Το ξερω οτι επαναλαμβανομαι συνεχως σε αυτο εδω το blog, αλλα τι να κανω?
Ολα ειναι κυκλος (ή μαλλον σπειρες).
Πως εμπιστευεσαι τους κολλητους σου?Τους συντροφους σου?
Πως καμια φορα εμπιστευεσαι εναν αγνωστο που μοιραστηκατε ενα ταξι?
Και γιατι αδυνατεις να εμπιστευθεις ανθρωπους που σ'αγαπανε?
Γιατι γαμωτο να ειναι τοσο δυσκολο να εμπιστευθεις καποιον ξανα?
ελα ντε;... δεν ξερω, ισως ειναι και για μας ενας αναγκαστικος τροπος για επιβιωση;
ΑπάντησηΔιαγραφήαπο την αλλη ομως υπαρχουν και ορια και προτιμαμε να συνεχιζουμε μονοι.
ίσως γιατί οι περισσότεροι κάνουμε το σφάλμα(!) να εμπιστευόμαστε από την αρχή και όταν κάτι αλλάξει αυτή την κατάσταση τότε και μόνο τότε ζητάμε από το τρίτο πρόσωπο να την κερδίσει...
ΑπάντησηΔιαγραφήσυμφωνω,
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι καποιος φιλος μου ελεγε οτι δεν γινεται αλλιως, η εμπιστοσυνη ή υπαρχει ή δεν υπαρχει.κι αν δεν υπαρχει, πρεπει να την κερδισεις οχι με λογια αλλα με πραξεις
πολυ ντεμοντε, αλλα αληθινο!
υγ.κι οπως φαινεται εχω πολυ δουλεια ακομη