He says in brief things

her love's a pony

my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal
my love's subliminal

6:58

you say you don't want it
this circus we're in
but you don't
don't really mean it.


















λινκ για τους μερακληδες

and vice versa

"...ξαφνικα ενιωσα να ζαλιζομαι, γυναικεια ονοματα ανακατεμενα με χαμογελα και ματιες και ηλιοβασιλεματα-απειρα απο αυτα-αληθεια ποσα χρονια να περασαν?-αλλες εφυγαν επειδη ηθελαν και αλλες επειδη ηθελα εγω, και ολες κατι αφησανε.Ποσα απο αυτα που κουβαλαω ειναι δικα μου και ποσα των αλλων? Ενιωσα ενα χερι να μου σφιγγει τους ωμους.Τιναχτηκα-δεν μου αρεσει να με αγγιζουν.Ειμαι ακομα εδω, μου ειπε και με αφησε.Δεν εισαι μονος.."

I see that you've come to resist me
I'm a pitbull in time

ματ και κνατ το ιδιο συνδικατ

:(

Εχω δανεισει παντου, εχω δανεισει σε συγγενεισ και φιλουσ, κι εχω μεινει ταπι, βρισκω στο δρομο μαυρο δερματινο πορτοφολι γεματο λεφτα-πολλα λεφτα-και σκεφτηκα επιτελουσ η ***τανα η τυχη μου χαμογελασε το ανοιγω και τι να δω, ανηκε σε μια με δισυλλαβο ονομα, ας πουμε Λιτσα ή Πιτσα και τι να κανα με μιση καρδια το επεστρεψα στην κα Παπαδοπουλου παρολο που δεν τισ λειπανε τα φραγκα κι αυτη ειναι μεσεσ ακρεσ οι ιστορια τησ ζωησ μου

challenge accepted!

Διανυω τη φαση που δεχομαι τις προκλησεις απο που κι αν προερχονται (sic), οποτε ενθουσιαστηκα οταν δεχτηκα προσκληση για blogoπαιχνιδο!

και ιδου λοιπον

1. Θελω σκυλο.Dog-person εδω.
2. Μπορω να φαω απιστευτη ποσοτητα μακαρονιων, σε οποιαδηποτε μορφη.
3. Μου τη σπαει η μανα μου.
4. Μικρη ελεγα οτι με λενε Δαφνη.
5. Μεχρι πριν απο 3-4 χρονια δεν επινα ουτε καφε ουτε αλκοολ (ουτε μπυρα σε λεω).Τωρα τα εχω ξετιναξει ολα :P
6. Νιωθω σχεδον παντα την αναγκη να εχω μια ιστορια να διηγηθω.Πηγα εκει, εκανα αυτο, συναντησα εκεινο(ν).
7. Φοβαμαι το σκοταδι.
   
   
   
   και εντελως στην τυχη μερικοι και μερικες
   ziggy
   
   αλεξάνδρα
   
   σαρα
   
   γκανταλφ
   
   μπουκλα
   

rainmaker's phantom

νταξει και οποιος αλλος θελει:P ειμαστε με την αυτοδιαθεση...

ποιηση τωρα

απομυθοποιηση
...
..
.
απενοχοποιηση

ποστ απαντηση/ποστ ερωτηση/ποστ σεντονι

Ελεγα καποτε σε καποιον που (νομιζα οτι) ξερω, οτι μου την εχει δωσει βρε παιδακι μου, εχω φτασει σε μια ηλικια που θελω να κανω οτι τρελα μου ερθει πριν μου την βαρεσει απο τα απωθημενα που εχω, οτι θελω να ταξιδευω με ολα μου τα υπαρχοντα σε ενα μπακ-πακ, να κανω μαλακιες οπου σταθω και οπου βρεθω, να (ξανα)βρισκω τα ορια μου και να τα (ξανα)ξεπερνω, να αυτοκαθοριστω και να σταματησω να ετεροκαθοριζομαι, να μπω στο πετσι αυτων που σταματανε να σκεφτονται και εχουν απλα εμπιστοσυνη στο μυαλο τους, οτι δεν θα τους προδωσει, οτι δεν θα χωθουν βαθεια και αμετακλητα σε καποια σκοτεινα λαγουμια.Ερωτευτηκα εναν μπασταρδο.Κι αυτο δεν ειναι νεο.Ο μπασταρδος δεν με θελει.Ουτε κι αυτο ειναι νεο.Οι μπασταρδοι παντα προτιμουν καποια αλλη, πιο κοντα στο ειδος τους, ετσι λοιπον και ο Ομηρος προτιμησε τη Μανια .
Μου λεγε και η Φ. ολα αυτα για ενα και μονο πραγμα που συνεβη?Που ειναι το πιο συνηθισμενο πραγμα που μπορει να συμβει?Οχι, οχι γι'αυτο που νομιζεις, αλλα για ενα συνολο μιζερων πραγματων, για εναν πολυ καλα κρυμμενο εγωισμο και για μια ανυπαρκτη αυτοεκτιμηση.Αλλα και γι'αυτο ακριβως που νομιζεις. Επειδη οπως ελεγα και γω καποτε, μπορει να μην θυμαμαι τι μου ειπες, αλλα σιγουρα θυμαμαι ακομα πως με εκανες να νιωσω. Επειδη καποιοι ανθρωποι επιδρουν στη ζωη σου παραπανω αποσο θα θελαν, κι εχουν καθοριστικη επιδραση ειτε καλη ειτε κακη, και συ ακομα θα το χεις κανει για καποιον/α, ακομα και αν δεν το ξερεις. Αυτη ειναι και η διαφορα της αγαπης απο τον ερωτα, αμα εισαι απογοητευμενος-η απο ερωτα λες και κανα βρε αι σιχτιρ και πας παρακατω, οταν σε απογοητευει ομως καποιος που αγαπας, ειναι μια παγιδα, δεν μπορεις να φυγεις πολυ απλα γιατι τον αγαπας και οτι μαλακια και να κανει θα τον συγχωρεις, ακομα κι αν δεν στο ζητησε.


οι λεξεις κλειδι για αυτο το ποστ ειναι random και εγωκεντρισμος

το "τι ηταν αυτο που μολις ειδα" συναισθημα

ουδεμια φανερη σχεση με σαουντρακ deathmetalmovie...
ή μηπως όχι?

ποσες φορες μεχρι το οριστικο να συμβαδισει με οτι πιστευω?

-iamamiwhoami?
-uneedmemorethanineedu.

Εμπόδιο 1

And we can cap the old times,

clay-making that nothing else will change

κάθε φορά που λες αντίο

είναι σαν να με στέλνεις στην ευχή του θεού

αλλα και οι δύο ξέρουμε πως είμαστε άθεοι.

tattoos of ships and tattoos of tears

Πάλι δεν φρόντισα να μάθω που είναι τα παιχνίδια
Και τι γαμημένη εποχή που διάλεξα να ξεκινήσω να μαθαίνω.

λιγότερο εγωισμό εσεις
και περισσότερο εγώ.

ceci n'est pas un titre

θα έπρεπε να γαμάω και να δέρνω.
[κυριολεκτικά]

Χρειάζεται

λίγη παραπάνω ενστικτώδης αντίδραση
κι αν όλοι κάνουμε λάθος
αν ταχθήκαμε από την λάθος πλευρά των γεγονότων
αν η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από οτι φανταζόμαστε τώρα
και εγω και εσύ

να οξυνθούν κι άλλο οι αισθήσεις μου
ανυπομονώ να προσλάβω τα πάντα μέσα απο αυτές
-να φτάσουν σε πλήρη λειτουργία-
και μετα ελευθερη, ελευθερη, ελευθερη

Happy pills

• Even models get the blues (and when they do, they strike a pose)

• Απεργια στα ΜΜΜ, περιμένεις το 732 με αγωνια και η ωρα περνα :(
  Ερχεται, και ο οδηγός εκτός από εξαιρετικά ευειδής, ακούει 16HP- όχι απλά ένα κομμάτι, όλο το Sackcloth 'n' Ashes :)
  

• http://www.happypills.es/#/en/home

η θεραπεια για τα παντα.
η σοκολατα είναι πια κάπως ντεμοντέ....

In who the fuck we (en)trust?

Το ξερω οτι επαναλαμβανομαι συνεχως σε αυτο εδω το blog, αλλα τι να κανω?
Ολα ειναι κυκλος (ή μαλλον σπειρες).

Πως εμπιστευεσαι τους κολλητους σου?Τους συντροφους σου?
Πως καμια φορα εμπιστευεσαι εναν αγνωστο που μοιραστηκατε ενα ταξι?
Και γιατι αδυνατεις να εμπιστευθεις ανθρωπους που σ'αγαπανε?





Γιατι γαμωτο να ειναι τοσο δυσκολο να εμπιστευθεις καποιον ξανα?

keys to my heart, you will never find

μια απο αυτες τις μερες

που ευχομαι να ημουν καποια αλλη

σαν κι αυτες που αρεσουν

σε αυτους που μου αρεσουν

σαν κι αυτες που μοιαζουμε ιδιες

αλλα οχι

ειμαι αυτη που ειμαι

και μου αρεσουν οι αλλοι.

Celebrate your top ten in the charts of pain

I understand the fascination

The dream that comes alive at night

But if you don't change your situation

Then you'll die, you'll die
Don't die, don't die
Please don't die.

the queen of september leaves.

Επιτέλους,

είδα τα φώτα της πόλης την ώρα που σβήνουν
και ένα κίτρινο φύλλο την ώρα που έπεφτε από το δέντρο

χμ..

είμαι σίγουρη ότι έχω πολλές ανεκπλήρωτες ευχές ακόμη.

όπως για παράδειγμα,
ίσως,

την αποδοχή

ή την κοινωνική επανάσταση
ή ίσως την κατάργηση των φύλων
ή μάλλον όλα μαζί.

