Θέλω

Να ξεπεράσω για μια σωστή πρώτη φορά τα όρια

Να σταματησω να αυτοπεριοριζομαι στο καλουπι μου

-Αν η ζωη ειναι μια τεραστια σκαλα, εχω φτασει σε ενα πλατυσκαλο και περιμενω

Και οταν κοιταω πισω μου και δεν βλεπω απο που ηρθα-

Να θυμαμαι οτι με πονεσε και οτι με ευχαριστησε

Να χτυπησω πανω στο μπρατσο μου τη φραση soulmates never die

οχι επειδη το ειπε καποιο συγκροτημα

ουτε επειδη το ηθελα απο το λυκειο και οι γονεις ουτε να ακουσουνε

αλλα γιατι αυτη τη γαμημενη η φρασουλα

θελω να την θυμαμαι οταν ποναω

Να χτυπησω αυτη τη φρασουλα, μονο και μονο επειδη παντα την ηθελα

και επειδη οταν τελειωσε (?) η γονικη καταστολη

ανελαβα το ρολο της εγω, με ιδιο ή και χειρότερο τροπο

Να ξεπερασω τον μιμητισμο της γονικης καταστολης

Να δαγκωσω τις ανασφαλειες μου

Κι αφου τις μασησω να τις φτυσω με οση δυναμη μπορω

πανω στα μουτρα της κοινωνιας του θεαματος
Επειδη με καταστρεψανε απειρες φορες

Να κανω βαρελακι πανω σε αμμολοφους

Να μη με νοιαζει

Να σταματησω τον αυτοπεριορισμο

και την αυτοκαταστολη

Να τρελαθω και να τρελανω

Επεσα και με εριξαν

Χτυπηθηκα και με χτυπησαν

Εσπασα και με εσπασαν

Περασαν νταλικες και με παρασυρανε

Με σπασανε σε εκατομμυρια κομματια

επανασυντεθηκα και με επανασυνθεσαν

Με ξαναδιαλυσαν και ξαναδιαλυθηκα

Ξαναφτιαχτηκα και με ξαναχαλασαν

Κι απο ολη αυτη τη διαδικασια

καταλαβα οτι κρυβω μια δυναμη που δεν την ηξερα

οτι αφου μπορω να την παλεψω τωρα φαντασου για μετα

Θελω στην τελικη να τρελαθω απο μονη μου, πριν με τρελανετε εσεις.

Θεσσαλονίκη - Αθήνα σημειώσατε 1

Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής, η σκέψη γίνεται τόσο άβολη, όσο το κάθισμα του τρένου και τόσο αργή και βασανιστική όσο ο ίδιος ο θάνατος.Αδυνατώ να τακτοποιήσω το διαστρεβλωμένο κορμί μου στην πραγματικότητα αυτού του καθίσματος, και άλλο τόσο αδυνατώ να βάλω σε μια σειρά τις υπερ-αναλυτικές σκέψεις μου.Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής βρίσκομαι όλο και πιο κοντά σ'ενα μεγάλο ναι ή σ'ενα μεγαλο οχι, όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο να επιλέξουμε να ξεχάσουμε ο ένας την ύπαρξη του Άλλου.

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.2

Στεκεσαι στην ακρη, με το ενα ποδι σηκωμενο, ετοιμος να κανεις ενα βημα μπρος και να αφεθεις στη γλυκια μεθη της πτωσης.

Θα το κανες?

Ακουμπας παλι το ποδι σου στην μουσκεμενη αποβαθρα, και κοιταζεις το νερο.
Σκεφτεσαι να γυρισεις πισω.Πισω στην πολη, στο μεγαλο κενο που σου αφησανε, εκει σ'αυτο το μερος πανω απο το στομαχι σου και αναμεσα στους πνευμονες.

Οχι δεν γυριζω πισω, μουρμουρισες με τα δοντια σφιγμενα


Ξεκινας παλι ενα μετεωρο βημα...Ολες οι αισθησεις σου λειτουργουν στον μεγιστο βαθμο.Οι αισθητηρες στο δερμα σου ειδοποιουν οτι κρυωνεις και οι χτυποι της καρδιας σου καλυπτουν ακομη και τον παφλασμο των κυματων στους ξυλινους πασσαλους.

