αναρχια απο σελοφαν

Μεσα απο αυτο εδω το μπλογκ, ειπα τα παντα, αλλα τιποτα δεν ητανε πραγματικο, ή ηταν πιο πραγματικο κι απο την ιδια την πραγματικοτητα.

Αναρωτιεμαι συχνα, γιατι οσο περνανε τα χρονια νιωθω οτι "χανω" και οχι οτι κερδιζω.Αναρωτιεμαι συχνα γιατι οι ανθρωποι που πραγματικα νοιαζομαι γι'αυτους και τους αγαπαω ειναι αυτοι οι ιδιοι που με τραβανε πισω, και με κρατανε σχεδον με το ζορι , με εναν απιστευτο συναισθηματικο εκβιασμο του στυλ "νομιζα οτι με αγαπουσες" ( τσπ?) Γιατι γουσταρω εξελιξη ρε γαμωτο, και σεις δεν γουσταρετε, και ειναι κριμα γιατι θελω να γινονται καποια πραγματα ταυτοχρονα, με ανθρωπους που αγαπω (κοινες εμπειριες το λενε αυτο) ωστε να δημιουργουνται καποιες αμοιβαιες καταστασεις. Μισω τα ατελειωτα πραγματα, τις ενδιαμεσες καταστασεις και τα συναισθηματα που δεν ειναι αμοιβαια.Κι οταν λεω τα μισω, το εννοω, αντε γαμησου.
Σιχαινομαι επισης την συγκριση, κι αυτη που μου κανουν, κι αυτη που κανω εγω στον εαυτο μου. Ναι ρε, δεν μαγειρευω σαν τη μαμα σου, δεν κανω σεξ ακριβως οπως η πρωην σου, δεν σου συμπεριφερομαι οπως η κολλητη σου.Μαντεψε, ειμαι ενας εντελως διαφορετικος ανθρωπος, και επισης τα σπαω σε ενα σωρο διαφορετικους τομεις. Ψαξε να τα βρεις και μη με κατηγορ(ιοποι)ησεις: δεν ειμαι τελεια. κανεις δεν ειναι.