Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής, η σκέψη γίνεται τόσο άβολη, όσο το κάθισμα του τρένου και τόσο αργή και βασανιστική όσο ο ίδιος ο θάνατος.Αδυνατώ να τακτοποιήσω το διαστρεβλωμένο κορμί μου στην πραγματικότητα αυτού του καθίσματος, και άλλο τόσο αδυνατώ να βάλω σε μια σειρά τις υπερ-αναλυτικές σκέψεις μου.Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής βρίσκομαι όλο και πιο κοντά σ'ενα μεγάλο ναι ή σ'ενα μεγαλο οχι, όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο να επιλέξουμε να ξεχάσουμε ο ένας την ύπαρξη του Άλλου.
Είναι φορές που διαβάζοντάς σε....κυριολεκτικά και μεταφορικά, πιστεύω πως η ζωή μου κατακυριεύεται από συμπτώσεις και άλλες φορές που πιστεύω πως εσύ, δεν είσαι εσύ, αλλά εσύ με ένα κομμάτι από τη δικιά μου ζωή...την οποία μου έχεις κλέψει!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΊσως πάλι να είμαστε και πτυχές από σύμπαντα παράλληλα εγκλωβισμένες στην ίδια "γειτονιά" της ετεροχρονικότητας της ανθρώπινης φύσης
Προς διαβόλου,δε "στήνομαι" για σύγκριση,απλά να ρε παιδί μου.
Φοιτήτριες στην αθήνα
ίδια γενιά
αρχαιολογία -γεωλογία
τα μαθήματα ίδια σου λέω στη γραμματεία
το ποστ σου δεν το αγνόησα...
φίλη καλή, μόνο μία..
περί κοινωνικοποίησης ούτε λόγος..
και να, αυτό το άβολο κάθισμα του τρένου της επιστροφής από Σαλονίκη με ταλαιπωρεί 5 χρόνια τώρα.....
Συμπτώσεις ή μη....
Εγώ σε χαιρετώ και σε καλημερίζω ;-)
Με συγκινησες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιναι κατι που παντα ηθελα να πετυχω, εστω κι ετσι μεσω ιντερνετ, να διασπαω τη σαπιλα μου σε απειρα μορια, και να τα κερναω σε ολον τον κοσμο ενω κοινωνικοποιούμαι.Παρ'ολο που οι συμπτωσεις ειναι παντα συμπτωσεις και τιποτα παραπανω, παρ'ολο που τα κοινα μας σημεια παιζει να ειναι ελαχιστα, παρόλο που καποιες φορες δεν ειναι ολα αληθεια σ'αυτό εδω το blog, το γεγονος και μονο οτι καταφερα να σου περασω αυτο το κομματακι κατακερματισμενης σαπιλας και να μπεις για μια στιγμη στη θεση μου, με κανει πολυ χαρουμενη.
Καλημερα λοιπον, σ'ευχαριστω που υπαρχεις και επικοινωνεις στον μικροκοσμο ενος "επ, τι λεει"
Όπως το 'πες ειναι , τα τραινα δεν εχουν αβολα καθισματα, μονο αβολες σκεψεις...
ΑπάντησηΔιαγραφή