Μην το χασετε

ο μεγας PeoplePleaser
vs
ανυπερβλητος SelfBlamer

δεν ξεχναμε-δεν συγχωρουμε, ετσι δε λεμε συντροφοι?
αλλα για ποσο?

but I would never lie to you
and of that I'm sure

Being wrong

.
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
..
.
.
.for all the right reasons

???

...εγωδεναπλαδενηθελαναουφδενξερωδηλαδητικαιπωςαμακαιεφοσοναπλανα...

* εεε...χμ...αυτο ειναι το χερι σου?

Φαντασματα

Ειναι ακριβως σαν εκεινη την στιγμη που λες
ολα τελειωσαν, τα παραταω, δεν εχει αλλο
που δεν περπατας
αλλα κατηφοριζεις τρεκλιζοντας
και παρακαλας να ερθει καποιος
να σου δωσει απλα μια κλωτσια
τιποτα αλλο,
μονο μια κλωτσια για να συνεχισεις
να κατηφοριζεις πιο γρηγορα απο πριν
μερικες φορες ειναι καλυτερα να μην αντιστεκεσαι στη βαρυτητα
και τοτε ερχονται στο προσκηνιο τα φαντασματα
ειτε με τα ποδια ειτε ιππευοντας
χαμογελανε
και κατι σε καλει να κανεις το ιδιο
εστω και για μια δυο ωριτσες
να κοιτα σε εκανα να γελασεις
κοιτα, το εκανα ξανα!
κι υστερα εξαφανιζονται
ετσι ακριβως οπως ηρθαν
και ποτε μεχρι τωρα
ο ηχος που βγαζουν
οι ροδες σε επαφη με το
πεζοδρομιο
δεν ητανε τοσο
γοητευτικος

Ε ναι λοιπόν!

Βλέπεις
ανασαίνεις
βολτάρεις ξανά στα παλιά σου στέκια
χωρίς ενοχές
χαμογελάς
αγκαλιάζεις
τους παλιους φιλους
σε αγγίζουν
στις συναυλιες
ουρλιαζεις με ολη σου τη δυναμη
ανθρωπε μου τι ξεφτιλα
να σου χαλανε το ονειρο
και συ να τους αφηνεις
μπαίνεις στις γεματες αιθουσες
το καίς στις συνελευσεις

ναι , ειναι ωραιο να εισαι ο εαυτος σου ξανα.

I would love to be

happy
in love
with someone

a pillar of strength in my community


I would love to have people see what I see,
Makes you go where you can't go,
Makes you want what you can't have,
Desire

ps. everytime I think of you I want a cigarette

Είμαι το κλειδί του σπιτιού σου

που σε κρατάει κλειδωμένο μέσα
βλέπω μέσα σου, στο κεφάλι σου
Είμαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσες να έχεις ποτέ
δεν είμαι όμορφη
είμαι μοναδική
κατι σαν μαχητικό συλλαλητήριο
αντί για μαζικό
Σκαρφαλώνω στους τοίχους
είναι πάντα καλύτερα με σβηστά τα φώτα
μέσα στη νύχτα
είμαι η παγωμένη ανάσα στον σβέρκο σου
είμαι ένα μαύρο μαντήλι στο πρόσωπό σου
κι όταν σκάβεις για να ξεφύγεις
είμαι το χώμα στα νύχια σου
Μη φοβάσαι
θα είμαι πάντα δίπλα σου
μέχρι την μέρα που θα πεθάνεις
ποτέ δεν μπορείς να ξεφύγεις
απο ένα τέρας που σ'αγαπάει
Είμαι ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσες να έχεις ποτέ

I'm too tired to drive anywhere anyway right now.

would you care if I stay?

θελω απλα να καθισω στο πισω καθισμα και να με οδηγησουν σε ομορφα μερη που θα περνανε με σταθερη ταχυτητα απο το αριστερο τζαμι, και η λευκη διακεκομμενη γραμμη θα επαναλαμβανεται σε σημειο που να φαινεται οτι αναβοσβηνει ή μαλλον ακομη καλυτερα οτι επαναλαμβανεται σαν χτυπος καρδιας σε μιλιμετρε χαρτι καρδιογραφου-οσο πιο πολυ πατας γκαζι τοσο αυξανονται και οι χτυποι-και να μας πιανει η νυχτα στις εθνικες οδους, να ακουμε επαρχιακο ραδιοφωνο αυτη η νυχτα μενει που θα μαστε μαζι χαχαχα τι αστειο σιγα να μην ειναι αυτη η τελευταια νυχτα, τι βλακειες....αποκοιμιεμαι πανω στη ζωνη μου που μου θυμιζει αιωρα, και ονειρευομαι τις ροδες οτι γινομαι ενα με την τριβη, γατζωνομαι στην ασφαλτο και την ξαναφηνω σε μια ατερμονη κινηση χωρις ιδιαιτερο νοημα, μεχρι που αρχιζω να ζεσταινομαι και ανοιγω το παραθυρο, μυριζομαι την υγρασια και την βουη και το ξανακλεινω.Εχει νυχτωσει για τα καλα, ολα μοιαζουν τοσο γοητευτικα κατω απο τις κιτρινες λαμπες των εθνικων οδων, ακομη και η ιδια η ασχημια, ακομη και το μποτιλιαρισμα ειναι ενα μαγικο ποταμι με ενα κοκκινο και ενα ασπρο ρευμα σε αργη κινηση.

Το μπλε γαμωτο, ειναι παντα το μπλε.

Υπαρχουν λεει δυο τροποι να απενεργοποιησεις μια βομβα.
ο ενας ειναι να την αποσυνδεσεις και ο αλλος με ελεγχομενη εκρηξη.

εδω ομως τι γινεται?

ΚΑΜΠΟΥΜ
ας τα καταστρεψουμε ολα, δε γαμιεται.
δεν αντεχω και δευτερο γυρο τον σεπτεμβρη.

Καηκα, σκονιστηκα, εσκαψα, σκαλισα, σκουπισα
ζοριστηκα, θυμωσα, γελασα, μεθυσα

αλλα και παλι
γραφιας παρεμεινα.

Λογω ανανεωσης

Χασαπης.

though i lived a lonely life i was confused
i'm butcher feel nothing

η
βαλιτσα
σε
ταξη

η
ζωη
σε
αταξια
.

Κραταει χρονια αυτη η κολωνια.

Στην τεταρτη δημοτικου, οι γονεις μου ειχαν την φαεινη ιδεα να με στειλουν κατασκηνωση.Πολυ καλη ιδεα, πολυ κακο timing ομως.
Ημασταν πολλα παιδακια θυμαμαι, διαφορων ηλικιων.
Ειχαμε και ομαδαρχισσες τις οποιες φωναζαμε "κυρια" και τα παιρνανε στο κρανιο, αφου καλα καλα δεν ειχαν κλεισει τα 18-19, αλλα δεν ξεραμε πως αλλιως να τις φωναξουμε οποτε φωναζαμε "κυρια" και οτι εγινε εγινε.
Το πρωινο μας ηταν καλο-ειχαμε και σοκολατουχο γαλα, αμε- το μεσημεριανο μας ητανε μαλλον απαισιο, το ιδιο και το βραδινο.
Το μοναδικο πραγμα που θυμαμαι να κανω στην κατασκηνωση ήταν τα μαθηματα κολυμβησης στην πισινα, και οι χαρες που εκανα στο επισκεπτηριο.
Σε ενα επισκεπτηριο λοιπον, ερχεται η μανα μου και με ρωταει που ηταν οι δικιες μου πηλινες κατασκευες.Δεν ειχα ιδεα οτι ειχαμε εργαστηριο πηλου.Με ρωταει αν επαιζα σκακι με τα αλλα παιδακια, και μολις εκεινη τη στιγμη καταλαβα οτι ειχαμε καμια ντουζινα επιτραπεζια παιχνιδια, σε ενα δωματιο πισω απο το αρχηγειο.Με ρωτησαν αν εκανα φιλους, και γω δεν ειχα μιλησει σε ανθρωπο, οχι γιατι δεν ηθελα, αλλα γιατι οταν ειχαμε λιγο ελευθερο χρονο ολα τα παιδακια εξαφανιζονταν και γω δεν ηξερα που πανε, οποτε καθομουν στον κοιτωνα και διαβαζα ενα μικυ μαους για 15 μερες-το ειχα μαθει απ'εξω κι ανακατωτα.
Πολυ μοναξια επερασα.Αλλα δεν με πειραζε ετσι κι αλλιως.
Το κακο ηταν που συνειδητοποιησα 2-3 μερες πριν φυγω, πως ολη η διασκεδαση υπηρχε πισω απο το αρχηγειο, σ'ενα μερος που δεν εκανα τον κοπο να κοιταξω μεσα οπως ολα τα φυσιολογικα παιδακια, μονο σουλατσαρα αποξω, σαν μια αλλη Αστερω χαμενη στο πευκοδασος.

Να βλεπεις, και μαλιστα σε τοσο μικρη ηλικια, πως ειναι η πραγματικοτητα.Πως οτι συμβαινει συμβαινει καπου αλλου, που ολοι διασκεδαζουν και γνωριζουν καινουργιο κοσμο, και πως ολα αυτα συμβαινουν ενω εσυ δεν ειχες παρει χαμπαρι.
ΠΙΚΡΑ.

Save your life

>you've only got one.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
>and i'm not happy
>i'm not sad

i don't want it

i just need it

Καλε!

σταματηστε να διαβαζετε τα προηγουμενα ποστς :P
τι σημερα
τι αυριο
τι τωρα

τις ιδιες μαλακιες γραφω
τις ιδιες μαλακιες λεω
:)

ακρογιαλιες, δειλινα....

το μισω το καλοκαιρι

οχι μονο γιατι κανει ελεεινη ζεστη
αλλα γιατι ο κοσμος κατι παθαινει τα καλοκαιρια,

βουρλιζεται ή δεν ξερω και γω τι


τα καλοκαιρια μου ητανε παντα μοναχικα και μονοτονα.

