Ποτε δεν καταλαβαινεις πραγματικα

οτι μπηκε το -κατα τ'αλλα μισητο- καλοκαιρι
αν δεν σου ερθει η ορεξη οταν γυρνας σπιτι
να ακουσεις αυτό:



ή ίσως κι αυτό




και για να παραφρασω μια ατακα γνωστων:

το καλοκαιρι ειναι για να ακουμε koop και nouvelle vague.
ενταξει, ισως και λιγο φοιβο δεληβορια.

Αν

.
ο δεκεμβρης ηταν η ερωτηση
.
τοτε η απαντηση
.
ειναι 42
.

Ας τσακωθουμε.

Εγω εσυ εμεις αυτοι.
ολοι καταλαβαινουμε.
ολοι εχουμε κατανοηση.
Ολα τα κανουμε σωστα, και θελουμε να τα εχουμε καλα με ολους.

Ωραια.

Αλλα δεν προχωραει το πραγμα.
Εχουμε μεινει στασιμοι, ετσι δεν ειναι?
Ας βγαλουμε λοιπον ο καθενας τα απωθημενα του
να τσακωθουμε
να ησυχασουμε απο την μετριοτητα.

Κι επανω στον καυγα
ας μεινουν οσοι αξιζουν,
κι οι υπολοιποι στο διαολο.

Πως στον διαολο την παλευουν ολοι?

1. με τις καταστασεις που μπλεκουνε?
2. με τις τυψεις για τις μαλακιες που κανουνε?
3. με τον χρονο που χανεται και τις δευτερες ευκαιριες που ποτε δεν ερχονται?
4. πως μπορουν και τα καταφερνουν μεσα στην οικογενεια τους, ή τις φιλιες ή τις συντροφικες σχεσεις?
5. πως οριζουν το καθενα απο αυτα?
6. και τι γινεται οταν αλλαζουν απο τη ριζα καποια πραγματα?
7. πως αυτοκαθοριζονται μεσα στο κοινωνικο συνολο και πως αφομοιωνουν τις αλλαγες?
8. δεν υποφερουν και δεν μετανοιωνουν ποτε?
9. πως καταφερνουν να κρυβουν τα ελαττωματα τους και τις αδυναμιες τους?
10. στην τελικη, πως καταφερνουν να "πουλανε" τον εαυτο τους, ακομη κι αν δεν πιστευουν σ'αυτον?
11. επισης, πως γινεται να εχουν ολοι καλυτερη αντιληψη του χρονου και τις περιρρεουσας ατμοσφαιρας απο μενα?
12. που κανω λαθος γαμω την κοινωνια μου γαμω?
13. και πως διορθωνεται?
    

χρειαζομαι και τις 13 14 απαντησεις.

Πατωντας >>

Μια απο αυτες τις τυπισσες, με το καρε μαυρο μαλλι που προεξαρχει μια ασπρη τουφα στο πλαι-επιτηδες- που φορανε φαρδια ρουχα και περιπλοκες καρφιτσες-αλλα και τερμα πολιτικοποιημενη, μια πολιτικοποιημενη σουρλουλου.
Θα ζει σε ενα σπιτι, με σκυλια και γατια, παιδια δεν θα εχει ουτε θα χει παντρευτει, θα χει βαφτισει ομως τα παιδια φιλων και γνωστων, θα δεχεται λοιπον επισκεψεις απο τα απειρα βαφτιστηρια θα τους κανει καμια ωρα κατηχηση για τον ντανταϊσμο και μετα θα τα χαρτζιλικωνει.Θα φροντιζει τα αδεσποτα και θα κατεβαινει κεντρο για καφε.Διπλα της θα μενει η κολλητη της φιλη απο τα τοτε χρονια, θα της τηλεφωνει καθε μερα και θα λενε ποσο ζαχαρο επιασε η μια και ποση πιεση η αλλη και θα τα παιζουν σε στοιχημα-οποια χασει κερναει καφε.

