Τα παιδιά του Κύρου Γρανάζη

Ας υποθέσουμε οτι αυτή η εικόνα είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ας υποθέσουμε είπα. Κάπως έτσι θα είναι και ο δικός μου, ίσως και λίγο αραχνιασμένος απο την αχρησ(τ)ία, απλος στη λειτουργία του, περίπλοκος στα επιτεύγματα του. Απο τη μία μεριά, μια δεξαμενή γεμάτη επιθυμίες, εικόνες, διαλογους και ήχους. Απο την άλλη, ένα κουτάκι -αδειανό προς το παρόν- γράφει "εξερχόμενα", και σ'αυτό μπαίνουν τα προϊόντα του μεταβολισμού των εισερχομένων, όπως κινήσεις ή πράξεις, οι οποίες με μια πολυ απλή επεξεργασία, που συμπεριλαμβάνει στάδια όπως διήθηση και σύνθεση, μετατρέπονται σε τρόπο ζωής ή νοοτροπία. Οταν αυτή η διαδικασία είναι τέλεια δηλαδή δεν αφήνει κατάλοιπα, είναι ευεργετική ακόμη και για την ίδια την μηχανή, καθώς μπορεί να τραφεί απο την ίδια την νοοτροπία της και να ισχυροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε , κατω απο ιδανικές συνθήκες να μπορέσει να παράξει μικροποσότητες ευτυχίας σε μορφή υδρατμών. Δεν υπαρχει βέβαια λόγος να επεκταθούμε σε πρακτικές που βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο.
Το βασικό με τις μηχανές μας είναι η έναρξη λειτουργίας και φυσικά η σωστή συντήρηση.
Γιατι αμα λειψει έστω και ενα γρανάζι, κάθε προσπάθεια είναι μάταιη.
Ενα μικρό γαμημένο γρανάζι.
Μόνο αυτό λείπει.
Μόνο αυτό αρκεί.

Και αντε να το βρεις τωρα μεσα στο σωρο...

• Η αναγνώριση της έλλειψης, της παρολίγον ολότητας
• Η ανάγκη για ξεπέρασμα της οχι πια αρτιμελούς πραγματικότητας
  
• Η δυσανεξία στα ανολοκλήρωτα πράγματα
• Η βαθύτερη επιθυμία για κάτι τέλειο-οχι αισθητικά, ούτε ηθικά αλλα καθαρά λειτουργικά
• Το σταμάτημα της ψυχοφθόρας εσώστρεφης διαδικασίας της αναζήτησης σφαλμάτων
• Η παρουσίαση και αποδοχή σχεδόν μη επιτεύξιμων στόχων

Και η λίστα συνεχίζεται, μέχρι να βρω το κατάλληλο εξάρτημα και να επανεκκινήσω την διαδικασία.