εφετο θα ειναι καπως διαφορετικα
εφετο θα φυγω για ενα μηνα σχεδον
θα φυγω επιτελους



το μονο που θα με "πλανεψει" εφετο ειναι
το κατσικι, ο γκρεμος, η ηλιαση
τα φτυαρια και τα κιτρινα καρτελακια.



ουτε ακρογιαλιες, και εννοειται ουτε δειλινα.
και ελπιζω, οπως περσι, σαν καλος αρχαιολογος
να ξεθαψω τα ιστορικα και να θαψω τα υπολοιπα
γιατι μας μενει πια μονο αυτο-η καυλα μας-
και η εργασιοθεραπεια
α, και οτι γινει στο ξερονησο, μενει στο ξερονησο.

Υποτιθεται

Περπατουσα στην αθηνα, και ημουνα στον κοσμο μου οπως συνηθως
οταν με πλησιασε ενας ξενος.Με πλησιασε μεχρι να δω το ασπρο μερος του ματιου.Εγω ομως ημουν περιεργη και συνεχισα να πλησιαζω μεχρι να δω το καθρεφτισμα των ματιων του και τοτε ειδα ενα μικρο παιδι να φοραει το κοκκινο παλτο και τα παπουτσια μου, και εναν κοκκινο σκουφο στα μαυρα του μαλλια

Αυτο το σκασμενο φοραει τα ρουχα μου!

Ο ξενος εξαφανιστηκε, το ιδιο και το μικρο κοριτσακι, και βρεθηκα στο μπαλκονι του σπιτιου μου.Μου χτυπησαν το κουδουνι μια πενηνταρα και ενας μεσηλικας σωσιας του dr House.Αστυνομια ειπε ο σωσιας ηρθαμε να σας συλλαβουμε.Απο δω η κυρια Ταδε εισαγγελεας.
Εμεινα να κοιταω σαν παγωτο
Ρωτησα αν μπορω να δω καποια ταυτοτητα και μου εδειξαν τα νεροπιστολα τους.
Αυτο ειναι η μονη αποδειξη οτι ειμαστε ο νομος μου ειπανε με περισσια χολιγουντιανη μαγκια.
Τελεια σκεφτηκα, σε μαλακες επεσα.Αποφασισα να τους παρω με το καλο.
Γυρισα στην κυρια ταδε, την ρωτησα ποια ειναι κατηγορια.
Εισαι αναμεσα, μου ειπε, και οταν ειδε οτι δεν καταλαβαινα συνεχισε: εισαι αναμεσα, και γι'αυτο το λογο θα πας φυλακη.Δεν μπορουμε να κανουμε διαφορετικα
Μα ειμαι αναμεσα σε τι?Αδυνατουσα να καταλαβω.
Αφου κανεις δεν μου εξηγουσε, ξεκινησα να φτιαχνω τα πραγματα μου, τσαντισμενη και απογοητευμενη απο τη ζωη μου.Δεν μπορει ελεγα, φυλακη δεν προκειται να παω, δεν υπαρχει καμια σοβαρη κατηγορια ασε που θα πρεπει να περασω απο καποιο δικαστηριο ετσι κι αλλιως...
-Κανε γρηγορα, θα πρεπει να περασεις αυτοφωρο.
-Αυτοφωρο?Μα ειναι παρασκευη, θα με κρατησετε μεσα ολο το σαββατοκυριακο?!
-Ναι.
-Δεν γινεται.Δινω σηματα τη δευτερα.Ελατε να με συλλαβετε τοτε.


(τελος μεταδοσης)

Super powers

εγω μια φορα θα ηθελα να μπορω να διαβαζω το μυαλο των ανθρωπων
και να γινομαι αορατη, και να χανομαι στο πληθος.


εσεις αγαπητο αναγνωστικο κοινο?

υγ:η πιο γαματη κρυφη υπερ-δυναμη θα κερδισει βραβειο.

don't.let.go.

Νταξει.
θα μου πειτε σιγα το νεο, οταν εμεις ακουγαμε χερτς, εσυ ακουγες μποφιλιου(σικ)
και ενταξει μια εμφανιση στα βραβεια μαδ, δεν το λες και ατου.


εβαλα στο ριπιτ το βιντεο με αυτη την παλαβη που χορευει, και σιγοτραγουδουσα για την υπεροχη ζωη.αουτς.
νεο νιου γουειβ, νεο-νεορομαντισμος, νεα 80's
καλη αισθητικη
μουσικη και στιχοι ολα καλα θα πανε, για ολους και ολες εμας που εχουμε ακομη αλυτα προβληματα.
η μπαντα που θα θελαμε να ημασταν, να φοραμε λευκα πουκαμισα και καλοραμμενα σακακια
να επικοινωνουμε μονο μεσω της υπερτατης αντιθεσης (ασπρο-μαυρο) και της σοβαρης-ακινητης-παρουσιας μπροστα απο τα μικροφωνα.

Dani τι λες, θα μου πειτε τωρα, ειναι απλα μια μπαντα που εκανε μια επιτυχια πριν ενα χρονο, που εχει υπογραψει σε μεγαλη εταιρια, που μπλα μπλα μπλα...

και γω θα σας πω απλα οτι το ξερω.

φοβαμαι πως χανω το μετρημα

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες, κάνα δυο περαστικούς
όσους ήρθαν για να μείνουν, όσους έφυγαν πριν γίνουν
τους κοινόχρηστους, τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς
και μου βγαίνουν πάντα λίγοι, ή μου βγαίνουνε πολλοί




υγ.και τραβω τον καπνο, με μια δοση θυμο που ποτε δεν μπορω...οσα θελω ν'αρχισω

Dani εχεις ταλεντο.

καποτε στην αγρια δυση τα καταφερναν μονο με μια σφαιρα.
εσυ τα καταφερνεις και με λιγοτερα.

Παράδοξο

Μια κατασταση, που λογικα ειναι ετσι αλλα στην πραγματικοτητα ειναι αλλιως.
(οπως οταν ειμαστε ξυπνιοι στα ονειρα μας)

Οπως το παρόν μας.

Οι πραξεις μας δημιουργουν καθε φορα τις συνθηκες, και το εκαστοτε παρον ειναι αποτοκο αυτων των συνθηκων,αλλα οι πραξεις επονται των σκεψεων -θεωρητικα-

Τι γινεται ομως οταν οι πρωτες πρωτες σκεψεις μεταβαλλονται

και τις αντικαθιστουν οι λεγομενες γαμημενες δευτερες σκεψεις?

Δευτερες σκεψεις-δευτερες πραξεις.
παραδοξοτητα

μετριοπαθεια-μετριοτητα

τι θα γινοταν αν ολοι καναμε πραξη τις πρωτες μας σκεψεις?

θα ειχαμε δημιουργησει μια "πραγματικη" πραγματικοτητα?

θα ξεραμε περισσοτερα και θα ητανε καλυτερα?

Ατονία

των αισθήσεων

I'm not a bad man

I'm just overwhelmed.

Ξερναω παρανοια

σαν εμετο απο
πρασινα γραμματα
δεν εχω τιποτα να χασω
και το ξερω
οι ντουλαπες ειναι σκονισμενες
και ακομη εχω τα χειμωνιατικα
ρουχα
εχω κουραστει
δεν τρεχω πια
-θα το προσεξατε-
ολοι μου οι φοβοι
πραγματωθηκαν
μεσα σε ενα βραδυ
και τελικα
οτι κανω δεν ειναι
αυτο που θελω
και γι'αυτο
μου φταις εσυ
εσυ , εσυ και εσυ
προσεξτε μονο
πριν παρετε την παρανοια μου
να την μοιρασετε σε πολυ
μικρες δοσεις.

Καμιά φορά

αρκεί να δεις τον εαυτό σου σε καθρέφτη.

Υπαρχει μια θεωρια

που λεει οτι "απομακρυνομαστε επειδη αγαπιομαστε"

αυτα ειναι μαλακιες, θα προσεθετα.
οταν αγαπας καποιον εισαι εκει, και δε μπα να...


αλλα σοβαρα τωρα
ποιος ή ποια πιστευει ακομη
οτι η αγαπη ειναι αρκετη?

If you're so clever

then why are you on your own tonight?



ελα ντε

Φοβιες

θα γυρισω καποια στιγμη και δεν θα εισαι εκει.

η διαπιστωση οτι γεννηθηκα για να παρακμασω.

θα απαγορευτει το αγγιγμα.

κι απο την υπερβολικη προσπαθεια στο τελος θα σας χασω.

Γκριζα Διαφημιση

"....Η "πραγματικότητα" βρίσκεται στα δάχτυλα αυτής της γυναίκας που φυσάει στην πρώτη σελίδα των λεξικών..."

André Breton
LE SURRÉALISME ET LE PEINTURE, 1926

SPOILER

Απο δω η διδυμη αδερφη μου

ΔΑΦΝΗ
την λενε και δεν ειμαστε απλα διδυμες
ειμαστε σιαμαιες,
ξερετε εχουμε γεννηθει η μια κολλητα στην αλλη,
αλλα δεν φαινεται
ξερει να κρυβεται η ατιμη
και αρκειται στο να μου ψυθιριζει
στο αυτι
"μην το κανεις"
κι οταν ρωταω γιατι
μου απανταει
"ειμαι το ενστικτο σου".

Ειναι εκει,
για να μου παταει αποτομα το φρενο
για να μου λεει οτι ειναι κουρασμενη
και να μην παμε στο παρτυ
επιμενει να της κανω τα χατηρια
να της αγοραζω παγωτα, γλυφιτζουρια
τσιγαρα
ολα για την υπερευαισθητη
τροφαντη δαφνη

την κουβαλαω μαζι μου
στο δρομο, στον καφε
στις διακοπες
στην εξεταστικη

ειναι σε πρακτικη συσκευασια
ενσωματωμενη

η αγαπημενη της ατακα
"γαμιεται ο κρονος"
ενω η δικια μου
γαμιεται ο διας

πολλες φορες νομιζω
οτι ειναι πιο ομορφη απο μενα
αλλα ολοι μου λενε
να μην κανω συγκρισεις


και μου λεει
οτι μ'αγαπαει
και θελει το καλυτερο
για μενα
(το καλυτερο για μενα ή για σενα?)
και το κανει να ακουγεται αληθινο

φοβαται
το σκοταδι
και την μοναξια
αλλα ποτε δεν με ακουει.

