Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Τα καρε της παρανοιας

ειμαι εδω, και εισαι εκει.
περιμενω.
εχω διανυσει την μιση διαδρομη απο εδω για εκει και περιμενω.
κοιταω το ρολοι μου- εχει ηδη περασει μιση ώρα αναβω ενα κερι που μυριζει βανιλια θελω να ουρλιαξω σαν κακομαθημενο μα γιατι δεν μ'αγαπας εισαι δικος μου μεχρι τη μερα που θα πεθανω και περιμενω.Το μωρακι μεσα μου συνεχιζει παραλυμενο να με διαταζει παρε τηλεφωνο-ασε με δεν υπαρχει περιπτωση ειμαι εδω και ειναι εκει θα περιμενω.Εχω ενα μουδιασμα στα χειλια, που θα προτιμουσα να ηταν απο κατι αλλο, κι οχι την αναισθητικη του οδοντογιατρου.Εχουν περασει τρεις ωρες και παλευω με το μαξιλαρι που δεν θελει με τιποτα να με αφησει να παρω τηλεφωνο και καλα κανει ειπα θα περιμενω, εχω ηρεμησει δεν ειναι και τοσο μακρια σκεφτομαι, και τοτε γιατι αλλαζουν τοσα πολλα ή μηπως δεν αλλαζει τιποτα και ειναι ολα στο μυαλο μου?Και συνεχιζω τα υπαρξιακα μου, μηπως δεν εχει συμβει τιποτα απο ολα αυτα που θυμαμαι, μηπως δεν εχει υπαρξει καν σαν ανθρωπος, μηπως οταν βγαινουμε βολτες μιλαω σε καποιον φανταστικο μου φιλο?Το βρηκα, ειναι υπαρκτος αλλα οταν φευγει ταξιδευει σε μια χρονομηχανη τηλεφωνικο θαλαμο, γιατι ειναι ο αρχοντας του χρονου, κι αυτο σημαινει οτι δεν με εχει καμια απολυτως αναγκη για οσο ζησει , δηλαδη για παντα, αρα μηπως να σβησω το κερι μου και να παω για υπνο?πεντε ωρες μετα και βαθια ανασα, ειπα θα περιμενω και θα το κανω, ειμαι υπευθυνη εγω και πανω απο ολα ειμαι υπερανω, αν θελει ας με παρει, δε θελω να πιεσω καταστασεις, θελω απλα να παρω οτι μου αξιζει και σημερα εκανα για πρωτη φορα σφραγισμα (οφισιαλυ περφορειτιντ).εξι ωρες μετα το μωρακι μεσα μου εχει κοιμηθει κι εγω ανοιγοκλεινω βαριεστημενα τα βλεφαρα μου πανω σε ενα ανοιχτο βιβλιο, που με δυσκολια διακρινω τις λεξεις βασιλικη οδος δαρειου Βαβυλωνα Εκβάτανα μηκος 2.700χλμ στην ιδια προταση, δεν με εχει παρει προφανως, και σκεφτομαι οτι τελικα ειμαι εντελως παρανοϊκη και εχω γινει απειρες φορες ρεζιλι, αλλα τελικα μηπως δεν ειμαι τιποτα αλλο παρα παντελως ανασφαλης που επιμενω να οριζω τον εαυτο μου μεσα απο τα ματια των αλλων?ωραια ειναι ολα αυτα τα συναισθηματα του στυλ θελω να νιωσω επιθυμητη οκ και ποιος δεν το θελει, οι πραξεις ομως στις οποιες θα οδηγησουν αυτες οι επιθυμιες ειναι αυτες που θα μας ορισουνε πραγματικα, επειδη το προσωπικο ειναι και πολιτικο.Εχουν περασει οχτω ωρες ακομη σ'αγαπαω και θελω το καλυτερο για σενα, κι ακομη δεν εχει παρει τηλεφωνο το κερι εχει σβησει και γω δεν προκειται να παρω ετσι χωρις λογο, γιατι δεν υπαρχει λογος να πιεσω καταστασεις και το μου ελειψες αποδεικνυεται αδυναμο για δικαιολογια.
10 ωρες μετα, το επόμενο πρωί, ξυπναω και βρισκομαι ακομη εδω κοιμισμενη πανω στα βιβλια με το πολυτονικο συστημα και τις μικρες γραμματοσειρες.


το σαουντρακ της βραδιας:


4 σχόλια:

  1. 1)λατρεύουμε Portishead
    2)τι είναι αυτό το δράμα να ξετυλίγεται ολόκληρη η ύπαρξή σου [όχι μόνο η δικιά σου] γύρω από ένα τηλέφωνο,είμαστε έλεος ή ανελέητες κάτι κοντινό τέλος πάντων.
    3)έχεις άπειρο δίκιο όταν αναφέρεσαι στις πράξεις που οδηγούμαστε λόγω των επιθυμιών μας,είναι τρομακτικό το τι ανακαλύπτεις πως είσαι διατεθιμένος/η να κάνεις κάποιες φορές,αλλάζει στιγμιαία προσωπικότητα και προσπαθείς μετά να καταλάβεις ποιά είσαι τέλος πάντων.
    Στο χέρι μας είναι,έχοντας την ελάχιστη αυτή αυτογνωσία που μας διακατέχει αλλά και ακούγοντας ή μιά την άλλη,να διαχωρίζουμε τις πράξεις που πηγάζουν καθαρά από μέσα μας από αυτές που εμπνεόμαστε σε ότι μισούμε σ'αυτό τον κόσμο γύρω μας και να τις φέρνουμε στα δικά μας μέτρα..
    Love yaaa ρεεε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @3 και αντιστοιχα τι δεν εισαι διατεθιμενος-η να κανεις...αν συγκρατηθεις κι αν κιοτεψεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. με αρρωστησες..αλλα ολα θα ειναι καλα.σου λεω αληθεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αν ολα πανε καλα, θα σε κερασω τσιπουρο ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή