Αγνοηστε αυτο το ποστ.

Αισθανομαι ενα μουδιασμα εδω και πολλες μερες. Ξυπνησα ομως σημερα το πρωι, κι εφαγα τη χειροτερη φρικη απο ολες.Μου εσκασε ξαφνικα, απο το πουθενα οπως παντα, οτι έχω αφησει το λυκειο εδω και 5 χρονια και σ'αυτα τα πολυτιμα 5(5μιση σχεδον) χρονακια μου, δεν εκανα απολυτως τιποτα στη ζωη μου.Στα καλυτερα μου χρόνια, λοιπον, δεν καταφερα τιποτα αξιολογο.Απο που να πρωτοξεκινησω να λεω; Ας πιασουμε τα βασικα σχολη-εκπαιδευση-επαγγελματικος προσανατολισμος, μια τρυπα στο νερο.Σ'αυτα τα 5 χρονια εδεησα να περασω μονο 20 μαθηματα (με απλα μαθηματικα 2 μαθηματα το εξαμηνο)δεν το λες και επιτυχια.Μου αρεσει η αρχαιολογια , δε λεω, αλλα εγω για αλλα μπηκα σ'αυτη τη σχολη, και αλλα βρισκω μπροστα μου. Συνειδητοποίησα οτι δεν παει άλλο, καποια στιγμη θα πρεπει να περασω και καμια βυζαντινη, θα κατσω να φαω όλο το καζανι με το απαισιο φαί τους, μονο και μονο για να με κερασουνε γλυκο στο τελος=να μου δωσουνε πτυχιο, και να παω για μεταπτυχιακο, στην ιστορια τεχνης, οπως ξερετε,στην οποια αμα θριαμβευσω, εδω θα ειμαι, να μου γραψετε.Περναμε στην κοινωνικοποιηση, το αγαπημενο μου θεμα.Αξιωθηκα να κανω μια πολυ καλη φιλη.Τελεία.Η κοινωνικοποίηση μου είναι μικροτερη κι απο αυτοεξόριστου στη Γαυδο, και είναι κρίμα γιατί κατα βαθος απολαμβανω την παρουσια κόσμου.Απο την κοινωνικη ζωη περναμε αμεσως αμεσως στις διαπροσωπικες σχεσεις, το μεγαλο μου ατου.Περιγραφονται καπως ετσι ---> [


]
Κι ερχομαι τωρα εγω, η πανικοβλητη, και ρωτω: Τις πταιει?Και απαντω:
Ας ριξουμε μια ματια στα δεδομενα.Ο κοινος παρανομαστης, περα απο τη μιρλα και τον αριθμο 5, ειναι κυριες και κυριοι η υποφαινομενη.
Αρα πολυ σωστα, καταληγουμε στο συμπερασμα, οτι εγω φταιω, οτι εχω δηλαδη τις δυνατοτητες αλλα κανω κατι λαθος.Δεκτον.(Επαληθευεται μαλιστα παρα πολυ ευκολα ιστορικα, καθως πριν απο καμποσο καιρο ειχα την τυχη να κρυφοκοιταξω πισω απο μια πορτα, το πως θα μπορουσα να ημουν και ω ναι, φαινομουν πολυ καλα.Τελικα δεν μου δοθηκε αδεια εισοδου-δεν πειραζει σημασια εχει οτι τωρα ξερω)
Λοιπον, τι στο διαολο κανω λαθος?
Φταιω, που επελεξα να δημιουργησω χαρακτηρα -τροπο σκεψης- και οχι βαθμους.Που επελεξα να κοινωνικοποιηθω μεν μεσω της πολιτικης, όχι μεσω του κομματος δε.Φταιω που δε γουσταρα ποτε γλυψιματα και κολληματα, που διατηρησα εναν αφυλο τροπο σκεψης σε μια κοινωνια ανιση, που δεν αισθανθηκα ποτε οτι αυτο το σωμα στην πραγματικοτητα μου ανηκει γιατι πολυ απλα δεν αισθανθηκα ποτε οικεια μεσα σ'αυτο.Φταιω που δεν ειχα γκομενο στο λυκειο, που ερωτευτηκα περαστικους που μου φαγανε τα χρονια ετσι απλα.Φταιω που δεν κυκλοφορω μεσα στη μοδα (ακομη κι αυτη την κινηματικη), που δεν μ'αρεσει να επιδεικνυω τα βυζια μου-για σκεψου, οι γυναικες εχουνε και μυαλο, απιστευτο ε? Φταιω που "δεν ειμαι αρκετα κοριτσι".Φταιω που εμπιστευτηκα μονο τις δυναμεις μου, μονο το μυαλο μου δηλαδη, ενω ξερω απο πρωτο χερι τη σημασια της εικονας.
Ή μηπως, ειμαι υπερβολική, μια ντραμα-κουην, και θα επρεπε να σκασω γιατι υπαρχουν και χειροτερα? Μηπως ειμαι εγωιστρια, και θελω ολος ο κοσμος να ασχολειται μαζι μου? Μηπως ειμαι κακομαθημενο, και γκρινιαζω οταν δεν μου κανουν τα χατηρια?Ε αυτό δεν το δεχομαι.Δεν ψαχνω τιποτε παραπανω, απο αυτο που αναζηταει όλος ο κοσμος κι ο καθενας το βρισκει αργα ή γρηγορα, καπου διαφορετικα.

Αλλα για ολα τα παραπανω, δηλωνω ένοχη. Εφταιξα κυριοι δικασται, δικαστε με, και καταδικαστε με σε αιωνια αναζητηση του διαφορετικου, ελαχιστα με ενδιαφερει πλεον.