αγαπητες νοικοκυροι-πελατες,

ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΤΟΣΟ ΚΩΛΟΖΩΑ

με εκτιμηση (νοτ), 

η καθε εργαζομενος σε μεγαλη αλυσιδα καταστηματων.

ακούω νίκ κέιβ.

γιατί είμαι ένας αυτοκαταστροφικός φλώρος- όχι δεν είμαι.
θέλω μόνο να ακούω νικ κέιβ.
δεν είμαι δεκαεννιά- είμαι είκοσι έξι
έκπληξη ε;
και χορεύω και σαν τον νικ κέιβ
και μια φορά που κουρεύτηκα ο γιώργος μου είπε οτι μοιάζω με το νικ κέιβ.

κολακεύτηκα.

Σου γραφω απο μια χωρα καθολου συνηθισμενη
Σου γραφω απο μια χωρα που δεν εχει πολεμο

Μια χωρα τοσο μικρη
Σου γραφω απο την ακρη της τρελας μου.

Σου γραφω απο μια χωρα που την εχει φτασει ηδη
η ρουτινα
η πορτοκαλι λαιλαπα
η κουραση

Μια χωρα τοσο μικρη που δεν την βλεπεις
μια χωρα απεραντη -και απενταρη.

Σου γραφω απο μια χωρα οπου τα τρενα κυλουν ρυθμικα στις γραμμες τους
με μια επαναληψη τακτικη και ανακουφιστικη
Οι ανθρωποι της ειναι αορατοι
Υπαρχει μονο η αντανακλαση τους
Που χορευει κοιταζοντας τα παπουτσια της.

Σου γραφω απο μια χωρα τοσο μικρη
Από την ακρη της τρελας μου.

...

δεν μου συμβαίνουν ποτέ μαγικά πράγματα.

σε είδα λοιπόν στο πάρτυ της παρασκευής 

στην άλλη άκρη του δωματίου που λενε.

είπαμε δυο κουβέντες στα τυπικά του γουσταρίσματος

σταθερό βλέμμα

γερή χειραψία

λες και περνάω πάλι από συνέντευξη

καλημέρα, καθίστε.

κι αυτο το βλεμμα της μαστούρας  σούρας

λες και δεν είσαι μέσα στο δωμάτιο

λες και δεν συμβαίνουν όλα αυτά

λες και η μουσική αναβλύζει απο κάποιον υπόνομο

λες και αυτή που σου μιλάει δεν είναι πραγματική

αλλά την φαντάστηκες

και λίγο σαν να ενοχλήθηκες που ασχολείται μαζί σου

δε γαμιέται λες και θα την ξαναδώ

το πακέτο του μαλάκα μην ξεχάσω αύριο το πρωι

είναι και ανηφόρα και κάτι κωλόστενα

μακάρι να βρέξει αύριο στα δυτικά και να μην πάω για δουλειά

μακάρι να καθόμουν σπίτι μου

και να έβγαινα μόνο για μπύρες.

Όμως καλό μου παιδί, εγώ δεν είμαι για τέτοια.

λασποδουλειά λασποθηλειά , με ανοιχτό το στόμα

-καλημερα σας. σας εχουμε καλεσει εκ μερους του ομιλου γουιντ για μια προσφ.... 
-του μήλου; ποιου μηλου;

του μηλου που δαγκωνω αυτη τη στιγμη σε μια παραλια της κρητης.
η αμμος εδω ειναι ροζ και το νερο γαλαζιο.
γαλαζιο ειναι και το μπλοκ της δουλειας.
δεν ειμαι η πρωτη που δουλευει με τηλεφωνα ουτε η τελευταια.

-καριολα πουτανα μην με ξαναπαρεις τηλεφωνο...
-συγνωμη κυριε με ξερετε και μου μιλατε ετσι;
-δεν σε ξερω γι αυτο στα λεω
-και δεν με ξερεις λοιπον και με βριζεις. ωραιος. 