Θα το κανες?

Οχι δεν γυριζεις πισω.Ειναι η ωρα να ξεφυγεις, και το ξερεις, η φυγη σε τοπο ειναι και φυγη σε χρονο, οσο πιο μακρια φτασεις τοσο πιο ευκολα θα ξεχασεις και πηγες μεχρι εκει που σε πηγανε τα ποδια σου -ποιος να φανταζοταν οτι υπηρχε ενα μικρο λιμανι εδω σ'αυτην την γαμημενη την πολη.

Σ'αυτο το λιμανι λοιπον εφτασε η στιγμη να αποφασισεις, αν θα φτασεις μεχρι το τελος, ή αν θα γυρισεις πισω κατακοπος-οχι επειδη περπατησες χιλιομετρα, αλλα επειδη ηττηθηκες κατα κρατος.

Τα ποδια σου τρεμουν απο την ακινησια.Ξερεις οτι στο επομενο βημα ολα θα ειναι πολυ καλυτερα, η αποφασιστικοτητα αυτης της μιας στιγμης θα σε βγαλει απο την αβεβαιοτητα χρονων.Το νερο σε περιμενει, σχεδον ακους το ονομα σου.Ξερεις οτι δεν υπαρχει πια τιποτα να χασεις.Ξερεις οτι στο επομενο βημα θα σταματησεις να κρυωνεις.Ξερεις οτι θα δραπετευσεις στο κενο.

Θα το εκανες?

Στεκεσαι στην ακρη, με το ενα ποδι σηκωμενο, ετοιμος να κανεις ενα βημα μπρος και να αφεθεις στη γλυκια μεθη της πτωσης.

Εκνευριζομαι.

Οταν οι υποτιθεμενοι συντροφοι γινονται σαβουρες
Οταν ο μοναδικος κοινος τοπος μεταξυ μας ειναι πλεον τα μαυρα adidas
Οταν εμεις ως αντισεξιστριες, παρατηρουμε οτι ο χειροτερα ριζωμενος σεξισμος βρισκεται σε ατομα του "χωρου"
Οταν η ελαχιστη κοινη πολιτικη βαση παει στο διαολο-για ενα ξανθο μαλλακι, ή για ενα φορεματακι, ή για τα δικα τους μετρα για ενα "μουνακι με ποδια"

Κι οταν εκνευριζομαι γινομαι πολυ κακος ανθρωπος

Για αυτο λοιπον
οποιος νομιζει οτι ειναι περισσοτερο αντρακλας παρα συντροφος, να παει να γαμηθει
εμεις εξακολουθουμε να ριχνουμε
σκατα στο φαντασιακο "σκυλού & μεταλάς"
και συνεχιζουμε να αναζητουμε
συντροφικοτητα και οχι περιστασιακο γαμησι

και αντε μου στο διαολο "συντροφοι"



υγ.φωτ σε προλαβα:P

Η σειρα των πραγματων

coup de fil

coup de foudre

coup de cœur

coup de grâce

coup de bourre

coup d'état

και ηττηθηκαμε.κατα κρατος.

Απογράφονται και τα alter ego?