Δεν ξερω πως τα καταφερε,αλλα της γραψανε και τραγουδι



η κωλοφαρδη.

Βολ.5

Εδώ είμαστε.
Ξαπλωμένοι στο στενό στρώμα, να κοιτάμε την ίδια ρωγμή στο ταβάνι.

-Σε λίγο ξημερώνει...
-Τέλεια, ας ανεβουμε στην ταράτσα
-Στην ταράτσα...?

Ναι στην ταράτσα.Μπορεί να μην έχει την τέλεια θέα, αλλά τουλάχιστον θα δούμε μια αξιοπρεπή ανατολή, έστω και ανάμεσα απο τις πολυκατοικίες, τις κεραίες και τις μπουγάδες.

-Ναι, εγω κι εσυ, στην ταρατσα, ελα ας φτιάξουμε μια ανάμνηση.
-Τι να την κανουμε την αναμνηση?

Δεν απάντησα.
Πήραμε απο μια κούπα καφέ και σκαρφαλώσαμε στην σιδερένια σκαλα της κουζίνας.Βρήκαμε ενα καλο σημείο και κάτσαμε, η θέα ήταν πιο ωραία απο το αναμενόμενο, κι ο ουρανός μόλις είχε αρχίσει να ξεθωριάζει απο την μια μερια, σαν χιλιοφορεμένο τζην.
Του θύμισα σχεδόν αδιάφορα ότι το αεροπλάνο έφευγε στις 4 και ότι έπρεπε να είμαι νωρίτερα στο αεροδρόμιο, και ταυτόχρονα κοιτούσα προσηλωμένη τον καφέ μου έχοντας ξεχάσει τον λόγο που ανεβήκαμε μέχρι εδω πάνω.

-Μου άρεσε περισσότερο όταν ήμουν ο πρώτος ανθρωπος που τηλεφωνούσες καθε φορά που έφτανες στην πόλη.

Τι ητανε πάλι αυτό?Μα γιατί να έχει παράπονο?Σε λίγο θα μου πει πως τον ξέχασα κι όλας λες και...

-Πάω κάτω, είπε ξερά.

Σκατά.
Γιατί οι άνθρωποι δείχνουν τόσο όμορφοι όταν γυρνάνε την πλάτη και φεύγουν? Έστω και μετα απο ξενύχτι, ατημέλητοι και ίσως λιγάκι ζαλισμένοι.

Spy, spy, pretty girl
I see you see me through your window

Ποτε δεν καταλαβαινεις πραγματικα

οτι μπηκε το -κατα τ'αλλα μισητο- καλοκαιρι
αν δεν σου ερθει η ορεξη οταν γυρνας σπιτι
να ακουσεις αυτό:



ή ίσως κι αυτό




και για να παραφρασω μια ατακα γνωστων:

το καλοκαιρι ειναι για να ακουμε koop και nouvelle vague.
ενταξει, ισως και λιγο φοιβο δεληβορια.

Αν

.
ο δεκεμβρης ηταν η ερωτηση
.
τοτε η απαντηση
.
ειναι 42
.

Ας τσακωθουμε.

Εγω εσυ εμεις αυτοι.
ολοι καταλαβαινουμε.
ολοι εχουμε κατανοηση.
Ολα τα κανουμε σωστα, και θελουμε να τα εχουμε καλα με ολους.

Ωραια.

Αλλα δεν προχωραει το πραγμα.
Εχουμε μεινει στασιμοι, ετσι δεν ειναι?
Ας βγαλουμε λοιπον ο καθενας τα απωθημενα του
να τσακωθουμε
να ησυχασουμε απο την μετριοτητα.

Κι επανω στον καυγα
ας μεινουν οσοι αξιζουν,
κι οι υπολοιποι στο διαολο.

Πως στον διαολο την παλευουν ολοι?

1. με τις καταστασεις που μπλεκουνε?
2. με τις τυψεις για τις μαλακιες που κανουνε?
3. με τον χρονο που χανεται και τις δευτερες ευκαιριες που ποτε δεν ερχονται?
4. πως μπορουν και τα καταφερνουν μεσα στην οικογενεια τους, ή τις φιλιες ή τις συντροφικες σχεσεις?
5. πως οριζουν το καθενα απο αυτα?
6. και τι γινεται οταν αλλαζουν απο τη ριζα καποια πραγματα?
7. πως αυτοκαθοριζονται μεσα στο κοινωνικο συνολο και πως αφομοιωνουν τις αλλαγες?
8. δεν υποφερουν και δεν μετανοιωνουν ποτε?
9. πως καταφερνουν να κρυβουν τα ελαττωματα τους και τις αδυναμιες τους?
10. στην τελικη, πως καταφερνουν να "πουλανε" τον εαυτο τους, ακομη κι αν δεν πιστευουν σ'αυτον?
11. επισης, πως γινεται να εχουν ολοι καλυτερη αντιληψη του χρονου και τις περιρρεουσας ατμοσφαιρας απο μενα?
12. που κανω λαθος γαμω την κοινωνια μου γαμω?
13. και πως διορθωνεται?
    

χρειαζομαι και τις 13 14 απαντησεις.

Πατωντας >>

Μια απο αυτες τις τυπισσες, με το καρε μαυρο μαλλι που προεξαρχει μια ασπρη τουφα στο πλαι-επιτηδες- που φορανε φαρδια ρουχα και περιπλοκες καρφιτσες-αλλα και τερμα πολιτικοποιημενη, μια πολιτικοποιημενη σουρλουλου.
Θα ζει σε ενα σπιτι, με σκυλια και γατια, παιδια δεν θα εχει ουτε θα χει παντρευτει, θα χει βαφτισει ομως τα παιδια φιλων και γνωστων, θα δεχεται λοιπον επισκεψεις απο τα απειρα βαφτιστηρια θα τους κανει καμια ωρα κατηχηση για τον ντανταϊσμο και μετα θα τα χαρτζιλικωνει.Θα φροντιζει τα αδεσποτα και θα κατεβαινει κεντρο για καφε.Διπλα της θα μενει η κολλητη της φιλη απο τα τοτε χρονια, θα της τηλεφωνει καθε μερα και θα λενε ποσο ζαχαρο επιασε η μια και ποση πιεση η αλλη και θα τα παιζουν σε στοιχημα-οποια χασει κερναει καφε.

-πονανε τα αρθριτικα μου, αλλαζει ο καιρος
-θυμασαι μωρη τοτε στα αντικυθηρα που κουτσαθηκες?
-το τεκνακι μια χαρα το κανονισα χτες...
ηρθε το βαφτιστηρι σου σημερα και δε σε βρηκε
-ειχα παει μεχρι το φαρμακειο να παρω χαπια για την καρδια
-απο τα πολλα χαπια το χεις χασει κωλογρια

Και αλλα τετοια ομορφα.

Και οταν καμια φορα θα καλοκαιριαζει και θα αδειαζει η πολη, θα βγαινει στο μπαλκονι με τον απαραιτητο καφε και το τσιγαρο που επρεπε να εχει ηδη κοψει και ισως να σκεφτει τα ωραια καλοκαιρια που περασε ή ισως και κανενα καλοκαιρι να μην ητανε τοσο καλο ωστε να αξιζει να το θυμαται.

Μετα τα μεσανυχτα

δεν έχω ύπνο.
εδω και εναν μηνα περιπου
μετα τα μεσανυχτα δεν κοιμαμαι
ξενυχταω μπροστα στην οθονη του υπολογιστη
πατωντας f5 σε σελιδες που μενουν συνεχεια ιδιες
αφου το χλωμο φως της οθονης μου φαινεται
πιο οικειο κι απο τον ηλιο

χρειαζομαι υπνο

τα αδεια χαρτια μπροστα μου
τα νοιωθω σαν την καταδίκη μου

κι εχω τοσο κουραστει

they keep calling me, keep on calling me

passive aggressive

είναι στο χέρι σου.
αν το αρνηθείς, τελικά είναι δικό σου λάθος
και όχι δικό μου.


κι οταν υποφερεις, οταν πρεπει να αναθεωρησεις
αφησε λιγο την πορτα ανοιχτη-μια χαραμαδα
το μονο που θα γινει
ειναι να νιωσεις καλυτερα.

αληθεια σου λεω.











αν και τα χω ξαναπει, καπως διαφορετικά.

Sharpen your knives

.
..
...
....
.....
....
...
..
.

Tell me how the story ends now

Leather-Stardust-και καούκα χρυσαφί

Ποτε θα μαζευτεί ενα ευέλικτο γκλαμ ροκ τιμακι να κανει παρτυ??




Μηπως να κανουμε καμια εκτακτη συνέλευση?




αλλα γρηγορα συντροφισσες/οι, για να προλαβουμε να απαλλοτριωσουμε αρκετη ποσοτητα γαλαζιας σκιας για τα ματια.

Δεν είμαι άρρωστη σου λέω!

Η μελαγχολια παντα εκρυβε εναν ερωτισμο
οχι αυτον που ξερουμε, με την ζωογονο ορμη του
αλλα τον αλλον, τον υπουλο
αυτον που σου διεγειρει τον εγκεφαλο


Η μελαγχολια ειναι αδερφη της καταθλιψης
αλλα ειναι ταυτοχρονα κατι διαφορετικο
οπως ο υπνος με τον θανατο

Ειναι ισως μια μικρη ατελεια, που μας σωζει απο το να ειμαστε βασανιστικα τελειοι, και μας βαζει ξανα στο δρομο της αυτοκριτικης και του αναστοχασμου.

Δεν ειναι κι ασχημα.


Η μελαγχολια στην τελικη αποδεικνυεται πιο δυναμικη
κι απο την ιδια την χαρα της ζωης
δεν ειναι τυχαιο που οι εκπτωτοι ειναι παντα πιο επικινδυνοι

Στο μεσαιωνα, η μελαγχολία είχε το στιγμα του θανασιμου αμαρτηματος, ενω απο την αναγεννηση και μετα, οι μελαγχολικοι ήταν, οπως και τωρα, αξιοζηλευτα οντα, αιθεροβαμωνες και ευφυείς καλλιτεχνες.

Ως ανθρωπινη ιδιοτητα, εχει τα πανω της και τα κατω της
ποτε εσωστρεφεις και ποτε εξωστρεφεις λοιπον
οι (κυκλοθυμικοι) μελαγχολικοι ανθρωποι
εχουν σχεδον παντα
δικιο

και πανω σ'αυτο δεν σηκωνω κουβεντα.

Τα λάθη επαναλαμβάνονται*

Στο τέλος του διαδρόμου, οι δύο πρώτες πόρτες ήταν κλειδωμένες και η τρίτη άνοιξε με δυσκολία. Μπήκα σ'ενα σκοτεινό δωμάτιο, περπάτησα πέντε ή έξι διστακτικά βήματα -ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται στο σκοτάδι- και άναψα το φως.

Παρακμή.
Ένα ρεύμα αέρα είχε ανακάτεψει τη σκόνη. Το δωμάτιο ήταν σχεδόν άδειο- τα λιγοστά έπιπλα ήταν σκεπασμένα με σεντόνια κάποτε λευκά. Τα κάδρα είχαν καθαιρεθεί εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από τότε που πέθανε η θεία Ιουλία.

Η θεία Ιουλία πέθανε λίγο πριν την μικρασιατική καταστροφή- ήταν το πολύ 30 χρονών. Ήταν καλοκαίρι, φορούσε τα ξύλινα τσοκαράκια της και είχε ανέβει να ποτίσει τις γλάστρες στην σιδερένια στριφογυριστή σκάλα. Ίσως ζαλίστηκε, ίσως να γλύστρισε στα νερά- η γιαγιά κάθε φορά που μου έλεγε την ιστορία μου τα άλλαζε.Η ακριβοθώρητη Ιουλία της γειτονιάς του Ψυρρή μετατράπηκε σε ένα κουβάρι, και πέθανε λίγες μέρες αργότερα.

Η μυρωδιά της μούχλας φτάνει μέχρι τα ρουθούνια μου. Έχω νευριάσει που οι κληρονόμοι δεν μπόρεσαν ποτέ να συντηρήσουν αυτό το σπίτι, κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.Ήρθα εδώ ως επισκέπτρια και τίποτα παραπάνω.

Ή μάλλον όχι.
Έτσι είπα στην ξαδέρφη νιοστού βαθμού όταν της ζήτησα τα κλειδιά.Πείστηκε μόνο όταν της έδειξα το πάσο της σχολής μου και της μίλησα για ιστορικά κειμήλια που ίσως να έχει.
Ο άντρας της θείας Ιουλίας πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Το όνομα του ήταν επίσης Ιούλιος- τι σύμπτωση, θεόσταλτη ή καρμική ή σκέτη σύμπτωση, αναλογα με το που πιστεύει κανείς.

Ήρθα ως εδώ για να βρώ το μικρό σημειωματάριο με τις ερωτικές επιστολές της θείας Ιουλίας και του θειου Ιούλιου.Το βρήκα κρυμμένο, αλλά σχεδόν λιωμένο και φαγωμένο από τον χρόνο. Το άνοιξα προσεχτικά, οι σελίδες ήταν κολλημένες μεταξύ τους κι έτσι δεν μπόρεσα να διακρίνω πολλά, παρα μόνο το παρακάτω. Σας το αφιερώνω:

Κουραστηκα να σ'αγαπώ
Να σ'αρνηθώ λυπούμαι
Να σε ξεχάσω δε μπορώ
γι'αυτό και τυραννούμαι

Χαος σε ταξη

Τα χειροκροτηματα απο τις ηχογραφημενες συναυλιες

Τα ποδηλατα με τα μωρα στο πισω καθισμα

Κατι απογευματα σε αθηναϊκα μπαλκονια, που θυμιζουν χωριο

Να κοιτας στα ματια

Η καλοκαιρινη βροχη

Να αγαπας καποιον χωρις αυριο

Να αφηνεις την πανσεληνο να σου γαμαει τις νυχτες

Να ακους συνεχεια τα ιδια τραγουδια

Για πρωινο τοστ με πορτοκαλαδα

Ο πονολαιμος περναει με παγωτο

Να σ'εμπιστευονται

Να εισαι σκλαβος της λεπτομερειας

Να χωρας ακριβως μεσα σ'ενα κιουπι

Να τσακωνεσαι με τον σκυλο σου, σαν να ηταν ανθρωπος

Οι πιο μελαγχολικοι στιχοι ειναι στα τραγουδια που σε κανουν να κοπανιεσαι

Η ανατολη μετα απο ξενυχτι

Να σε κοιτανε στα ματια

να σ'αγαπανε γι'αυτο που εισαι

και για οσα προσφερεις

Καληνύχτα διαστημάνθρωπε

Ο υπολογιστής ανοιχτός όλη νύχτα.
Αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα.

Αυτό το χάος με σκοτώνει.

Η πανσέληνος με τρομάζει.
Γιατί με κάνει να σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα.

Δεν θες να είσαι ελεύθερος?

Αποσύρομαι, πίσω στο κιούπι μου.
Γιατι έχω ξενερώσει τη ζωή μου.

Καληνύχτα διαστημάνθρωπε

οποιος νοιάζεται ας ψαξει να με βρει-
εχω κουραστει πια.

Μαλακομέρα.

Ξυπνάω αργα-δεν προλαβαινω να πιω καφε-φτανω στην τραπεζα-μου ελειπε ενα εγγραφο-δεν προλαβαινα-παιρνω λεωφορειο για σχολη-κοιταζομασταν με εναν τυπο ο οποιος κατεβηκε τρεχοντας(τελικα οντως ειμαι τερας)-στη σχολη, συνειδητοποιω οτι χρωσταω 25 ευρω-και οτι εχω χασει το δανεικο cd των universe217-στο λεωφορειο για κεντρο πετυχαμε ελεγκτες-φτανουμε κεραμεικο (για δουλεια) -πετυχαινουμε επιχειρηση σκουπα-ενας μεταναστης με αιματα στο χερι του δεχοταν τις πρωτες βοηθειες μαζι με απειλες-στο δρομο για το σπιτι συνειδητοποιω οτι εχω αφησει τα κλειδια μου στη σχολη-μολις μπηκα σπιτι, με πληροφορουν οτι περιμενουμε 4 ατομα για επισκεψη και διανυκτερευση(παει το διαβασμα και ολα).

Αμφίσημα

Σου έχω πεί πόσο πολύ σιχαίνομαι τα μισο-τελειωμένα πράγματα?

Άλλο τόσο σιχαίνομαι και τα αμφίσημα-όχι αυτά που κρύβουν νοήματα σε πολλαπλά επίπεδα, αυτα τα λατρεύω...- αλλά αυτά που σημαίνουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικά πράγματα.
Παρε για παράδειγμα αυτή την κατάσταση, που σε μια συνομιλία λες τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλον, μόνο που εννοείτε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Εκνευριστικό.

Χάνεις σιγα σιγα τα κοινά σας σημεία, και λές όχι ρε πούστη μου, όχι πάλι οι γαμημένες οι συμπτώσεις, γιατί θα πάρει και λίγο χρόνο να καταλάβεις περι τίνος πρόκειται, κι έτσι απλά-σαν να πέρασε ένα σφουγγάρι πανω σε μαυροπίνακα- χάνεται και η εμπιστοσύνη αναμεσά σας.

Πως λοιπόν να συνεχίσω να προσπαθώ να επικοινωνήσω?Οι σταθερές μου έχουν καταρριφθεί, ξέρω ότι μπορεί να ακούγονται οι ίδιες λέξεις, αλλά η οπτική γωνία για τα πράγματα είναι τόσο διαφορετική και σχεδόν ενοχλητική. Καλές οι πληροφορίες, δε λέω, αλλά η επικοινωνία ειναι κάτι παραπάνω απο την απλή ανταλλαγή τους, η επικοινωνία θέλει και την κατανόηση τους.

Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι και το ξέρουμε, ότι οι επιθυμίες μας δεν συμπίπτουν, ότι στην τελική βαδίζουμε σε δύο διαφορετικούς δρόμους και σε διαφορετικές κατευθύνσεις, που απλά έτυχε να μπούνε δίπλα-δίπλα για ένα μικρό και πολυ όμορφο χρονικό διάστημα.


Και για να μην χαλάμε τις καρδιές μας, η συναισθηματική μου μνήμη είναι καλώς ή κακώς ακόμη ζωντανή, και ό,τι υποσχέθηκα δεν ξεχνιέται.

εκεί που εγώ βλέπω να γράφει πρωτοπόρος στις πτώσεις

εσυ βλέπεις πιονέρος στους καταρράχτες

και η αληθεια είναι pioneer to the falls

But today my heart swings.

Ε, ξέρετε τώρα πως ειναι αυτά τα πράγματα.
Εκτιμάς μια μπάντα, για την μουσική της και τον χαρακτήρα της.
Την λατρεύεις όμως, όταν ταυτίζεσαι, όταν λες ρε πούστη μου έτσι νιώθω και γω.

Λοιπόν, έτσι νιώθω και γω.






Γι'αυτό λοιπον μην μας κατηγορείτε που στην ηλικία μας, καθόμαστε και λέμε μαλακίες όπως να τους παντρευτούμε να γεμίσει ο κόσμος ιντερπολ-ακια.
Η χαζοχαρουμενιά δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.


Απολαύστε το βίντεο...



υγ. εξαιρετικό το περιστατικό με το σουτιέν...γέλαγα για ωρες

υγ2.οι electric litany ήταν εκεί πριν κανα χρόνο στο ξεκίνημα μου, και ήταν παλι εδώ στα τελειώματα -περίεργα πράγματα

υγ3. αυτή είναι η 200στή μου ανάρτηση.Να τα εκατοστίσω.

