Ειναι αρκετα αυτα για σφουγγαρια, στρουμφ?

Και μολις τωρα σκεφτηκα, οτι ειναι βασανο να σου λενε πως σ'αγαπανε.Αμε ειναι, και μη με στραβοκοιτατε ετσι οι περισσοτεροι, δεν φοβαμαι τις δεσμευσεις-το αντιθετο θα ελεγα...Το προβλημα μου ειναι οταν α)το λένε στα ψεμματα β) το λένε και δεν το εννοούν οπως ο αποδεκτης του γ)το λένε οπως θα επρεπε (θα επρεπε δηλαδη να λεγεται σπανια, και με πληρη συνειδηση).
Και θα μου πεις τωρα οκ, καλα το α και το β, με το γ γιατι?
Θα σου πω γιατι...Επειδη για μενα, αυτη η λεξουλα ειναι το κουμπι μου.Ειναι το πολυτιμο μου, η ζηλεια μου (και ξερεις φωτ, οτι δε ζηλευω ποτε), η λατρεια μου, η καυλα μου, ολοκληρη η υπαρξη μου και μη μαζι.Αυτοματως λοιπον, οταν ξεστομιζεται αυτη η λεξη απο τον πομπο και φτανει στον δεκτη (δλδ εμενα στην προκειμενη) αποκτα ο πρωτος προσβαση σε ολα τα κρυφα αρχεια και φακελους που παρατεθηκαν πιο πανω.Με αλλα λογια συνδεομαστε σε κοινους τοπους -απλησιαστους απο εμενα για 1002 λογους- σαν ενα αλλο ματριξ, στο οποιο χανω ολες μου τις δυναμεις και λιωνω σαν το βουτυρο αφου πρωτα χασω την αισθηση του χρονου και μου φανουν τα δευτερολεπτα σαν αιωνιοτητα.
Ειναι σαν τους αρρητους αριθμους του 5ου αιωνα, σαν τη λεξη με την οποια ο Οιδιποδας σκοτωσε τη Σφιγγα, σαν το Ιερο Δισκοποτηρο, σαν το ονομα του Βολντεμορτ κλπ...Ειναι λεξη που απαξ και ακουστει καποιος(-α) θα πεθανει, και που την ψαχνω παρολα αυτα, σαν τις πεταλουδες της νυχτας που αναζητανε τιποτα παραπανω απο μια πηγη φωτος.(μεγαλο κλισε αυτη η παρομοιωση, αλλα ενιγουει...)
Την απεφευγα τεχνηέντως εδω και πολλα χρονια.
Ημουν αρκετα εξυπνη ωστε να αποφυγω τετοιες καταστασεις, κατα τις οποιες (ισως και να) υπηρχε κινδυνος να καταστραφω.
Μου αξιζουν συγχαρητηρια παντως *κλαπ κλαπ, μπραβο μαλακα* για την προσπαθεια που εκανα, να εχω κατι που δεν ηθελα τελικα, και που ετσι κι αλλιως δεν χρειαζοταν.

Ολα τελεια λοιπον...
Κι αφου την πηρα την ρημαδα την αποφαση οτι πρεπει να αλλαξω γιατι το βρισκω τοσο δυσκολο? Τι μου χρειαζεται η αφορμη απο τη στιγμη που υπαρχει αιτια-και μαλιστα τοσο ικανη και αξιολογη, αφου ειναι η ιδια μου η επιθυμια για αλλαγη.

Και ερωτω και απαντω ταυτοχρονα:
Ειναι η ιδια η γαμημενη η μονοτονη συνηθεια
ειναι αυτο που ελεγα και πιο παλια, καπως αλλαγμενο τωρα, οτι ειμαι απλα ενα νευρικο καθικι που εχει βολευτει σε μια καταθλιπτικη κατασταση και δε λεει να κουνησει τον γερασμενο κωλο του να παει ενα βημα παραπερα.
Αυτα.