κοίτα αλλού

αναμονή τέλος
γαμήσια τέλος
ζωή μαγική.

κοιτάζω αλλού και

με μια παιδική σχεδόν εμμονή

χωρίς να ξερω τι βλέπω

σχεδιάζω αυτό το μέλλον

που δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ.

το πόσο θα μου λείψεις είναι κάτι που ξέρω μόνο εγώ

περιμενεις απο μενα
ολα τα τερτιπια των εραστων
να σκεφτομαι για δυο
να σκεφτομαι πως οτι κανω
εμπιπτει στους κανονες δρασης-αντιδρασης

περιμενεις απο μενα
να σε κανω να γελασεις

περιμενεις απο μενα
να σε θελω, αλλα χωρις εμενα
και να ειμαι εδω να σου προσφερω
ολα τα παιχνιδια των εραστων
και την ιντριγκα
-κυριως την ιντριγκα-

αλλα εγω σε θελω οπως εισαι
και χωρις προϋποθεσεις

δεν εισαι το επαθλο
ουτε η τιμωρια

κανενας ερωτας δεν κραταει για παντα
και παλι μου ρχεσαι απο το πουθενα
χωρις να  μιλας
-ανετίλα κι ετσι-
αυτη τη φορα ειμαι εγω που σε κοιταω
με το βλεμμα που χαζευουν οι ανθρωποι
χριστουγεννιατικες βιτρινες
με μια μικρη καλυμμενη ζηλια
και με την διαπιστωση οτι δεν παιζει να αγορασω τιποτα απο σενα.



αλλα το κοιταγμα ειναι τζαμπα
και γω μπορω να χαζευω ελευθερα
εσενα και τα χερια σου να στριβουν τσιγαρα
-γιατι κανενας ερωτας δεν κραταει για παντα
και οταν χαμογελας ειναι σαν να ανοιγει μια παρενθεση.

εχω περπατησει πολλες φορες
μονη μου στην πολη
για να ξερω
τι χρωμα εχουν τα ματια της απογνωσης.

το ξερω απο τωρα

δηλαδη το εχω κανονισει με τον εαυτο μου
οταν μετακομισω σε κεινο το διαμερισμα
θα παρω σκυλο,
ενα μπασταρδακι- ισως να εχει και λιγο απο ροτβαιλερ
καφε
και θα το βαφτισω ή Ίρμα ή Ίρκα
και θα της μαθω να γαυγιζει αγριεμενη στους κακους.

λοιπον, κατι ασχετο τωρα
υπαρχει ενα τραγουδι -κομματαρα-
απο τα βαθη των 80'ς
που λεει

τωρα σιωπη 
τωρα φευγεις 
κι αφηνεις ρυτιδες

θυμαμαι στο δημοτικο το ειχα μαθει απεξω
το εγραφα παντου, προσπαθωντας να κατανοησω
πως στο διαβολο ενας πονεμενος τυπος
τολμαει να πει στην καλη του οτι γερασε και οτι εβγαλε ρυτιδες.

αυτα τελος παντων.

σημειωση για τον μελλοντικο εαυτο μου:

αμα ξαναδεις υφακι je-ne-sais-quoi
να σηκωθεις και να φυγεις.
το ξερω οτι ειναι ωραιο,
αλλα πηξαμε στους αδιαφορους.

ναι, ειμαι απ'αυτες.

Ooooh qu’est ce que tu fais ?! Arrête !Qu’est ce qu’il te prend de faire des trucs pareil ?Pourquoi tu t’fais du mal comme ça ? Qu’est ce qui va pas ? Parle moi, tu sais que tu peux tout me dire. Mais nan mais c’est des conneries tout ça tu le sais. Regarde moi dans les yeux. Regarde moi. On s’en branle. C’est PAS important. Moi j’te trouve magnifique. Depuis la première fois que j’t’ai vu.
D’ailleurs j’m’en suis toujours pas remis.Et puis comment j’ferais sans toi moi ?
Et puis comment l’univers il ferait sans toi ? Ca pourra jamais fonctionner. C’est impossible.Alors faut pas pleurer ! Faut pas pleurer. Parce que ça va aller j’te le promets, ça va aller.Parce qu’on est de ceux qui guérissent, de ceux qui résistent, de ceux qui croient aux miracles.Tu te demandes si t’es une bête féroce ou bien un saint.
Mais tu es l’un, et l’autre. Et tellement de choses encore. Tu es infiniment nombreux. Celui qui méprise, celui qui blesse, celui qui aime, celui qui cherche. Et tous les autres ensemble. Trompe toi, soit imprudent, tout n’est pas fragile.
On attend rien que de toi, parce que tu es sacré. Parce que tu es en vie. Parce que le plus important n’est pas ce que tu es, mais ce que tu as choisi d’être.