Σκότωσέ τον

με τα όπλα που σου έδωσε

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.3

Γύρισα σπίτι 3μιση τα ξημερώματα.Δεν ηθελα να δω κανέναν.
Μέσα σε όλη τη σημερινή σαπίλα, το τελευταίο πράγμα που ήθελα ήταν να με λυπηθούν που χώρισα. Είχα πυρετό και ο πονοκεφαλός μου γινότανε όλο και πιο ενοχλητικός-έτσι, για να μάθω να βουτάω στη θάλασσα μεσα στη μαύρη νύχτα.

Μπαίνω μέσα στο χάος του δωματιου μου.Σκόρπια ρούχα, και πολυ σκόνη. Και μετα απορώ γιατι δεν μπορώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, σκέφτηκα. Κι έπειτα, ποιος να θελήσει να με γνωρίσει, τέτοιο μπάχαλο που είμαι?

Το γέλιο μου ακούστηκε ξένο μέσα στη νύχτα.

Περπάτησα μόνο όσο χρειαζότανε για να φτάσω στο μπάνιο, και να αφεθώ κάτω απο έναν καυτό καταρράχτη νερού.'Ισως και να έκανε καλό στο κρύωμα μου.

Κι έτσι οπως καθόμουν γυμνή, μέσα στο μπάνιο με τους υδρατμούς, είχα την αίσθηση ότι κάπου μέσα στην πόλη ακούστηκε ένα κλικ- κάποιος έιχε μόλις κλείσει ένα μουσικό κουτί, και το τακτοποίησε ξανα στο σκονισμένο ράφι του.

Διάσημα τελευταία λόγια

Κάθε φορά
που δίνω σε κάποιον
ό,τι καλυτερο έχω


με αποφεύγει.


Υποθέτω πως,
κατα βάθος,
είμαι ενα τέρας.

Για έλα δω, να σου πω κάτι....

It's way too late to be this locked inside ourselves
The trouble is that you're in love with someone else
It should be me. Oh, it should be me

Sacred parts, your get aways
You come along on summer days
Tenderly, tastefully

And so may, we make time
Try to find somebody else
This place is mine

set the day, you know exactly how I feel
I had my doubts little girl
I'm in love with something real

It could be me, that's changing!

And so may, we make time
To try and find somebody else
Who has a line

Now season with health
Two lovers walk a lakeside mile
Try pleasing with stealth, rodeo
See what stands long ending fast










μα τι χαζή που είμαι τόσο καιρό....
αφου τα χουμε πει αυτα.

Ολα στον τοπο τους

Που έχω ενα ζευγάρι αυτιά να με ακούν
κι ενα ζευγάρι ματια να με κοιτάνε

Που το μυαλό μου γιατρεύτηκε απο την κράμπα
και η καρδιά μου ξαναβρήκε τους ρυθμούς της

Που ο αυγουστος απέκτησε νόημα εδω και εναν χρόνο
και μπορω μια φορα το χρονο να γινομαι ενα με το χωμα
να το ερωτευομαι κι ας με βασανιζει

Που εχω ανθρωπους που αντεχουν να με ακουνε
να μου δειχνουν μια νεα προοπτικη
και να πηγαινουν τη σκεψη μου ενα βημα παραπερα

Που οσοι με κουρασαν εμειναν πισω
και οσοι αξιζουν ειναι ακομη εδω

Και που στην τελικη,
καποιος μου γνωρισε εναν καλα κρυμμενο θησαυρο
και την τριτη το βραδυ θα εκπληρωθει το μουσικο μου απωθημένο

Ok, fuck it, I lied. What you gonna do?*

"...Πρέπει επιτέλους να βάλεις τέλος στην αυτοτιμωρία και τη ψυχολογική πίεση που επιβάλλεις στον εαυτό σου για τις αποτυχίες του παρελθόντος. Προσπάθησες, πολέμησες κι έχασες. Συμβαίνει σε όλους. Σωστά; Γιατί σε εσένα όμως είναι τόσο δύσκολο γαμώτο να προχωρήσεις; Κι εδώ να σου υπενθυμίσω κάτι που εξακολουθείς να ξεχνάς!Πάντα θα βάζεις το πήχη ψηλά και θα κυνηγάς το σημαντικότερο, το ακριβότερο και το ομορφότερο αφού η λέξη ήττα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σου. Συνεπώς ο μόνος τρόπος για να προχωρήσεις είναι να θέσεις ένα καινούργιο στόχο, να μπεις σε μια νέα περιπέτεια, να εξερευνήσεις ένα καινούργιο μονοπάτι. Άρα σταμάτα να φέρνεις σβούρες στον αεροδιάδρομο και απογειώσου επιτέλους!..."

ναι ρε τρόλλια, το βρηκα απο σποντα σε μελλοντολογικο-ζωδιακο site .
αλλα ουτε εγω δεν θα μπορουσα να περιγραψω καλυτερα αυτο που ερχεται και που το υποδεικνυει το ενστικτο μου.Αυτη ειναι η πιο σταρχιδιστικη αναρτηση που εγινε ποτέ, γι'αυτο και την υπερτονιζω ετσι, σε περιπτωση που ξεχασω ποσο απελευθερωτικο ειναι το βρισιδι.





* παρτε και τραγουδακι ολντ σκουλ μαιντ φακ.

....ενάντια στην κατάθλιψη

εργοστάσιο παραγωγής

προλεταριακού

αβαν-γκαρντ

ρεαλισμού

Και οταν ο ρεαλισμός αυτός, που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο, είναι τέτοιος -και ακόμη καλύτερος- πως να κατηγορήσεις την συντρόφισσα σου που έκατσε μέσα να διαβάσει, αντι να βγει στην ζοφερή πραγματικότητα του έξω κόσμου?

Κι οταν ακομη και το αδειο δωματιο αποπνεει ζωτικότητα, που υπηρξε και θα υπαρχει ακομη οταν θα εχεις φυγει, πως να συνεχισεις να εχεις τα ιδια μυαλά με πριν?

Αφου ηδη κολλησες το μικρόβιο, ο εγκεφαλος σου σιγοψήνεται σε χαμηλή θερμοκρασία, και τα δέκατα παρεμβαίνουν σε καθε λογικη διεργασία, ανανεώνοντας καθε φορα την προοπτική των γεγονότων, δημιουργώντας σχεδον μηδενιστικές τάσεις στο σώμα της συνέλευσης που καθε αλλο παρα απαισιοδοξες ειναι..

Θέλω

Να ξεπεράσω για μια σωστή πρώτη φορά τα όρια

Να σταματησω να αυτοπεριοριζομαι στο καλουπι μου

-Αν η ζωη ειναι μια τεραστια σκαλα, εχω φτασει σε ενα πλατυσκαλο και περιμενω

Και οταν κοιταω πισω μου και δεν βλεπω απο που ηρθα-

Να θυμαμαι οτι με πονεσε και οτι με ευχαριστησε

Να χτυπησω πανω στο μπρατσο μου τη φραση soulmates never die

οχι επειδη το ειπε καποιο συγκροτημα

ουτε επειδη το ηθελα απο το λυκειο και οι γονεις ουτε να ακουσουνε

αλλα γιατι αυτη τη γαμημενη η φρασουλα

θελω να την θυμαμαι οταν ποναω

Να χτυπησω αυτη τη φρασουλα, μονο και μονο επειδη παντα την ηθελα

και επειδη οταν τελειωσε (?) η γονικη καταστολη

ανελαβα το ρολο της εγω, με ιδιο ή και χειρότερο τροπο

Να ξεπερασω τον μιμητισμο της γονικης καταστολης

Να δαγκωσω τις ανασφαλειες μου

Κι αφου τις μασησω να τις φτυσω με οση δυναμη μπορω

πανω στα μουτρα της κοινωνιας του θεαματος
Επειδη με καταστρεψανε απειρες φορες

Να κανω βαρελακι πανω σε αμμολοφους

Να μη με νοιαζει

Να σταματησω τον αυτοπεριορισμο

και την αυτοκαταστολη

Να τρελαθω και να τρελανω

Επεσα και με εριξαν

Χτυπηθηκα και με χτυπησαν

Εσπασα και με εσπασαν

Περασαν νταλικες και με παρασυρανε

Με σπασανε σε εκατομμυρια κομματια

επανασυντεθηκα και με επανασυνθεσαν

Με ξαναδιαλυσαν και ξαναδιαλυθηκα

Ξαναφτιαχτηκα και με ξαναχαλασαν

Κι απο ολη αυτη τη διαδικασια

καταλαβα οτι κρυβω μια δυναμη που δεν την ηξερα

οτι αφου μπορω να την παλεψω τωρα φαντασου για μετα

Θελω στην τελικη να τρελαθω απο μονη μου, πριν με τρελανετε εσεις.

Θεσσαλονίκη - Αθήνα σημειώσατε 1

Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής, η σκέψη γίνεται τόσο άβολη, όσο το κάθισμα του τρένου και τόσο αργή και βασανιστική όσο ο ίδιος ο θάνατος.Αδυνατώ να τακτοποιήσω το διαστρεβλωμένο κορμί μου στην πραγματικότητα αυτού του καθίσματος, και άλλο τόσο αδυνατώ να βάλω σε μια σειρά τις υπερ-αναλυτικές σκέψεις μου.Όσο πλησιάζει η ώρα της επιστροφής βρίσκομαι όλο και πιο κοντά σ'ενα μεγάλο ναι ή σ'ενα μεγαλο οχι, όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο να επιλέξουμε να ξεχάσουμε ο ένας την ύπαρξη του Άλλου.

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.2

Στεκεσαι στην ακρη, με το ενα ποδι σηκωμενο, ετοιμος να κανεις ενα βημα μπρος και να αφεθεις στη γλυκια μεθη της πτωσης.

Θα το κανες?