Φοιτήτρια, απογοητευμένη και άνεργη-χρειαζόμουν και εργασιοθεραπεία και λεφτά δηλαδή. Και μιας και οι απογραφές γίνονται μια φορά στα 10 χρόνια, είπα να πάω και γώ.Τελευταία στιγμή με πήρανε, να κάνω γύρω στα 90 σπιτια σε 4 μέρες. Ξεφτίλα.
Μεσημέρι κυριακής, 8ος όροφος, η Αθήνα πιάτο.Μου άνοιξε ενα μυστηριο, γένους θηλυκού. Ητανε μια, ντυμενη απλα, τελειότητα. Διπλα στην πορτα, μια βαλιτσα, και διπλα στη βαλιτσα ενα μοντερνο ψυγειο διακοσμημενο με οτιδηποτε δηλωνει ταξιδι, εισητηρια, φωτογραφιες, καρτ-ποσταλ, ποστερ. Εκατσα στον καναπε, και για καποιο ανεξηγητο λογο ενιωθα αμηχανια.
Μου απαντουσε με ευγενεια, λιγο βιαστικα. Βιαστικα συμπληρωνα και γω το δελτιο, η παρουσια μου εκει μεσα με εκανε νευρικη. Με εκπληξη, σημειωσα οτι ειχαμε ιδια μερα γενεθλια, μονο που εγω ξεφυτρωσα 4 χρονια μετα. Δεν μπορεσα να μην κανω την συγκριση- εγω γειωμενη για χιλιους δυο λογους, απογοητευμενη, και δεν ξερω και γω τι αλλο, κι εκεινη, εκεινη ενσαρκωνε το τελειο φαντασιακο για τα δικα μου μετρα (αν εξαιρεσουμε την πολιτικη ιδιοτητα βεβαια, δεν την εκοψα για συντροφισσα).
Φεύγοντας, δεν ηξερα αν την γούσταρα, αν την ζήλεψα, αν ήθελα να είμαι σαν κι αυτήν ή αν ήθελα να είμαι κατι ακόμη καλύτερο.
Το προηγούμενο βράδυ είχα δει το Fight Club, φαντάζομαι αν είχα ποτε καποιον tyler durden θα ητανε αυτη.

1.Ο κοσμος ειναι ενας μεγαλος κουβας με σκατα, που κολυμπαμε μεσα του και φτυνουμε ροχαλες ο ενας στον αλλον.

2. Οσο βιακαλ και να βαλεις, αμα δεν τριψεις δεν φευγουνε τα αλατα που συσσωρευτηκαν με τα χρονια.

3.

Κυριε (με την) νταλικα...(*)

Παμε μια βολτα
στις εθνικες
μεχρι τα βαλκανια
να φτιαξουμε μια
αναμνηση βρε αδερφε
-η φυγη σε τοπο ειναι φυγη σε χρονο
η φυγη σε χρονο δεν ειναι ομως φυγη σε τοπο-
Αν και δεν ειμαι σιγουρη
κατα ποσο θελω
να ταξιδεψω με ενα φορτηγο
Καποια πραγματα δεν μπορεις
να τα παρεις ως δεδομενα με τις νταλικες
μπορει σε ενα κλεισιμο των βλεφαρων
να βρεθεις απο τη θεση του φορτιου
μπροστα στις ροδες τους
με τροπο που θα ζηλευε
ακομη κι ο Bunuel
η συγκρουση ειναι ισχυρη και αναποφευκτη
και οταν η αληθεια ειναι εκει
-οταν βλεπεις ποσο ακριβα αγορασες τον αλλον
και ποσο φθηνα πουλησες τον εαυτο σου
οταν οι ευσεβεις ποθοι πανε στο διαολο
οταν γινεσαι ανεπιδεκτη μαθησεως
οταν καταρριπτεται η θεωρια
των συγκοινωνουντων δοχειων
περι αμοιβαιοτητας και αλλες
ανατριχιαστικες ιστοριες-
η συγκρουση ειναι επαναλαμβανομενη
Δευτερα, Τριτη, Τεταρτη
Μαρτιος, Απριλιος, Μαϊος
και καθολου ευχαριστη
Κι οση ωρα ασχολουμαι με τις νταλικες
φοβαμαι μηπως χασω το τρενο για θεσσαλονικη

παγιδευμενη σε μια αδεια αποβαθρα

χωρις αποσκευες, μονο με ενα εισητηριο

που δεν επρεπε να εχω ακυρωσει

Ποσο ακομη να περιμενω κυριε οδηγε?

Προλαβαινω να χτυπησω το κεφαλι μου στον τοιχο?

