμητο μπιζελι
που μου χεις κατσει στο λαιμο.

με αποστροφη,
ο ξενιστης σου

Λιστα του Ντου

1. Να σταματησω τη μιζερια, την αυτολυπηση, κι αλλες κακες συνηθειες
2. Να ερωτευτω καποιον και να τον κανω να παθει το ιδιο (γιατι μονομερως, δε λεει...)
3. Να φτιαξω τα μαλλια μου
4. Να σουλουπωθω και να ανασκουμπωθω
5. Να σταματησω να ζω μεσα απο τις ζωες των αλλων- να ανεξαρτητοποιηθω
   
6. Να μην παρατησω τις συνελευσεις
7. Να παρω πτυχιο
8. Να κανω εκπομπη στο ραδιοφωνο
9. Να ακουω περισσοτερο στονερ, και λιγοτερο μαλαμα
10. Να παρω διπλωμα οδηγησης
11. Να βγαινω περισσοτερο, ΝΑ ΒΓΑΙΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ
12. Να αποκτησω ζωη
13. Να κανω μεταπτυχιακο στην Ιστορια Τεχνης, και να ειμαι και γαμω
    
14. Να μη με νοιαζει, να μη με νοιαζει, να μη με νοιαζει, να μη με νοιαζει
15. Τα ασχημα να πανε στο διαολο
    

Εγκαταλειπω ησυχως
επιστρεφω με θορυβο

Πείτε μου

ποιος ειναι ο λογος που σηκωνεστε το πρωι απο το κρεβατι?

και μην ακουσω καμια κρυαδα του τυπου για να παω στην τουαλετα
σοβαρα μιλαω

(Οπως κανουμε καθε)Γεναρη

Καπως ετσι, σιγα σιγα να πιστεψουμε στα λογια των ανθρωπων
να τα χωνεψουμε
να τα κανουμε κτημα μας
και πανω τους να καλλιεργησουμε την τελευταια μας προσπαθεια
να ζησουμε επιτελους

Κι αν ειναι λογια δυσκολα ειναι τ'αγαπημενα
κι αν τα πιστευεις, γεια χαρα, φευγω ησυχα

αρκει μονο να τα πιστευεις


και οχι δεν εχω καθολου εγωισμο
τον πεταξα και τον πατησα πολυ καιρο πριν

Poissons d'avril*

angel I can see my self in your eyes
αngel won’t you feel for me from your heart

λοιπον δεν παει αλλο
αυτη η κατασταση
μου φαινεται πρεπει να αρχισω τις βανδαλουπικες αναπνοες
και να κανω αυθυποβολη του στυλ
ειμαι η ντανι και ειμαι καλα
ειμαι υπομονετικος ανθρωπος ισχυει
αλλα για δες
που αυτη η υπομονη μου γυρναει μπουμερανγκ
γιατι περιμενω περιμενω
και τελικα ο χρονος περναει
οταν θα κλεισω τα 23
θα ειναι πλεον αργα, δε νομιζεις?
και μετα μου γκρινιαζεις και συ
πφφφφ, λες μαλακιες και το ξερεις
αν πιστευαμε στο θεο
θα λεγαμε πως εισαι το ευλογημενο τεκνο
και γω το καταραμενο
κι επιτελους βγες απο το κεφαλι μου
εχω κι αλλα πραγματα να κανω εκει μεσα

Do return my heart to me
No don’t insist I’m already hurt

κι ουτε να θυμωσω μπορω
-εγω, γιατι αλλωστε-
δεν εχω δικαιολογια, καταλαβαινεις
οποτε ξενυχταω και τρωγομαι με τα ρουχα μου
γιατι
γιατι δεν με καταλαβαινει ο κοσμος

Elephant girl
It was an accident unfortunate

γιατι, φαινεται, δε ταιριαζει
η φατσα μου στην αισθητικη των Αλλων
και εννοω των Αλλων, με τις εικονες τους
τα σωματα, γυναικεια στη κουζινα
αντρικα στο γκαραζ
-και ουτε καν ειμαι λεσβια
να πω οτι στην τελικη, εκανα κατι σωστα
επελεξα ενα και μοναδικο φυλο-
σου'χω πει ποσο πολυ σιχαινομαι τα μετρια
για μενα ειναι ή το ενα ή το αλλο
σε καποια πραγματα δεν χωρανε μετριοτητες

Why amuse yourself in such way
No don’t insist I’m already hurt

οχι.εγω επρεπε να τα κανω ολα αναποδα
και τωρα δεν υπαρχει κανεις
να ταιριαξουμε τις αναποδιες μας
και μη μου λες παλι τα ιδια σκατα
οτι "καποιος καπου καποτε θα θα θα"
δεν υπαρχει
αν υπηρχε
θα ηταν μια καλη ευκαιρια να εμφανιστει
πριν τιναξω τα μυαλα μου στον αερα
απο την υπερβολικη σκεψη

Lay me down on the ground softly softly

Don’t remove my head hurts much too much

Σιχαινομαι να περιμενω για οποιους με εχουν χεσμενη
σιχαινομαι να κοροιδευουν την ειλικρινια μου
σιχαινομαι να μου κρατανε μυστικα
σιχαινομαι να γινομαι τρελη μολις περνανε τα μεσανυχτα

You never return it

Well I wouldn’t miss it
I shed no tears for broken me

Σιχαινομαι την αυτιστικη μου δημιουργικοτητα
σιχαινομαι την εσωστρεφεια μου
σιχαινομαι τον ιδιο μου τον εαυτο
Κι αυτες δεν ειναι οι καλυτερες προδιαγραφες
να ξεκινησει κατι καινουργιο και καλο

You never know it my peace of mind
my inside and outside are matching

Δεν συμφωνεις?

Why amuse yourself in such a way
No don’t insist I’m already hurt
If you ever return it
Will it break your wings
Will you shed no tears for broken me

*σα να λεμε, ενα πρωταπριλιατικο αστειο.καλο μηνα.