Ακουμπας παλι το ποδι σου στην μουσκεμενη αποβαθρα, και κοιταζεις το νερο.
Σκεφτεσαι να γυρισεις πισω.Πισω στην πολη, στο μεγαλο κενο που σου αφησανε, εκει σ'αυτο το μερος πανω απο το στομαχι σου και αναμεσα στους πνευμονες.

Οχι δεν γυριζω πισω, μουρμουρισες με τα δοντια σφιγμενα


Ξεκινας παλι ενα μετεωρο βημα...Ολες οι αισθησεις σου λειτουργουν στον μεγιστο βαθμο.Οι αισθητηρες στο δερμα σου ειδοποιουν οτι κρυωνεις και οι χτυποι της καρδιας σου καλυπτουν ακομη και τον παφλασμο των κυματων στους ξυλινους πασσαλους.

Θα το κανες?

Οχι δεν γυριζεις πισω.Ειναι η ωρα να ξεφυγεις, και το ξερεις, η φυγη σε τοπο ειναι και φυγη σε χρονο, οσο πιο μακρια φτασεις τοσο πιο ευκολα θα ξεχασεις και πηγες μεχρι εκει που σε πηγανε τα ποδια σου -ποιος να φανταζοταν οτι υπηρχε ενα μικρο λιμανι εδω σ'αυτην την γαμημενη την πολη.

Σ'αυτο το λιμανι λοιπον εφτασε η στιγμη να αποφασισεις, αν θα φτασεις μεχρι το τελος, ή αν θα γυρισεις πισω κατακοπος-οχι επειδη περπατησες χιλιομετρα, αλλα επειδη ηττηθηκες κατα κρατος.

Τα ποδια σου τρεμουν απο την ακινησια.Ξερεις οτι στο επομενο βημα ολα θα ειναι πολυ καλυτερα, η αποφασιστικοτητα αυτης της μιας στιγμης θα σε βγαλει απο την αβεβαιοτητα χρονων.Το νερο σε περιμενει, σχεδον ακους το ονομα σου.Ξερεις οτι δεν υπαρχει πια τιποτα να χασεις.Ξερεις οτι στο επομενο βημα θα σταματησεις να κρυωνεις.Ξερεις οτι θα δραπετευσεις στο κενο.

Θα το εκανες?

Στεκεσαι στην ακρη, με το ενα ποδι σηκωμενο, ετοιμος να κανεις ενα βημα μπρος και να αφεθεις στη γλυκια μεθη της πτωσης.

Εκνευριζομαι.

Οταν οι υποτιθεμενοι συντροφοι γινονται σαβουρες
Οταν ο μοναδικος κοινος τοπος μεταξυ μας ειναι πλεον τα μαυρα adidas
Οταν εμεις ως αντισεξιστριες, παρατηρουμε οτι ο χειροτερα ριζωμενος σεξισμος βρισκεται σε ατομα του "χωρου"
Οταν η ελαχιστη κοινη πολιτικη βαση παει στο διαολο-για ενα ξανθο μαλλακι, ή για ενα φορεματακι, ή για τα δικα τους μετρα για ενα "μουνακι με ποδια"

Κι οταν εκνευριζομαι γινομαι πολυ κακος ανθρωπος

Για αυτο λοιπον
οποιος νομιζει οτι ειναι περισσοτερο αντρακλας παρα συντροφος, να παει να γαμηθει
εμεις εξακολουθουμε να ριχνουμε
σκατα στο φαντασιακο "σκυλού & μεταλάς"
και συνεχιζουμε να αναζητουμε
συντροφικοτητα και οχι περιστασιακο γαμησι

και αντε μου στο διαολο "συντροφοι"



υγ.φωτ σε προλαβα:P

Η σειρα των πραγματων

coup de fil

coup de foudre

coup de cœur

coup de grâce

coup de bourre

coup d'état

και ηττηθηκαμε.κατα κρατος.

Απογράφονται και τα alter ego?

Φοιτήτρια, απογοητευμένη και άνεργη-χρειαζόμουν και εργασιοθεραπεία και λεφτά δηλαδή. Και μιας και οι απογραφές γίνονται μια φορά στα 10 χρόνια, είπα να πάω και γώ.Τελευταία στιγμή με πήρανε, να κάνω γύρω στα 90 σπιτια σε 4 μέρες. Ξεφτίλα.
Μεσημέρι κυριακής, 8ος όροφος, η Αθήνα πιάτο.Μου άνοιξε ενα μυστηριο, γένους θηλυκού. Ητανε μια, ντυμενη απλα, τελειότητα. Διπλα στην πορτα, μια βαλιτσα, και διπλα στη βαλιτσα ενα μοντερνο ψυγειο διακοσμημενο με οτιδηποτε δηλωνει ταξιδι, εισητηρια, φωτογραφιες, καρτ-ποσταλ, ποστερ. Εκατσα στον καναπε, και για καποιο ανεξηγητο λογο ενιωθα αμηχανια.
Μου απαντουσε με ευγενεια, λιγο βιαστικα. Βιαστικα συμπληρωνα και γω το δελτιο, η παρουσια μου εκει μεσα με εκανε νευρικη. Με εκπληξη, σημειωσα οτι ειχαμε ιδια μερα γενεθλια, μονο που εγω ξεφυτρωσα 4 χρονια μετα. Δεν μπορεσα να μην κανω την συγκριση- εγω γειωμενη για χιλιους δυο λογους, απογοητευμενη, και δεν ξερω και γω τι αλλο, κι εκεινη, εκεινη ενσαρκωνε το τελειο φαντασιακο για τα δικα μου μετρα (αν εξαιρεσουμε την πολιτικη ιδιοτητα βεβαια, δεν την εκοψα για συντροφισσα).
Φεύγοντας, δεν ηξερα αν την γούσταρα, αν την ζήλεψα, αν ήθελα να είμαι σαν κι αυτήν ή αν ήθελα να είμαι κατι ακόμη καλύτερο.
Το προηγούμενο βράδυ είχα δει το Fight Club, φαντάζομαι αν είχα ποτε καποιον tyler durden θα ητανε αυτη.

1.Ο κοσμος ειναι ενας μεγαλος κουβας με σκατα, που κολυμπαμε μεσα του και φτυνουμε ροχαλες ο ενας στον αλλον.

2. Οσο βιακαλ και να βαλεις, αμα δεν τριψεις δεν φευγουνε τα αλατα που συσσωρευτηκαν με τα χρονια.

3.

Κυριε (με την) νταλικα...(*)

Παμε μια βολτα
στις εθνικες
μεχρι τα βαλκανια
να φτιαξουμε μια
αναμνηση βρε αδερφε
-η φυγη σε τοπο ειναι φυγη σε χρονο
η φυγη σε χρονο δεν ειναι ομως φυγη σε τοπο-
Αν και δεν ειμαι σιγουρη
κατα ποσο θελω
να ταξιδεψω με ενα φορτηγο
Καποια πραγματα δεν μπορεις
να τα παρεις ως δεδομενα με τις νταλικες
μπορει σε ενα κλεισιμο των βλεφαρων
να βρεθεις απο τη θεση του φορτιου
μπροστα στις ροδες τους
με τροπο που θα ζηλευε
ακομη κι ο Bunuel
η συγκρουση ειναι ισχυρη και αναποφευκτη
και οταν η αληθεια ειναι εκει
-οταν βλεπεις ποσο ακριβα αγορασες τον αλλον
και ποσο φθηνα πουλησες τον εαυτο σου
οταν οι ευσεβεις ποθοι πανε στο διαολο
οταν γινεσαι ανεπιδεκτη μαθησεως
οταν καταρριπτεται η θεωρια
των συγκοινωνουντων δοχειων
περι αμοιβαιοτητας και αλλες
ανατριχιαστικες ιστοριες-
η συγκρουση ειναι επαναλαμβανομενη
Δευτερα, Τριτη, Τεταρτη
Μαρτιος, Απριλιος, Μαϊος
και καθολου ευχαριστη
Κι οση ωρα ασχολουμαι με τις νταλικες
φοβαμαι μηπως χασω το τρενο για θεσσαλονικη

παγιδευμενη σε μια αδεια αποβαθρα

χωρις αποσκευες, μονο με ενα εισητηριο

που δεν επρεπε να εχω ακυρωσει

Ποσο ακομη να περιμενω κυριε οδηγε?

Προλαβαινω να χτυπησω το κεφαλι μου στον τοιχο?

Πανσεληνος

Στα μαρμαρινα σκαλια, ενος αχανούς κτηριου στην Αλεξανδρας.
Εκει εισεβαλε για πρωτη φορα στο οπτικο μου πεδιο, πισω απο μια πολυκατοικια κοντα στο μετρο.Και, ετσι καταλαβα με τη μια τι θελει να πει το τραγουδι (μεχρι να μπει στο ρεφρεν κυριως)

Αποψε ειναι περιεργη βραδια, το ηξερα απο την στιγμη που εδυσε ο ηλιος.

Και οχι δεν ειμαι ερωτευμενη.
Ποτε να προλαβω?

Σκηνοθετικά γυμνάσματα βολ.1

Κυριακή πρωί μεσημέρι.
Τον παίρνω δύο φορές τηλέφωνο μέχρι να το σηκώσει.
-Έλα ρε βλαμμένο, ακόμη να ξυπνήσεις?Και κοιμήθηκες και νωρίτερα απο μένα!
- Ρε αντε μου στο διάολο πρωινιάτικα...
-Σήκω, οπως είσαι, πάμε βόλτα, έρχομαι να σε πάρω
-.....

Μπαίνει στο αυτοκίνητο με έναν καφέ στο χέρι και με ένα σπασμένο βλέμμα στο μάτι-καταραμένο αλκοόλ.Βγαίνουμε εθνική.
Ο ήλιος ειναι στη μεριά του συνοδηγού και πέφτει στα μάτια του, κανοντάς τον να βλαστημάει.Του ρίχνω κλεφτές ματιές, όση ώρα προσπαθεί να βολευτεί. Τα παρατάει, και σκύβει μπροστά, να βάλει το cd που έχουμε γράψει ειδικά για αυτοκινητοβόλτες με τον εύλογο τίτλο Keep the car running. Σιγοτραγουδάω και χαμογελάω κοιτάζοντας ευθεία μπροστά.