Πανσεληνος

Στα μαρμαρινα σκαλια, ενος αχανούς κτηριου στην Αλεξανδρας.
Εκει εισεβαλε για πρωτη φορα στο οπτικο μου πεδιο, πισω απο μια πολυκατοικια κοντα στο μετρο.Και, ετσι καταλαβα με τη μια τι θελει να πει το τραγουδι (μεχρι να μπει στο ρεφρεν κυριως)

Αποψε ειναι περιεργη βραδια, το ηξερα απο την στιγμη που εδυσε ο ηλιος.

Και οχι δεν ειμαι ερωτευμενη.
Ποτε να προλαβω?

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.1

Κυριακή πρωί μεσημέρι.
Τον παίρνω δύο φορές τηλέφωνο μέχρι να το σηκώσει.
-Έλα ρε βλαμμένο, ακόμη να ξυπνήσεις?Και κοιμήθηκες και νωρίτερα απο μένα!
- Ρε αντε μου στο διάολο πρωινιάτικα...
-Σήκω, οπως είσαι, πάμε βόλτα, έρχομαι να σε πάρω
-.....

Μπαίνει στο αυτοκίνητο με έναν καφέ στο χέρι και με ένα σπασμένο βλέμμα στο μάτι-καταραμένο αλκοόλ.Βγαίνουμε εθνική.
Ο ήλιος ειναι στη μεριά του συνοδηγού και πέφτει στα μάτια του, κανοντάς τον να βλαστημάει.Του ρίχνω κλεφτές ματιές, όση ώρα προσπαθεί να βολευτεί. Τα παρατάει, και σκύβει μπροστά, να βάλει το cd που έχουμε γράψει ειδικά για αυτοκινητοβόλτες με τον εύλογο τίτλο Keep the car running. Σιγοτραγουδάω και χαμογελάω κοιτάζοντας ευθεία μπροστά.

-Εσυ πάλι γιατί χαίρεσαι?
-Γιατι σ'αγαπάω, γαμώ το χριστό σου.

Αυτή η σύντομη διαπίστωση τον έκανε να ηρεμίσει.

Η κριση στα 20

Με ρωτησε σημερα ο πατερας μου τι θελω να κανω στη ζωη μου, κι αν εχω βαλει προγραμμα.
Πηγα να βαλω τα κλαματα.
Οταν τον ρωτησα γιατι ρωταει, μου ειπε οτι θελει -με λιγα λογια- να με αποκαταστησει οικονομικως.Του ειπα να κανει οτι νομιζει, αλλα εμενα να μην με υπολογιζει.
Μα γιατι?Αφου ειμαστε οικογενεια.
Ενιωσα μια μικρη δοση σιχαμαρας στο στομαχι μου.
Ηθελα να του φωναξω μεσα στη μουρη του, οτι εδω καλα καλα δεν τα βρισκουμε με τον κοσμο γυρω μας, τα λεφτα μας μαρανανε.Οτι εγω σε 5 χρονια, δε θελω να ειμαι τιποτε αλλο παρα μια ερωτευμενη μεταπτυχιακη φοιτητρια, που θα κανει το γυρο του κοσμου με το ετερον ερωτευμενο ημισι, και θα κανει σεξ καθε φορα και σε μια διαφορετικη πολη, ετσι για το γαμωτο.
Κι επειδη δεν το κοβω να πραγματοποιειται, θα ερωτευτω και γω την κολλητη μου, αντε γιατι οι straight ερωτες γινανε ξαφνικα πολυ ξενερωτοι.

Κι αντε τωρα να τα πεις στον πατερα αυτα...

Μεταμεσονύχτια συνειρμική γραφή (απντειτ)

Πλησιάζει η απολογιστική*.

