Δεν είμαι άρρωστη σου λέω!

Η μελαγχολια παντα εκρυβε εναν ερωτισμο
οχι αυτον που ξερουμε, με την ζωογονο ορμη του
αλλα τον αλλον, τον υπουλο
αυτον που σου διεγειρει τον εγκεφαλο


Η μελαγχολια ειναι αδερφη της καταθλιψης
αλλα ειναι ταυτοχρονα κατι διαφορετικο
οπως ο υπνος με τον θανατο

Ειναι ισως μια μικρη ατελεια, που μας σωζει απο το να ειμαστε βασανιστικα τελειοι, και μας βαζει ξανα στο δρομο της αυτοκριτικης και του αναστοχασμου.

Δεν ειναι κι ασχημα.


Η μελαγχολια στην τελικη αποδεικνυεται πιο δυναμικη
κι απο την ιδια την χαρα της ζωης
δεν ειναι τυχαιο που οι εκπτωτοι ειναι παντα πιο επικινδυνοι

Στο μεσαιωνα, η μελαγχολία είχε το στιγμα του θανασιμου αμαρτηματος, ενω απο την αναγεννηση και μετα, οι μελαγχολικοι ήταν, οπως και τωρα, αξιοζηλευτα οντα, αιθεροβαμωνες και ευφυείς καλλιτεχνες.

Ως ανθρωπινη ιδιοτητα, εχει τα πανω της και τα κατω της
ποτε εσωστρεφεις και ποτε εξωστρεφεις λοιπον
οι (κυκλοθυμικοι) μελαγχολικοι ανθρωποι
εχουν σχεδον παντα
δικιο

και πανω σ'αυτο δεν σηκωνω κουβεντα.