καταλαβες?

καποια μερα η εμπνευση θα επιστρεψει
μεσα απο ματια που λαμπουν
κατω απο τον νυχτερινο ουρανο
και θα ξημερωσει πιο αργα απο χτες
για να χωρεσουν τα τοσα κακα συναπαντηματα
και συ θα καθεσαι μονος
στο μπαλκονακι
ετοιμος να φας μια κλωτσια που θα σε οδηγησει στη λυτρωση.

Ρε

ολα πανε στραβα

η ζωη ειναι αδικη

εγω ατυχη

και συ μαλακας.

σΝ

με θελεις,
αλλα χωρις εσενα
ειμαι πιο μπροστα απο σενα

ετσι γινεται, εγω την παθαινω παντα πρωτη

και τιποτα δεν παει καλα
αλλα και τιποτα δεν παει στραβα

καλα που υπαρχουν και αυτες οι απροβλεπτες μπυρες στον πεζοδρομο

το τυχαιο ειναι πολυ δυσκολο να επιτευχθει στην τεχνη

και γω να μην εχω την παραμικρη ιδεα

θελω να ερθεις
θελω να φυγω
θελω να γινει πανικος

γιατι με θελεις 
χωρις εσενα
και εισαι πιο μπροστα απο μενα

κι αυτα τα φαναρια της πατησιων
γιατι αργουν τοσο πολυ να γινουν πρασινο

γιατι και γω σε θελω
αλλα χωρις εμενα
θα βρεις την ακρη

Oh,
that Significant Other...

μη τυχον

και μ αφησεις να χαρω λιγακι
α σιχτιρ πια
γαμημενο
-.-

_

σουξου μουξου
αγκαλιτσες
και μυτες
που τριβονται.

και, ωχου μην εισαι τοσο καφρος
μωρε  
...

ε ναι ρε φιλε

"... ναι ρε γαμω την τυχη μου

τα καταφερα.

αναπνεω ξανα καθαρο αερα ..."

 

γράψε λάθος: ξανά στην υποβοηθούμενη αναπνοή

The story is old, I know
but it goes on
no hope, no harm
just another false alarm

κινηματογραφικη η βροχη προχτες.

τιποτα δεν μου κανει εντυπωση πια
ο κοσμος αλλαζει
οι παρεες χανονται
κι εγω μεγαλωσα
δεν με πειραζει πια
δεν μου κανει εντυπωση ποσο καθικια μπορει να ειναι καποιοι
συναψα ειρηνη με τον εαυτο μου που λενε και στις ταινιες
ξερω οτι εκανα το σωστο για μενα και για ολους.
απλως καπου στη διαδρομη επαθα παρανοια
τωρα δεν μπορω να εμπιστευτω κανεναν
ουτε μικρο - ουτε μεγαλο
ουτε παλιο - ουτε καινουργιο
μονο μια φραση μενει
μηπως εισαι πολυ δεμενη συναισθηματικα?
ε οχι ρε δεν ειμαι-
και θα στο αποδειξω, αυριο κι ολας, το παρελθον ειναι δικο μου και το κανω οτι γουσταρω --του βαζω φωτια και το καιω αμα θελω-- το ιδιο και το μελλον μου, το σχεδιαζω οπως γουσταρω, και κραταω μαζι μου οποιον και οποια αποδειξει οτι το αξιζει -οσο για τους υπολοιπους ψυχρο και αμειλικτο ατσαλι.