βλεπε εδώ

*εδώ μιλαμε πλεον για απολογισμό

Και την παλεψα με ταινιοθεραπεια (ακα ειδα απειρες ταινιες, για να μην σκεφτομαι) εφαγα απειρα γλυκα,εκανα ενα ασχημο μεθυσι, επεσα με τα μουτρα στα βιβλια της σχολης, (ξανα)ανακάλυψα τον bowie, αλλα πανω απο ολα ειμαι ευγνωμων (κλισε φραση αλλα anyway..) για οσα εμαθα. Διαλυθηκα και επανασυντεθηκα σε νεες βασεις, ειδα τον εαυτο μου σε καθρεφτη και ητανε πολυ ομορφος αν και λιγο νευρικος και αδεξιος.Μηπως τελικα δεν εψαχνα τιποτα παραπανω απο αυτο?Απο το να δω τον εαυτο μου μεσα απο τα ματια καποιου αλλου?Οπως και να χει εμενα σε καλο μου βγηκε, κι ας μην με πηγε εκει που ηθελα εξαρχης.Ελαβα απειρες πληροφοριες και εδωσα αλλες τοσες.
Και δεν μπορω να σκεφτω μια πιο καταλληλη στιγμη εκτος απο αυτη εδω τωρα, για να περασει ο επομενος, που θα διαλυσει την εικονα μου σε πιξελ και μετα θα με βοηθησει να ξαναφτιαξω το παζλ.Πιστευω 8 μηνες, ενα σκισιμο απο μαχαιρι και μια αρκετα δυσνοητη συμπεριφορα, ειναι αρκετα για να αφησεις καποιον στην ησυχια του, n'est-ce pas?

Επικαιροποιημένες ατάκες:

"Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ευτυχία. Αν όμως λείπει η ηλιθιότητα, τα άλλα δύο είναι άχρηστα"

Αν ζουσε στις μερες μας μαλλον θα ελεγε κατι σαν κι αυτο:

"Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ευτυχία. Αν όμως λείπουν οι πληροφορίες και τα τρία είναι αχρηστα."

Ηλίθια πες γίνομαι, εγωίστρια είμαι ελάχιστα, κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν έχω προς το παρον, άρα φέρτε μου πληροφορίες.τώρα.

Μεταμεσονύχτια συνειρμική γραφή

Πλησιάζει η απολογιστική*.
Οχι, δεν εχω να διηγηθώ τίποτα σπουδαίο.
Εκτός απο το οτι δέχομαι το όχι για απάντηση-είμαστε με την αυτοδιάθεση, λεμε.
Και το ότι πιστεύω στις σπείρες, οι οποίες ενέχουν τόσο την έννοια της κυκλικής εναλλαγής, όσο και της προόδου.
Ετσι δεν είναι?
Ήδη απο την κυκλοθυμια ορμώμενη, ενα διαρκες τρενακι του λουνα παρκ, που εχει καταντησει κουραστικο πλεον, μια στα πανω του μια στα κατω του, και καθε φορα τα κατω του ειναι χειροτερα απο καθε αλλη φορα (προοδος) και επαναλαμβανονται σε ορισμενο χρονο (κυκλικη εναλλαγη). Καθε φορα λεμε οτι ο πατος δεν εχει αλλο, κι ομως καθε φορα βγαζουμε ψευτες τους ιδιους μας τους εαυτους, εννοειται πως υπαρχουν και χειροτερα-τα οποια απλα περιμενουμε να ρθουν.
Και τα καλα?
Τα καλα κρατανε παντα πιο λιγο, κι εμενα τα καλα μου τα χρωστανε ακομη.Ισως τελικα να μην ειμαι της οργανωσης και του σχεδιασμου, ισως τα πλανα να μην μου ταιριαζουν τοσο οσο θα ηθελα, ισως ειμαι πιο οτι να ναι απο τον οποιονδηποτε αλλο.Και ισως να καταπιεζομαι, και να αυτοπεριοριζομαι, να νιωθω στο φουλ οτιδηποτε αρνητικο και να μην νιωθω με τιποτα το οτιδηποτε θετικο, απο φοβο κι αυτο που ξερω οτι θα φυγει.
Σκατα.Μια ζωη σκατα.
Εκει που λες, που θα παει, μια δυο μαλακιες τις εκανα κ εμαθα, μια δυο ατυχιες τις ειχα, ε τριτη δεν θα κανω,κι ομως την κανεις και την τριτη και την τεταρτη και παει λεγοντας, και δεν σταματαει ποτε αυτη η συγκεκριμενη σπειρα, η αλληλουχια δυσαρεστων γεγονοτων, γαμω την γκαντεμια μου γαμω.Τις χειροτερες μαλακιες τις κανουμε σ'αυτους που μας κανουν να χαμογελαμε περισσοτερο-ειναι παρατηρημενο-και τιποτα δεν με αρρωσταινει οσο αυτο*.Με εχει διαλυσει, με λιγα λογια.
Κι ετσι απλα, μια επιθυμια για συντροφικοτητα αντικατασταθηκε απο ενα δεν πειραζει -Δεν πειραζει, σπειρες ειναι αυτα, καπου καποτε θα ξαναγυρισει και η επιθυμια, θα ξαναστηθει το ιδιο σκηνικο -θα βρω αλλον θιασο και αλλο συμπρωταγωνιστη-, μονο που τωρα θα θυμηθω να κανω και καποιες αλλαγες στο σεναριο.Ελπιζω μονο να γινει συντομα, γιατι οι ευκαιριες ειναι σπανιες και ο χρονος εγινε πολυτιμος.



