Παρακμή.
Ένα ρεύμα αέρα είχε ανακάτεψει τη σκόνη. Το δωμάτιο ήταν σχεδόν άδειο- τα λιγοστά έπιπλα ήταν σκεπασμένα με σεντόνια κάποτε λευκά. Τα κάδρα είχαν καθαιρεθεί εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από τότε που πέθανε η θεία Ιουλία.
Η θεία Ιουλία πέθανε λίγο πριν την μικρασιατική καταστροφή- ήταν το πολύ 30 χρονών. Ήταν καλοκαίρι, φορούσε τα ξύλινα τσοκαράκια της και είχε ανέβει να ποτίσει τις γλάστρες στην σιδερένια στριφογυριστή σκάλα. Ίσως ζαλίστηκε, ίσως να γλύστρισε στα νερά- η γιαγιά κάθε φορά που μου έλεγε την ιστορία μου τα άλλαζε.Η ακριβοθώρητη Ιουλία της γειτονιάς του Ψυρρή μετατράπηκε σε ένα κουβάρι, και πέθανε λίγες μέρες αργότερα.
Η μυρωδιά της μούχλας φτάνει μέχρι τα ρουθούνια μου. Έχω νευριάσει που οι κληρονόμοι δεν μπόρεσαν ποτέ να συντηρήσουν αυτό το σπίτι, κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.Ήρθα εδώ ως επισκέπτρια και τίποτα παραπάνω.
Ή μάλλον όχι.
Έτσι είπα στην ξαδέρφη νιοστού βαθμού όταν της ζήτησα τα κλειδιά.Πείστηκε μόνο όταν της έδειξα το πάσο της σχολής μου και της μίλησα για ιστορικά κειμήλια που ίσως να έχει.
Ο άντρας της θείας Ιουλίας πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Το όνομα του ήταν επίσης Ιούλιος- τι σύμπτωση, θεόσταλτη ή καρμική ή σκέτη σύμπτωση, αναλογα με το που πιστεύει κανείς.
