το τηλεφωνο σου δεν απανταει-ακολουθησα ενα ανεπαισθητο ιχνος στη νυχτα ολοι κλεισμενοι στα σπιτα τους - παραμονες - αλλα και να το σηκωσεις τι να σου πω παλι καμια μαλακια και θα το κλεισουμε - κλασικη εγω - γιατι κανεις δεν μενει-να ξερεις θα τρωω κι αλλες τετοιες φρικες και τριγυρναω σαν την αδικη καταρα και νομιζω πως καποιος μ'ακολουθει - παντα το νομιζω - ειναι που δεν βρισκω ησυχια πουθενα μεσα σ'αυτην την πολη - ειναι που φοβαμαι την κανονικοτητα μην γινω σαν τους αλλους ειναι που φοβαμαι ενα σωρο πραγματα - χιονιζει στα ψεματα - και θα ηταν ψεματα αν ελεγα πως δεν μ'αρεσει μ'αρεσει πολυ - εγινα ξαφνικα πολυ αφηρημενη - στα κιτρινα φωτα του δρομου ειδα μια σκια κι ακουω βιαστικα βηματα - γυρισα πισω και ειδα εναν τυπο στα σκοτεινα - που στα φωτεινα πηρε τη φιγουρα ενος βιαστικου χαρτογιακα - θα βιαζεται να παει στο τραπεζι με τη γαλοπουλα - ειχα και γω καπου να παω - σταματησα να ειμαι αφηρημενη - ξαναπιασα το τηλεφωνο αυτη τη φορα δεν θα σου πω μαλακιες - θα σου πω μονο να κανουμε ρεβεγιον στη βιλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου