Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.3

Γύρισα σπίτι 3μιση τα ξημερώματα.Δεν ηθελα να δω κανέναν.
Μέσα σε όλη τη σημερινή σαπίλα, το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να με λυπηθούν που χώρισα. Είχα πυρετό και ο πονοκεφαλός μου γινότανε όλο και πιο ενοχλητικός-έτσι, για να μάθω να βουτάω στη θάλασσα μεσα στη μαύρη νύχτα.

Μπαίνω μέσα στο χάος του δωματιου μου.Σκόρπια ρούχα, και πολυ σκόνη. Και μετα απορώ γιατι δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, σκέφτηκα. Κι έπειτα, ποιος να θελήσει να με γνωρίσει, τέτοιο μπάχαλο που είμαι?

Το γέλιο μου ακούστηκε ξένο μέσα στη νύχτα.

Περπάτησα μόνο όσο χρειαζότανε για να φτάσω στο μπάνιο, και να αφεθώ κάτω απο έναν καυτό καταρράχτη νερού.'Ισως και να έκανε καλό στο κρύωμα μου.

Κι έτσι οπως καθόμουν γυμνή, μέσα στο μπάνιο με τους υδρατμούς, είχα την αίσθηση ότι κάπου μέσα στην πόλη ακούστηκε ένα κλικ- κάποιος έιχε μόλις κλείσει ένα μουσικό κουτί, και το τακτοποίησε ξανα στο σκονισμένο ράφι του.