*απολογιστικη, με την εννοια της απολογιας μαλλον,παρα του απολογισμου


*σ'αυτους που δεν κορόιδεψαν την ειλικρίνεια μας, σ'αυτούς που εμπιστευθήκαμε, σ'αυτούς που νοιαζόμαστε πιο πολυ απο τον οποιονδήποτε αλλο.επρεπε να τα βαλω κι αυτα εξαρχης.

Τελικα

μπορει να ηττήθηκα (κατα κράτος)
αλλα κερδισα τις μαχες.

Κι αυτο ειναι το πιο αισιοδοξο πραγμα
που μπορω να σκεφτω αυτη την στιγμη:

Κι οσοι ακομα αντεχουνε
μες το σκοταδι φεγγουν
σαν σηματα φωσφορικα
σα νυχτωμενα φορτηγα

νυχτωθηκα κι εγω, ωρα να κοιμηθω
ο επομενος παρακαλω.



υγ1:το ξερω οτι ειπα λιγοτερο μαλαμα, αλλα που....
υγ2:εχθες εκανα το πρωτο μου μαθημα οδηγησης, απο τουδε κι εφεξης να διπλοκοιτατε στο δρομο.

Αγνοηστε αυτο το ποστ.

Αισθανομαι ενα μουδιασμα εδω και πολλες μερες. Ξυπνησα ομως σημερα το πρωι, κι εφαγα τη χειροτερη φρικη απο ολες.Μου εσκασε ξαφνικα, απο το πουθενα οπως παντα, οτι έχω αφησει το λυκειο εδω και 5 χρονια και σ'αυτα τα πολυτιμα 5(5μιση σχεδον) χρονακια μου, δεν εκανα απολυτως τιποτα στη ζωη μου.Στα καλυτερα μου χρόνια, λοιπον, δεν καταφερα τιποτα αξιολογο.Απο που να πρωτοξεκινησω να λεω; Ας πιασουμε τα βασικα σχολη-εκπαιδευση-επαγγελματικος προσανατολισμος, μια τρυπα στο νερο.Σ'αυτα τα 5 χρονια εδεησα να περασω μονο 20 μαθηματα (με απλα μαθηματικα 2 μαθηματα το εξαμηνο)δεν το λες και επιτυχια.Μου αρεσει η αρχαιολογια , δε λεω, αλλα εγω για αλλα μπηκα σ'αυτη τη σχολη, και αλλα βρισκω μπροστα μου. Συνειδητοποίησα οτι δεν παει άλλο, καποια στιγμη θα πρεπει να περασω και καμια βυζαντινη, θα κατσω να φαω όλο το καζανι με το απαισιο φαί τους, μονο και μονο για να με κερασουνε γλυκο στο τελος=να μου δωσουνε πτυχιο, και να παω για μεταπτυχιακο, στην ιστορια τεχνης, οπως ξερετε,στην οποια αμα θριαμβευσω, εδω θα ειμαι, να μου γραψετε.Περναμε στην κοινωνικοποιηση, το αγαπημενο μου θεμα.Αξιωθηκα να κανω μια πολυ καλη φιλη.Τελεία.Η κοινωνικοποίηση μου είναι μικροτερη κι απο αυτοεξόριστου στη Γαυδο, και είναι κρίμα γιατί κατα βαθος απολαμβανω την παρουσια κόσμου.Απο την κοινωνικη ζωη περναμε αμεσως αμεσως στις διαπροσωπικες σχεσεις, το μεγαλο μου ατου.Περιγραφονται καπως ετσι ---> [