δεν ειμαι η μονη που εχει ακουσει βρισιδι στην ζωη της.
αλλα διαβολε, οταν την πεφτεις ετσι σε εργαζομενη την ωρα της δουλειας
εισαι ενα παπαρι και μισο.ή αφεντικο.ή και τα δυο μαζι.

- καλυτερα παρτε με απο αρχες σεπτεμβρη, γιατι τωρα ειμαι διακοπες.

και μεις ρε συφοριασμενοι, να μην κανουμε διακοπες;
τι φταιμε δηλαδη να ακουμε απο το πρησμενο μας αριστερο αυτι
το κυμα να σκαει πανω στις τζαμποπαντοφλες σας;

με φανταζομαι σε κανα μηνα να τα παραταω.
δεν ειμαι δα και ο απολυτος υπαλληλος.
ουτε καν ο απολυτος προλεταριος.
εγω μικρη ηθελα να γινω αρχαιολογος.και ποιητρια.και γραφιας.και σκηνοθετης.

οπωσδηποτε όχι πωλητρια σε τηλεφωνικο κεντρο.

κάποιο λάθος ανάμεσα στα πόδια σου 

τον λένε εγωισμό

και σε κρατάει απόμακρο

να πηδάς και να πηδιέσαι

και μετά να γράφεις στιχάκια

καλλιτέχνης 

μα πως θα επικοινωνήσεις με τα μυστήρια του κόσμου

αν είσαι συναισθηματικά αναλφάβητος; 

το ζήτημα γίνεται βαθύτατα πολιτικό σύντροφε.

μπουγιαμπέσα

καθε μου βημα αμφισβητει την βαρυτητα.

γινε ομορφη για να βγεις το βραδυ

γινε ομορφη για να βγεις το βραδυ

γινε ομορφη για να βγεις το βραδυ

γινε ομορφη γινε ομορφη γινε ομορφη

εδώ είμαι

κοίτα αλλού

αναμονή τέλος
γαμήσια τέλος
ζωή μαγική.

κοιτάζω αλλού και

με μια παιδική σχεδόν εμμονή

χωρίς να ξερω τι βλέπω

σχεδιάζω αυτό το μέλλον

που δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ.

το πόσο θα μου λείψεις είναι κάτι που ξέρω μόνο εγώ

περιμενεις απο μενα
ολα τα τερτιπια των εραστων
να σκεφτομαι για δυο
να σκεφτομαι πως οτι κανω
εμπιπτει στους κανονες δρασης-αντιδρασης

περιμενεις απο μενα
να σε κανω να γελασεις

περιμενεις απο μενα
να σε θελω, αλλα χωρις εμενα
και να ειμαι εδω να σου προσφερω
ολα τα παιχνιδια των εραστων
και την ιντριγκα
-κυριως την ιντριγκα-

αλλα εγω σε θελω οπως εισαι
και χωρις προϋποθεσεις

δεν εισαι το επαθλο
ουτε η τιμωρια

κανενας ερωτας δεν κραταει για παντα
και παλι μου ρχεσαι απο το πουθενα
χωρις να  μιλας
-ανετίλα κι ετσι-
αυτη τη φορα ειμαι εγω που σε κοιταω
με το βλεμμα που χαζευουν οι ανθρωποι
χριστουγεννιατικες βιτρινες
με μια μικρη καλυμμενη ζηλια
και με την διαπιστωση οτι δεν παιζει να αγορασω τιποτα απο σενα.



αλλα το κοιταγμα ειναι τζαμπα
και γω μπορω να χαζευω ελευθερα
εσενα και τα χερια σου να στριβουν τσιγαρα
-γιατι κανενας ερωτας δεν κραταει για παντα
και οταν χαμογελας ειναι σαν να ανοιγει μια παρενθεση.

εχω περπατησει πολλες φορες
μονη μου στην πολη
για να ξερω
τι χρωμα εχουν τα ματια της απογνωσης.

το ξερω απο τωρα

δηλαδη το εχω κανονισει με τον εαυτο μου
οταν μετακομισω σε κεινο το διαμερισμα
θα παρω σκυλο,
ενα μπασταρδακι- ισως να εχει και λιγο απο ροτβαιλερ
καφε
και θα το βαφτισω ή Ίρμα ή Ίρκα
και θα της μαθω να γαυγιζει αγριεμενη στους κακους.