και θα γυρισεις να μου πεις

Θυμασαι τοτε που ημασταν μικροι
αλλα νομιζαμε οτι ημασταν μεγαλοι επειδη καναμε μεγαλιστικα πραγματα;
Θυμαμαι.
Θυμασαι τοτε που σε επαιρνα τηλεφωνο και δεν αξιωθηκες ουτε μια φορα να με δεις;
Θυμαμαι.
Θυμασαι τοτε που μεγαλωσαμε τελικα, και δεν ειχαμε ορεξη για παιχνιδια;
Θυμαμαι.

Επειδη λοιπον εχω πολυ καλο μνημονικο
την επομενη φορα, δεν θα υπαρξει επομενη φορα
την επομενη φορα να εισαι εδω
και να μην εισαι τοσο καθικι.

γιατι αυτο θα ακουσεις.-

φωτο και παλι απο την λα μερ

δερ ιζ νο μορ φακιν ταϊμ

μεγαλωνω σημαινει να βαριεσαι να κανεις δυο φορες το ιδιο πραγμα
μεγαλωνω σημαινει να μην θες (με τιποτα ομως) να μπεις δυο φορες στο ιδιο τριπακι
να βαριεσαι να εξηγεις και να δικαιολογεις
να γινεσαι παραξενος
μεγαλωνω σημαινει να βαριεσαι να κυνηγας
μεγαλωνω σημαινει οτι τελικα θα πεθανεις μονος  και πεινασμενος

βολ. 365

το τηλεφωνο σου δεν απανταει-ακολουθησα ενα ανεπαισθητο ιχνος στη νυχτα ολοι κλεισμενοι στα σπιτα τους - παραμονες - αλλα και να το σηκωσεις τι να σου πω παλι καμια μαλακια και θα το κλεισουμε - κλασικη εγω - γιατι κανεις δεν μενει-να ξερεις θα τρωω κι αλλες τετοιες φρικες και τριγυρναω σαν την αδικη καταρα και νομιζω πως καποιος μ'ακολουθει - παντα το νομιζω - ειναι που δεν βρισκω ησυχια πουθενα μεσα σ'αυτην την πολη - ειναι που φοβαμαι την κανονικοτητα μην γινω σαν τους αλλους ειναι που φοβαμαι ενα σωρο πραγματα - χιονιζει στα ψεματα - και θα ηταν ψεματα αν ελεγα πως δεν μ'αρεσει μ'αρεσει πολυ - εγινα ξαφνικα πολυ αφηρημενη - στα κιτρινα φωτα του δρομου ειδα μια σκια κι ακουω βιαστικα βηματα - γυρισα πισω και ειδα εναν τυπο στα σκοτεινα - που στα φωτεινα πηρε τη φιγουρα ενος βιαστικου χαρτογιακα - θα βιαζεται να παει στο τραπεζι με τη γαλοπουλα - ειχα και γω καπου να παω - σταματησα να ειμαι αφηρημενη - ξαναπιασα το τηλεφωνο αυτη τη φορα δεν θα σου πω μαλακιες - θα σου πω μονο να κανουμε ρεβεγιον στη βιλα.

συναντιομαστε

στο δρομο στη σχολη στις διαδικασιες στις ζωνες καταναλωσης

και γω να αλληθωριζω

πλεον η πραγματικοτητα με ξεπερναει

και πως γινεται καθε φορα να ειμαι αλλος ανθρωπος

και μεσα μου να ουρλιαζω

κι απ'εξω να τρεμω

και ο χρονος να περναει

και γω μονο να γυριζω πισω

για να διορθωσω τα κακως κειμενα

να θελω να τα διορθωσω και να μην βρισκω τα εργαλεια

και πως γινεται να παταω τα ποδια μου γερα στη γη

κι αυτη να τρεμει

και τρεμει γιατι εχουμε πολεμο

κι οσες φορες κι αν γελασα δυνατα στη μουρη σου

-ανετίλα, κι ετσι-

το σκεφτηκα και γω το βραδυ στον υπνο μου

καπου μεταξυ ομορφων ματιων και γλυκων χαμογελων

ενα κουτακι με τα μυστικα του κοσμου, τοσο μικρο 

που χανεται αναμεσα στα τεραστια χερια μου

και μια βουη απο μακρια σαν χιλιαδες ζουζουνια

εμεις, που αλλαζουμε.