-πονανε τα αρθριτικα μου, αλλαζει ο καιρος
-θυμασαι μωρη τοτε στα αντικυθηρα που κουτσαθηκες?
-το τεκνακι μια χαρα το κανονισα χτες...
ηρθε το βαφτιστηρι σου σημερα και δε σε βρηκε
-ειχα παει μεχρι το φαρμακειο να παρω χαπια για την καρδια
-απο τα πολλα χαπια το χεις χασει κωλογρια

Και αλλα τετοια ομορφα.

Και οταν καμια φορα θα καλοκαιριαζει και θα αδειαζει η πολη, θα βγαινει στο μπαλκονι με τον απαραιτητο καφε και το τσιγαρο που επρεπε να εχει ηδη κοψει και ισως να σκεφτει τα ωραια καλοκαιρια που περασε ή ισως και κανενα καλοκαιρι να μην ητανε τοσο καλο ωστε να αξιζει να το θυμαται.

Μετα τα μεσανυχτα

δεν έχω ύπνο.
εδω και εναν μηνα περιπου
μετα τα μεσανυχτα δεν κοιμαμαι
ξενυχταω μπροστα στην οθονη του υπολογιστη
πατωντας f5 σε σελιδες που μενουν συνεχεια ιδιες
αφου το χλωμο φως της οθονης μου φαινεται
πιο οικειο κι απο τον ηλιο

χρειαζομαι υπνο

τα αδεια χαρτια μπροστα μου
τα νοιωθω σαν την καταδίκη μου

κι εχω τοσο κουραστει

they keep calling me, keep on calling me

passive aggressive

είναι στο χέρι σου.
αν το αρνηθείς, τελικά είναι δικό σου λάθος
και όχι δικό μου.


κι οταν υποφερεις, οταν πρεπει να αναθεωρησεις
αφησε λιγο την πορτα ανοιχτη-μια χαραμαδα
το μονο που θα γινει
ειναι να νιωσεις καλυτερα.

αληθεια σου λεω.











αν και τα χω ξαναπει, καπως διαφορετικά.

Sharpen your knives

.
..
...
....
.....
....
...
..
.

Tell me how the story ends now

Leather-Stardust-και καούκα χρυσαφί

Ποτε θα μαζευτεί ενα ευέλικτο γκλαμ ροκ τιμακι να κανει παρτυ??




Μηπως να κανουμε καμια εκτακτη συνέλευση?




αλλα γρηγορα συντροφισσες/οι, για να προλαβουμε να απαλλοτριωσουμε αρκετη ποσοτητα γαλαζιας σκιας για τα ματια.

Δεν είμαι άρρωστη σου λέω!

Η μελαγχολια παντα εκρυβε εναν ερωτισμο
οχι αυτον που ξερουμε, με την ζωογονο ορμη του
αλλα τον αλλον, τον υπουλο
αυτον που σου διεγειρει τον εγκεφαλο


Η μελαγχολια ειναι αδερφη της καταθλιψης
αλλα ειναι ταυτοχρονα κατι διαφορετικο
οπως ο υπνος με τον θανατο

Ειναι ισως μια μικρη ατελεια, που μας σωζει απο το να ειμαστε βασανιστικα τελειοι, και μας βαζει ξανα στο δρομο της αυτοκριτικης και του αναστοχασμου.

Δεν ειναι κι ασχημα.


Η μελαγχολια στην τελικη αποδεικνυεται πιο δυναμικη
κι απο την ιδια την χαρα της ζωης
δεν ειναι τυχαιο που οι εκπτωτοι ειναι παντα πιο επικινδυνοι

Στο μεσαιωνα, η μελαγχολία είχε το στιγμα του θανασιμου αμαρτηματος, ενω απο την αναγεννηση και μετα, οι μελαγχολικοι ήταν, οπως και τωρα, αξιοζηλευτα οντα, αιθεροβαμωνες και ευφυείς καλλιτεχνες.

Ως ανθρωπινη ιδιοτητα, εχει τα πανω της και τα κατω της
ποτε εσωστρεφεις και ποτε εξωστρεφεις λοιπον
οι (κυκλοθυμικοι) μελαγχολικοι ανθρωποι
εχουν σχεδον παντα
δικιο

και πανω σ'αυτο δεν σηκωνω κουβεντα.

