Ολα θα πανε καλα.

Δεν ειναι κι ευκολο, ξερεις.
Να σκεφτεσαι ανα πασα στιγμη τι πρεπει να κανεις και τι οχι.

Ο εαυτος μου ειναι ενα νευρικο καθικι (ή κατα καιρους γρια καθυστερημενη, ή εγωπαθες γουρουνι, αναλογα...) και ποτε δεν κανει τιποτα για μενα, οπως δεν κανω και γω τιποτα γι'αυτον.Και γι'αυτο τον τιμωρω καθε φορα χωρις οικτο, και καλα να παθει στην τελικη, αφου με εχει πρηξει τοσα χρονια που ειμαστε μαζι με τις φοβιες και τις μαλακιες του.

Δεν πρεπει να περνουμε καποια πραγματα ως δεδομενα, οπως την υγεια ή τις διαπροσωπικες σχεσεις που ειναι μεταβλητες και συνηθως τεινουν προς το πλην απειρο [ -∞] για τα δικα μου μαθηματικα δηλαδη,προς το χειροτερο.


Ισως και να ηρθε πια αυτη η ρημαδιασμενη η στιγμη
που πρεπει να απομακρυνω απο κοντα μου
πραγματα, καταστασεις και ανθρωπους
που μου κανουν κακο αθελα τους
-οσο κι αν δε θελω να τα χασω-
και θα το κανω για μενα
και οχι για τον εαυτο μου.
(γιατι στο κατω κατω δεν ειμαι καλα.
δεν ειμαι καθολου καλα)