Κραταει χρονια αυτη η κολωνια.

Στην τεταρτη δημοτικου, οι γονεις μου ειχαν την φαεινη ιδεα να με στειλουν κατασκηνωση.Πολυ καλη ιδεα, πολυ κακο timing ομως.
Ημασταν πολλα παιδακια θυμαμαι, διαφορων ηλικιων.
Ειχαμε και ομαδαρχισσες τις οποιες φωναζαμε "κυρια" και τα παιρνανε στο κρανιο, αφου καλα καλα δεν ειχαν κλεισει τα 18-19, αλλα δεν ξεραμε πως αλλιως να τις φωναξουμε οποτε φωναζαμε "κυρια" και οτι εγινε εγινε.
Το πρωινο μας ηταν καλο-ειχαμε και σοκολατουχο γαλα, αμε- το μεσημεριανο μας ητανε μαλλον απαισιο, το ιδιο και το βραδινο.
Το μοναδικο πραγμα που θυμαμαι να κανω στην κατασκηνωση ήταν τα μαθηματα κολυμβησης στην πισινα, και οι χαρες που εκανα στο επισκεπτηριο.
Σε ενα επισκεπτηριο λοιπον, ερχεται η μανα μου και με ρωταει που ηταν οι δικιες μου πηλινες κατασκευες.Δεν ειχα ιδεα οτι ειχαμε εργαστηριο πηλου.Με ρωταει αν επαιζα σκακι με τα αλλα παιδακια, και μολις εκεινη τη στιγμη καταλαβα οτι ειχαμε καμια ντουζινα επιτραπεζια παιχνιδια, σε ενα δωματιο πισω απο το αρχηγειο.Με ρωτησαν αν εκανα φιλους, και γω δεν ειχα μιλησει σε ανθρωπο, οχι γιατι δεν ηθελα, αλλα γιατι οταν ειχαμε λιγο ελευθερο χρονο ολα τα παιδακια εξαφανιζονταν και γω δεν ηξερα που πανε, οποτε καθομουν στον κοιτωνα και διαβαζα ενα μικυ μαους για 15 μερες-το ειχα μαθει απ'εξω κι ανακατωτα.
Πολυ μοναξια επερασα.Αλλα δεν με πειραζε ετσι κι αλλιως.
Το κακο ηταν που συνειδητοποιησα 2-3 μερες πριν φυγω, πως ολη η διασκεδαση υπηρχε πισω απο το αρχηγειο, σ'ενα μερος που δεν εκανα τον κοπο να κοιταξω μεσα οπως ολα τα φυσιολογικα παιδακια, μονο σουλατσαρα αποξω, σαν μια αλλη Αστερω χαμενη στο πευκοδασος.

Να βλεπεις, και μαλιστα σε τοσο μικρη ηλικια, πως ειναι η πραγματικοτητα.Πως οτι συμβαινει συμβαινει καπου αλλου, που ολοι διασκεδαζουν και γνωριζουν καινουργιο κοσμο, και πως ολα αυτα συμβαινουν ενω εσυ δεν ειχες παρει χαμπαρι.
ΠΙΚΡΑ.