Τα λάθη επαναλαμβάνονται*

Στο τέλος του διαδρόμου, οι δύο πρώτες πόρτες ήταν κλειδωμένες και η τρίτη άνοιξε με δυσκολία. Μπήκα σ'ενα σκοτεινό δωμάτιο, περπάτησα πέντε ή έξι διστακτικά βήματα -ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται στο σκοτάδι- και άναψα το φως.

Παρακμή.
Ένα ρεύμα αέρα είχε ανακάτεψει τη σκόνη. Το δωμάτιο ήταν σχεδόν άδειο- τα λιγοστά έπιπλα ήταν σκεπασμένα με σεντόνια κάποτε λευκά. Τα κάδρα είχαν καθαιρεθεί εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από τότε που πέθανε η θεία Ιουλία.

Η θεία Ιουλία πέθανε λίγο πριν την μικρασιατική καταστροφή- ήταν το πολύ 30 χρονών. Ήταν καλοκαίρι, φορούσε τα ξύλινα τσοκαράκια της και είχε ανέβει να ποτίσει τις γλάστρες στην σιδερένια στριφογυριστή σκάλα. Ίσως ζαλίστηκε, ίσως να γλύστρισε στα νερά- η γιαγιά κάθε φορά που μου έλεγε την ιστορία μου τα άλλαζε.Η ακριβοθώρητη Ιουλία της γειτονιάς του Ψυρρή μετατράπηκε σε ένα κουβάρι, και πέθανε λίγες μέρες αργότερα.

Η μυρωδιά της μούχλας φτάνει μέχρι τα ρουθούνια μου. Έχω νευριάσει που οι κληρονόμοι δεν μπόρεσαν ποτέ να συντηρήσουν αυτό το σπίτι, κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.Ήρθα εδώ ως επισκέπτρια και τίποτα παραπάνω.

Ή μάλλον όχι.
Έτσι είπα στην ξαδέρφη νιοστού βαθμού όταν της ζήτησα τα κλειδιά.Πείστηκε μόνο όταν της έδειξα το πάσο της σχολής μου και της μίλησα για ιστορικά κειμήλια που ίσως να έχει.
Ο άντρας της θείας Ιουλίας πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Το όνομα του ήταν επίσης Ιούλιος- τι σύμπτωση, θεόσταλτη ή καρμική ή σκέτη σύμπτωση, αναλογα με το που πιστεύει κανείς.

Ήρθα ως εδώ για να βρώ το μικρό σημειωματάριο με τις ερωτικές επιστολές της θείας Ιουλίας και του θειου Ιούλιου.Το βρήκα κρυμμένο, αλλά σχεδόν λιωμένο και φαγωμένο από τον χρόνο. Το άνοιξα προσεχτικά, οι σελίδες ήταν κολλημένες μεταξύ τους κι έτσι δεν μπόρεσα να διακρίνω πολλά, παρα μόνο το παρακάτω. Σας το αφιερώνω:

Κουραστηκα να σ'αγαπώ
Να σ'αρνηθώ λυπούμαι
Να σε ξεχάσω δε μπορώ
γι'αυτό και τυραννούμαι

Χαος σε ταξη

Τα χειροκροτηματα απο τις ηχογραφημενες συναυλιες

Τα ποδηλατα με τα μωρα στο πισω καθισμα

Κατι απογευματα σε αθηναϊκα μπαλκονια, που θυμιζουν χωριο

Να κοιτας στα ματια

Η καλοκαιρινη βροχη

Να αγαπας καποιον χωρις αυριο

Να αφηνεις την πανσεληνο να σου γαμαει τις νυχτες

Να ακους συνεχεια τα ιδια τραγουδια

Για πρωινο τοστ με πορτοκαλαδα

Ο πονολαιμος περναει με παγωτο

Να σ'εμπιστευονται

Να εισαι σκλαβος της λεπτομερειας

Να χωρας ακριβως μεσα σ'ενα κιουπι

Να τσακωνεσαι με τον σκυλο σου, σαν να ηταν ανθρωπος

Οι πιο μελαγχολικοι στιχοι ειναι στα τραγουδια που σε κανουν να κοπανιεσαι

Η ανατολη μετα απο ξενυχτι

Να σε κοιτανε στα ματια

να σ'αγαπανε γι'αυτο που εισαι

και για οσα προσφερεις

Καληνύχτα διαστημάνθρωπε

Ο υπολογιστής ανοιχτός όλη νύχτα.
Αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα.

Αυτό το χάος με σκοτώνει.

Η πανσέληνος με τρομάζει.
Γιατί με κάνει να σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα.

Δεν θες να είσαι ελεύθερος?

Αποσύρομαι, πίσω στο κιούπι μου.
Γιατι έχω ξενερώσει τη ζωή μου.

Καληνύχτα διαστημάνθρωπε

οποιος νοιάζεται ας ψαξει να με βρει-
εχω κουραστει πια.

Μαλακομέρα.

Ξυπνάω αργα-δεν προλαβαινω να πιω καφε-φτανω στην τραπεζα-μου ελειπε ενα εγγραφο-δεν προλαβαινα-παιρνω λεωφορειο για σχολη-κοιταζομασταν με εναν τυπο ο οποιος κατεβηκε τρεχοντας(τελικα οντως ειμαι τερας)-στη σχολη, συνειδητοποιω οτι χρωσταω 25 ευρω-και οτι εχω χασει το δανεικο cd των universe217-στο λεωφορειο για κεντρο πετυχαμε ελεγκτες-φτανουμε κεραμεικο (για δουλεια) -πετυχαινουμε επιχειρηση σκουπα-ενας μεταναστης με αιματα στο χερι του δεχοταν τις πρωτες βοηθειες μαζι με απειλες-στο δρομο για το σπιτι συνειδητοποιω οτι εχω αφησει τα κλειδια μου στη σχολη-μολις μπηκα σπιτι, με πληροφορουν οτι περιμενουμε 4 ατομα για επισκεψη και διανυκτερευση(παει το διαβασμα και ολα).

Αμφίσημα

Σου έχω πεί πόσο πολύ σιχαίνομαι τα μισο-τελειωμένα πράγματα?

Άλλο τόσο σιχαίνομαι και τα αμφίσημα-όχι αυτά που κρύβουν νοήματα σε πολλαπλά επίπεδα, αυτα τα λατρεύω...- αλλά αυτά που σημαίνουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικά πράγματα.
Παρε για παράδειγμα αυτή την κατάσταση, που σε μια συνομιλία λες τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλον, μόνο που εννοείτε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Εκνευριστικό.

Χάνεις σιγα σιγα τα κοινά σας σημεία, και λές όχι ρε πούστη μου, όχι πάλι οι γαμημένες οι συμπτώσεις, γιατί θα πάρει και λίγο χρόνο να καταλάβεις περι τίνος πρόκειται, κι έτσι απλά-σαν να πέρασε ένα σφουγγάρι πανω σε μαυροπίνακα- χάνεται και η εμπιστοσύνη αναμεσά σας.

Πως λοιπόν να συνεχίσω να προσπαθώ να επικοινωνήσω?Οι σταθερές μου έχουν καταρριφθεί, ξέρω ότι μπορεί να ακούγονται οι ίδιες λέξεις, αλλά η οπτική γωνία για τα πράγματα είναι τόσο διαφορετική και σχεδόν ενοχλητική. Καλές οι πληροφορίες, δε λέω, αλλά η επικοινωνία ειναι κάτι παραπάνω απο την απλή ανταλλαγή τους, η επικοινωνία θέλει και την κατανόηση τους.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι και το ξέρουμε, ότι οι επιθυμίες μας δεν συμπίπτουν, ότι στην τελική βαδίζουμε σε δύο διαφορετικούς δρόμους και σε διαφορετικές κατευθύνσεις, που απλά έτυχε να μπούνε δίπλα-δίπλα για ένα μικρό και πολυ όμορφο χρονικό διάστημα.


Και για να μην χαλάμε τις καρδιές μας, η συναισθηματική μου μνήμη είναι καλώς ή κακώς ακόμη ζωντανή, και ό,τι υποσχέθηκα δεν ξεχνιέται.

εκεί που εγώ βλέπω να γράφει πρωτοπόρος στις πτώσεις

εσυ βλέπεις πιονέρος στους καταρράχτες

και η αληθεια είναι pioneer to the falls

But today my heart swings.

Ε, ξέρετε τώρα πως ειναι αυτά τα πράγματα.
Εκτιμάς μια μπάντα, για την μουσική της και τον χαρακτήρα της.
Την λατρεύεις όμως, όταν ταυτίζεσαι, όταν λες ρε πούστη μου έτσι νιώθω και γω.

Λοιπόν, έτσι νιώθω και γω.






Γι'αυτό λοιπον μην μας κατηγορείτε που στην ηλικία μας, καθόμαστε και λέμε μαλακίες όπως να τους παντρευτούμε να γεμίσει ο κόσμος ιντερπολ-ακια.
Η χαζοχαρουμενιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.


Απολαύστε το βίντεο...



υγ. εξαιρετικό το περιστατικό με το σουτιέν...γέλαγα για ωρες

υγ2.οι electric litany ήταν εκεί πριν κανα χρόνο στο ξεκίνημα μου, και ήταν παλι εδώ στα τελειώματα -περίεργα πράγματα

υγ3. αυτή είναι η 200στή μου ανάρτηση.Να τα εκατοστίσω.

Σκότωσέ τον

με τα όπλα που σου έδωσε

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.3

Γύρισα σπίτι 3μιση τα ξημερώματα.Δεν ηθελα να δω κανέναν.
Μέσα σε όλη τη σημερινή σαπίλα, το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να με λυπηθούν που χώρισα. Είχα πυρετό και ο πονοκεφαλός μου γινότανε όλο και πιο ενοχλητικός-έτσι, για να μάθω να βουτάω στη θάλασσα μεσα στη μαύρη νύχτα.

Μπαίνω μέσα στο χάος του δωματιου μου.Σκόρπια ρούχα, και πολυ σκόνη. Και μετα απορώ γιατι δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, σκέφτηκα. Κι έπειτα, ποιος να θελήσει να με γνωρίσει, τέτοιο μπάχαλο που είμαι?

Το γέλιο μου ακούστηκε ξένο μέσα στη νύχτα.

Περπάτησα μόνο όσο χρειαζότανε για να φτάσω στο μπάνιο, και να αφεθώ κάτω απο έναν καυτό καταρράχτη νερού.'Ισως και να έκανε καλό στο κρύωμα μου.

Κι έτσι οπως καθόμουν γυμνή, μέσα στο μπάνιο με τους υδρατμούς, είχα την αίσθηση ότι κάπου μέσα στην πόλη ακούστηκε ένα κλικ- κάποιος έιχε μόλις κλείσει ένα μουσικό κουτί, και το τακτοποίησε ξανα στο σκονισμένο ράφι του.

Διάσημα τελευταία λόγια

Κάθε φορά
που δίνω σε κάποιον
ό,τι καλυτερο έχω


με αποφεύγει.


Υποθέτω πως,
κατα βάθος,
είμαι ενα τέρας.

Για έλα δω, να σου πω κάτι....

It's way too late to be this locked inside ourselves
The trouble is that you're in love with someone else
It should be me. Oh, it should be me

Sacred parts, your get aways
You come along on summer days
Tenderly, tastefully

And so may, we make time
Try to find somebody else
This place is mine

set the day, you know exactly how I feel
I had my doubts little girl
I'm in love with something real

It could be me, that's changing!

And so may, we make time
To try and find somebody else
Who has a line

Now season with health
Two lovers walk a lakeside mile
Try pleasing with stealth, rodeo
See what stands long ending fast










μα τι χαζή που είμαι τόσο καιρό....
αφου τα χουμε πει αυτα.

