συναντιομαστε

στο δρομο στη σχολη στις διαδικασιες στις ζωνες καταναλωσης

και γω να αλληθωριζω

πλεον η πραγματικοτητα με ξεπερναει

και πως γινεται καθε φορα να ειμαι αλλος ανθρωπος

και μεσα μου να ουρλιαζω

κι απ'εξω να τρεμω

και ο χρονος να περναει

και γω μονο να γυριζω πισω

για να διορθωσω τα κακως κειμενα

να θελω να τα διορθωσω και να μην βρισκω τα εργαλεια

και πως γινεται να παταω τα ποδια μου γερα στη γη

κι αυτη να τρεμει

και τρεμει γιατι εχουμε πολεμο

κι οσες φορες κι αν γελασα δυνατα στη μουρη σου

-ανετίλα, κι ετσι-

το σκεφτηκα και γω το βραδυ στον υπνο μου

καπου μεταξυ ομορφων ματιων και γλυκων χαμογελων

ενα κουτακι με τα μυστικα του κοσμου, τοσο μικρο 

που χανεται αναμεσα στα τεραστια χερια μου

και μια βουη απο μακρια σαν χιλιαδες ζουζουνια

εμεις, που αλλαζουμε.