Και μετα μου λες....

Οταν ανοιξα τα ματια μου, ο ηλιος φεγγιζε πανω στο ασπρο παπλωμα.Μια φωνη μου ειπε καλημερα και μετα εχω καφε και φρεσκα κρουασαν.
Σηκωθηκα χαμογελωντας- δε μ' ενοιαξε καθολου που ημουν σαν αναποδο γαμωτο- βγηκα στο μπαλκονι χωρις τα γυαλια μαζι με μια κουπα καφε και τη φωνη. Το προηγουμενο βραδυ ειχα δει στον υπνο μου τον Μισελ να τραγουδαει "του κατω κοσμου οι φυλακες" σε ενα ρεμπετικο, ενω λιγο νωριτερα ειχα τραυματισει το νυχι μου χωρις να τρεξει αιμα. Το ειπα στη φωνη και ταυτοχρονα εξερευνουσα ενα ενα τα νυχια του αριστερου μου χεριου να δω το υποτιθεμενο σημαδι, ενω η φωνη χαμογελουσε με τη χαζομαρα μου. Σταματησα να μιλαω και χαζευα στο δρομο την κυρα Μαρια με το καροτσακι της λαϊκης και τον αντρα της- που αγοραζε τσιγαρα κρυφα απο το περιπτερο - και τη γιαγια της απεναντι πολυκατοικιας που βγηκε με τη ρομπα να ποτισει τις γλαστρες στο μπαλκονι. Η καημενη ξεχναει , ειπα, τις εχει ποτισει ηδη τρεις φορες σημερα...Η φωνη εδειξε να συμφωνει. Ο αερας μυριζε ανθισμενες νερατζιες, μαργαριτες και φρεσκοπλυμμενα ρουχα.



Σηκωθηκα αργοπορημενη.
Ονειρο ητανε, και ο καφες και οι ανθισμενες νερατζιες και η φωνη.
Ετοιμαστηκα και ξεκινησα για σχολη. Στο ραδιο πετυχα Φοιβο :

Και γω σε μια γωνια του ηλεκτρικου
σκαρωνω χαϊκου

Τραγικα αστειο, σκεφτηκα.