Ειναι ακριβως σαν εκεινη την στιγμη που λες
ολα τελειωσαν, τα παραταω, δεν εχει αλλο
που δεν περπατας
αλλα κατηφοριζεις τρεκλιζοντας
και παρακαλας να ερθει καποιος
να σου δωσει απλα μια κλωτσια
τιποτα αλλο,
μονο μια κλωτσια για να συνεχισεις
να κατηφοριζεις πιο γρηγορα απο πριν
μερικες φορες ειναι καλυτερα να μην αντιστεκεσαι στη βαρυτητα
και τοτε ερχονται στο προσκηνιο τα φαντασματα
ειτε με τα ποδια ειτε ιππευοντας
χαμογελανε
και κατι σε καλει να κανεις το ιδιο
εστω και για μια δυο ωριτσες
να κοιτα σε εκανα να γελασεις
κοιτα, το εκανα ξανα!
κι υστερα εξαφανιζονται
ετσι ακριβως οπως ηρθαν
και ποτε μεχρι τωρα
ο ηχος που βγαζουν
οι ροδες σε επαφη με το
πεζοδρομιο
δεν ητανε τοσο
γοητευτικος
:)
ΑπάντησηΔιαγραφή