Ολα στον τοπο τους

Που έχω ενα ζευγάρι αυτιά να με ακούν
κι ενα ζευγάρι ματια να με κοιτάνε

Που το μυαλό μου γιατρεύτηκε απο την κράμπα
και η καρδιά μου ξαναβρήκε τους ρυθμούς της

Που ο αυγουστος απέκτησε νόημα εδω και εναν χρόνο
και μπορω μια φορα το χρονο να γινομαι ενα με το χωμα
να το ερωτευομαι κι ας με βασανιζει

Που εχω ανθρωπους που αντεχουν να με ακουνε
να μου δειχνουν μια νεα προοπτικη
και να πηγαινουν τη σκεψη μου ενα βημα παραπερα

Που οσοι με κουρασαν εμειναν πισω
και οσοι αξιζουν ειναι ακομη εδω

Και που στην τελικη,
καποιος μου γνωρισε εναν καλα κρυμμενο θησαυρο
και την τριτη το βραδυ θα εκπληρωθει το μουσικο μου απωθημένο

Ok, fuck it, I lied. What you gonna do?*

"...Πρέπει επιτέλους να βάλεις τέλος στην αυτοτιμωρία και τη ψυχολογική πίεση που επιβάλλεις στον εαυτό σου για τις αποτυχίες του παρελθόντος. Προσπάθησες, πολέμησες κι έχασες. Συμβαίνει σε όλους. Σωστά; Γιατί σε εσένα όμως είναι τόσο δύσκολο γαμώτο να προχωρήσεις; Κι εδώ να σου υπενθυμίσω κάτι που εξακολουθείς να ξεχνάς!Πάντα θα βάζεις το πήχη ψηλά και θα κυνηγάς το σημαντικότερο, το ακριβότερο και το ομορφότερο αφού η λέξη ήττα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σου. Συνεπώς ο μόνος τρόπος για να προχωρήσεις είναι να θέσεις ένα καινούργιο στόχο, να μπεις σε μια νέα περιπέτεια, να εξερευνήσεις ένα καινούργιο μονοπάτι. Άρα σταμάτα να φέρνεις σβούρες στον αεροδιάδρομο και απογειώσου επιτέλους!..."

ναι ρε τρόλλια, το βρηκα απο σποντα σε μελλοντολογικο-ζωδιακο site .
αλλα ουτε εγω δεν θα μπορουσα να περιγραψω καλυτερα αυτο που ερχεται και που το υποδεικνυει το ενστικτο μου.Αυτη ειναι η πιο σταρχιδιστικη αναρτηση που εγινε ποτέ, γι'αυτο και την υπερτονιζω ετσι, σε περιπτωση που ξεχασω ποσο απελευθερωτικο ειναι το βρισιδι.





* παρτε και τραγουδακι ολντ σκουλ μαιντ φακ.

....ενάντια στην κατάθλιψη

εργοστάσιο παραγωγής

προλεταριακού

αβαν-γκαρντ

ρεαλισμού

Και οταν ο ρεαλισμός αυτός, που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο, είναι τέτοιος -και ακόμη καλύτερος- πως να κατηγορήσεις την συντρόφισσα σου που έκατσε μέσα να διαβάσει, αντι να βγει στην ζοφερή πραγματικότητα του έξω κόσμου?

Κι οταν ακομη και το αδειο δωματιο αποπνεει ζωτικότητα, που υπηρξε και θα υπαρχει ακομη οταν θα εχεις φυγει, πως να συνεχισεις να εχεις τα ιδια μυαλά με πριν?

Αφου ηδη κολλησες το μικρόβιο, ο εγκεφαλος σου σιγοψήνεται σε χαμηλή θερμοκρασία, και τα δέκατα παρεμβαίνουν σε καθε λογικη διεργασία, ανανεώνοντας καθε φορα την προοπτική των γεγονότων, δημιουργώντας σχεδον μηδενιστικές τάσεις στο σώμα της συνέλευσης που καθε αλλο παρα απαισιοδοξες ειναι..