λοιπον, κατι ασχετο τωρα
υπαρχει ενα τραγουδι -κομματαρα-
απο τα βαθη των 80'ς
που λεει

τωρα σιωπη 
τωρα φευγεις 
κι αφηνεις ρυτιδες

θυμαμαι στο δημοτικο το ειχα μαθει απεξω
το εγραφα παντου, προσπαθωντας να κατανοησω
πως στο διαβολο ενας πονεμενος τυπος
τολμαει να πει στην καλη του οτι γερασε και οτι εβγαλε ρυτιδες.

αυτα τελος παντων.

σημειωση για τον μελλοντικο εαυτο μου:

αμα ξαναδεις υφακι je-ne-sais-quoi
να σηκωθεις και να φυγεις.
το ξερω οτι ειναι ωραιο,
αλλα πηξαμε στους αδιαφορους.

ναι, ειμαι απ'αυτες.

Ooooh qu’est ce que tu fais ?! Arrête !Qu’est ce qu’il te prend de faire des trucs pareil ?Pourquoi tu t’fais du mal comme ça ? Qu’est ce qui va pas ? Parle moi, tu sais que tu peux tout me dire. Mais nan mais c’est des conneries tout ça tu le sais. Regarde moi dans les yeux. Regarde moi. On s’en branle. C’est PAS important. Moi j’te trouve magnifique. Depuis la première fois que j’t’ai vu.
D’ailleurs j’m’en suis toujours pas remis.Et puis comment j’ferais sans toi moi ?
Et puis comment l’univers il ferait sans toi ? Ca pourra jamais fonctionner. C’est impossible.Alors faut pas pleurer ! Faut pas pleurer. Parce que ça va aller j’te le promets, ça va aller.Parce qu’on est de ceux qui guérissent, de ceux qui résistent, de ceux qui croient aux miracles.Tu te demandes si t’es une bête féroce ou bien un saint.
Mais tu es l’un, et l’autre. Et tellement de choses encore. Tu es infiniment nombreux. Celui qui méprise, celui qui blesse, celui qui aime, celui qui cherche. Et tous les autres ensemble. Trompe toi, soit imprudent, tout n’est pas fragile.
On attend rien que de toi, parce que tu es sacré. Parce que tu es en vie. Parce que le plus important n’est pas ce que tu es, mais ce que tu as choisi d’être.

καταλαβες?

καποια μερα η εμπνευση θα επιστρεψει
μεσα απο ματια που λαμπουν
κατω απο τον νυχτερινο ουρανο
και θα ξημερωσει πιο αργα απο χτες
για να χωρεσουν τα τοσα κακα συναπαντηματα
και συ θα καθεσαι μονος
στο μπαλκονακι
ετοιμος να φας μια κλωτσια που θα σε οδηγησει στη λυτρωση.

Ρε

ολα πανε στραβα

η ζωη ειναι αδικη

εγω ατυχη

και συ μαλακας.

σΝ

με θελεις,
αλλα χωρις εσενα
ειμαι πιο μπροστα απο σενα

ετσι γινεται, εγω την παθαινω παντα πρωτη

και τιποτα δεν παει καλα
αλλα και τιποτα δεν παει στραβα

καλα που υπαρχουν και αυτες οι απροβλεπτες μπυρες στον πεζοδρομο

το τυχαιο ειναι πολυ δυσκολο να επιτευχθει στην τεχνη

και γω να μην εχω την παραμικρη ιδεα

θελω να ερθεις
θελω να φυγω
θελω να γινει πανικος

γιατι με θελεις 
χωρις εσενα
και εισαι πιο μπροστα απο μενα

κι αυτα τα φαναρια της πατησιων
γιατι αργουν τοσο πολυ να γινουν πρασινο

γιατι και γω σε θελω
αλλα χωρις εμενα
θα βρεις την ακρη

Oh,
that Significant Other...