]
Κι ερχομαι τωρα εγω, η πανικοβλητη, και ρωτω: Τις πταιει?Και απαντω:
Ας ριξουμε μια ματια στα δεδομενα.Ο κοινος παρανομαστης, περα απο τη μιρλα και τον αριθμο 5, ειναι κυριες και κυριοι η υποφαινομενη.
Αρα πολυ σωστα, καταληγουμε στο συμπερασμα, οτι εγω φταιω, οτι εχω δηλαδη τις δυνατοτητες αλλα κανω κατι λαθος.Δεκτον.(Επαληθευεται μαλιστα παρα πολυ ευκολα ιστορικα, καθως πριν απο καμποσο καιρο ειχα την τυχη να κρυφοκοιταξω πισω απο μια πορτα, το πως θα μπορουσα να ημουν και ω ναι, φαινομουν πολυ καλα.Τελικα δεν μου δοθηκε αδεια εισοδου-δεν πειραζει σημασια εχει οτι τωρα ξερω)
Λοιπον, τι στο διαολο κανω λαθος?
Φταιω, που επελεξα να δημιουργησω χαρακτηρα -τροπο σκεψης- και οχι βαθμους.Που επελεξα να κοινωνικοποιηθω μεν μεσω της πολιτικης, όχι μεσω του κομματος δε.Φταιω που δε γουσταρα ποτε γλυψιματα και κολληματα, που διατηρησα εναν αφυλο τροπο σκεψης σε μια κοινωνια ανιση, που δεν αισθανθηκα ποτε οτι αυτο το σωμα στην πραγματικοτητα μου ανηκει γιατι πολυ απλα δεν αισθανθηκα ποτε οικεια μεσα σ'αυτο.Φταιω που δεν ειχα γκομενο στο λυκειο, που ερωτευτηκα περαστικους που μου φαγανε τα χρονια ετσι απλα.Φταιω που δεν κυκλοφορω μεσα στη μοδα (ακομη κι αυτη την κινηματικη), που δεν μ'αρεσει να επιδεικνυω τα βυζια μου-για σκεψου, οι γυναικες εχουνε και μυαλο, απιστευτο ε? Φταιω που "δεν ειμαι αρκετα κοριτσι".Φταιω που εμπιστευτηκα μονο τις δυναμεις μου, μονο το μυαλο μου δηλαδη, ενω ξερω απο πρωτο χερι τη σημασια της εικονας.
Ή μηπως, ειμαι υπερβολική, μια ντραμα-κουην, και θα επρεπε να σκασω γιατι υπαρχουν και χειροτερα? Μηπως ειμαι εγωιστρια, και θελω ολος ο κοσμος να ασχολειται μαζι μου? Μηπως ειμαι κακομαθημενο, και γκρινιαζω οταν δεν μου κανουν τα χατηρια?Ε αυτό δεν το δεχομαι.Δεν ψαχνω τιποτε παραπανω, απο αυτο που αναζηταει όλος ο κοσμος κι ο καθενας το βρισκει αργα ή γρηγορα, καπου διαφορετικα.

Αλλα για ολα τα παραπανω, δηλωνω ένοχη. Εφταιξα κυριοι δικασται, δικαστε με, και καταδικαστε με σε αιωνια αναζητηση του διαφορετικου, ελαχιστα με ενδιαφερει πλεον.