-Εσυ πάλι γιατί χαίρεσαι?
-Γιατι σ'αγαπάω, γαμώ το χριστό σου.

Αυτή η σύντομη διαπίστωση τον έκανε να ηρεμίσει.

Η κριση στα 20

Με ρωτησε σημερα ο πατερας μου τι θελω να κανω στη ζωη μου, κι αν εχω βαλει προγραμμα.
Πηγα να βαλω τα κλαματα.
Οταν τον ρωτησα γιατι ρωταει, μου ειπε οτι θελει -με λιγα λογια- να με αποκαταστησει οικονομικως.Του ειπα να κανει οτι νομιζει, αλλα εμενα να μην με υπολογιζει.
Μα γιατι?Αφου ειμαστε οικογενεια.
Ενιωσα μια μικρη δοση σιχαμαρας στο στομαχι μου.
Ηθελα να του φωναξω μεσα στη μουρη του, οτι εδω καλα καλα δεν τα βρισκουμε με τον κοσμο γυρω μας, τα λεφτα μας μαρανανε.Οτι εγω σε 5 χρονια, δε θελω να ειμαι τιποτε αλλο παρα μια ερωτευμενη μεταπτυχιακη φοιτητρια, που θα κανει το γυρο του κοσμου με το ετερον ερωτευμενο ημισι, και θα κανει σεξ καθε φορα και σε μια διαφορετικη πολη, ετσι για το γαμωτο.
Κι επειδη δεν το κοβω να πραγματοποιειται, θα ερωτευτω και γω την κολλητη μου, αντε γιατι οι straight ερωτες γινανε ξαφνικα πολυ ξενερωτοι.

Κι αντε τωρα να τα πεις στον πατερα αυτα...

Μεταμεσονύχτια συνειρμική γραφή (απντειτ)

Πλησιάζει η απολογιστική*.

βλεπε εδώ

*εδώ μιλαμε πλεον για απολογισμό

Και την παλεψα με ταινιοθεραπεια (ακα ειδα απειρες ταινιες, για να μην σκεφτομαι) εφαγα απειρα γλυκα,εκανα ενα ασχημο μεθυσι, επεσα με τα μουτρα στα βιβλια της σχολης, (ξανα)ανακάλυψα τον bowie, αλλα πανω απο ολα ειμαι ευγνωμων (κλισε φραση αλλα anyway..) για οσα εμαθα. Διαλυθηκα και επανασυντεθηκα σε νεες βασεις, ειδα τον εαυτο μου σε καθρεφτη και ητανε πολυ ομορφος αν και λιγο νευρικος και αδεξιος.Μηπως τελικα δεν εψαχνα τιποτα παραπανω απο αυτο?Απο το να δω τον εαυτο μου μεσα απο τα ματια καποιου αλλου?Οπως και να χει εμενα σε καλο μου βγηκε, κι ας μην με πηγε εκει που ηθελα εξαρχης.Ελαβα απειρες πληροφοριες και εδωσα αλλες τοσες.
Και δεν μπορω να σκεφτω μια πιο καταλληλη στιγμη εκτος απο αυτη εδω τωρα, για να περασει ο επομενος, που θα διαλυσει την εικονα μου σε πιξελ και μετα θα με βοηθησει να ξαναφτιαξω το παζλ.Πιστευω 8 μηνες, ενα σκισιμο απο μαχαιρι και μια αρκετα δυσνοητη συμπεριφορα, ειναι αρκετα για να αφησεις καποιον στην ησυχια του, n'est-ce pas?

Επικαιροποιημένες ατάκες:

"Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ευτυχία. Αν όμως λείπει η ηλιθιότητα, τα άλλα δύο είναι άχρηστα"

Αν ζουσε στις μερες μας μαλλον θα ελεγε κατι σαν κι αυτο:

"Η ηλιθιότητα, ο εγωισμός και η καλή υγεία είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ευτυχία. Αν όμως λείπουν οι πληροφορίες και τα τρία είναι αχρηστα."

Ηλίθια πες γίνομαι, εγωίστρια είμαι ελάχιστα, κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν έχω προς το παρον, άρα φέρτε μου πληροφορίες.τώρα.

Μεταμεσονύχτια συνειρμική γραφή

Πλησιάζει η απολογιστική*.
Οχι, δεν εχω να διηγηθώ τίποτα σπουδαίο.
Εκτός απο το οτι δέχομαι το όχι για απάντηση-είμαστε με την αυτοδιάθεση, λεμε.
Και το ότι πιστεύω στις σπείρες, οι οποίες ενέχουν τόσο την έννοια της κυκλικής εναλλαγής, όσο και της προόδου.
Ετσι δεν είναι?
Ήδη απο την κυκλοθυμια ορμώμενη, ενα διαρκες τρενακι του λουνα παρκ, που εχει καταντησει κουραστικο πλεον, μια στα πανω του μια στα κατω του, και καθε φορα τα κατω του ειναι χειροτερα απο καθε αλλη φορα (προοδος) και επαναλαμβανονται σε ορισμενο χρονο (κυκλικη εναλλαγη). Καθε φορα λεμε οτι ο πατος δεν εχει αλλο, κι ομως καθε φορα βγαζουμε ψευτες τους ιδιους μας τους εαυτους, εννοειται πως υπαρχουν και χειροτερα-τα οποια απλα περιμενουμε να ρθουν.
Και τα καλα?
Τα καλα κρατανε παντα πιο λιγο, κι εμενα τα καλα μου τα χρωστανε ακομη.Ισως τελικα να μην ειμαι της οργανωσης και του σχεδιασμου, ισως τα πλανα να μην μου ταιριαζουν τοσο οσο θα ηθελα, ισως ειμαι πιο οτι να ναι απο τον οποιονδηποτε αλλο.Και ισως να καταπιεζομαι, και να αυτοπεριοριζομαι, να νιωθω στο φουλ οτιδηποτε αρνητικο και να μην νιωθω με τιποτα το οτιδηποτε θετικο, απο φοβο κι αυτο που ξερω οτι θα φυγει.
Σκατα.Μια ζωη σκατα.
Εκει που λες, που θα παει, μια δυο μαλακιες τις εκανα κ εμαθα, μια δυο ατυχιες τις ειχα, ε τριτη δεν θα κανω,κι ομως την κανεις και την τριτη και την τεταρτη και παει λεγοντας, και δεν σταματαει ποτε αυτη η συγκεκριμενη σπειρα, η αλληλουχια δυσαρεστων γεγονοτων, γαμω την γκαντεμια μου γαμω.Τις χειροτερες μαλακιες τις κανουμε σ'αυτους που μας κανουν να χαμογελαμε περισσοτερο-ειναι παρατηρημενο-και τιποτα δεν με αρρωσταινει οσο αυτο*.Με εχει διαλυσει, με λιγα λογια.
Κι ετσι απλα, μια επιθυμια για συντροφικοτητα αντικατασταθηκε απο ενα δεν πειραζει -Δεν πειραζει, σπειρες ειναι αυτα, καπου καποτε θα ξαναγυρισει και η επιθυμια, θα ξαναστηθει το ιδιο σκηνικο -θα βρω αλλον θιασο και αλλο συμπρωταγωνιστη-, μονο που τωρα θα θυμηθω να κανω και καποιες αλλαγες στο σεναριο.Ελπιζω μονο να γινει συντομα, γιατι οι ευκαιριες ειναι σπανιες και ο χρονος εγινε πολυτιμος.



*απολογιστικη, με την εννοια της απολογιας μαλλον,παρα του απολογισμου


*σ'αυτους που δεν κορόιδεψαν την ειλικρίνεια μας, σ'αυτούς που εμπιστευθήκαμε, σ'αυτούς που νοιαζόμαστε πιο πολυ απο τον οποιονδήποτε αλλο.επρεπε να τα βαλω κι αυτα εξαρχης.

Τελικα

μπορει να ηττήθηκα (κατα κράτος)
αλλα κερδισα τις μαχες.

Κι αυτο ειναι το πιο αισιοδοξο πραγμα
που μπορω να σκεφτω αυτη την στιγμη:

Κι οσοι ακομα αντεχουνε
μες το σκοταδι φεγγουν
σαν σηματα φωσφορικα
σα νυχτωμενα φορτηγα

νυχτωθηκα κι εγω, ωρα να κοιμηθω
ο επομενος παρακαλω.



υγ1:το ξερω οτι ειπα λιγοτερο μαλαμα, αλλα που....
υγ2:εχθες εκανα το πρωτο μου μαθημα οδηγησης, απο τουδε κι εφεξης να διπλοκοιτατε στο δρομο.

Αγνοηστε αυτο το ποστ.

Αισθανομαι ενα μουδιασμα εδω και πολλες μερες. Ξυπνησα ομως σημερα το πρωι, κι εφαγα τη χειροτερη φρικη απο ολες.Μου εσκασε ξαφνικα, απο το πουθενα οπως παντα, οτι έχω αφησει το λυκειο εδω και 5 χρονια και σ'αυτα τα πολυτιμα 5(5μιση σχεδον) χρονακια μου, δεν εκανα απολυτως τιποτα στη ζωη μου.Στα καλυτερα μου χρόνια, λοιπον, δεν καταφερα τιποτα αξιολογο.Απο που να πρωτοξεκινησω να λεω; Ας πιασουμε τα βασικα σχολη-εκπαιδευση-επαγγελματικος προσανατολισμος, μια τρυπα στο νερο.Σ'αυτα τα 5 χρονια εδεησα να περασω μονο 20 μαθηματα (με απλα μαθηματικα 2 μαθηματα το εξαμηνο)δεν το λες και επιτυχια.Μου αρεσει η αρχαιολογια , δε λεω, αλλα εγω για αλλα μπηκα σ'αυτη τη σχολη, και αλλα βρισκω μπροστα μου. Συνειδητοποίησα οτι δεν παει άλλο, καποια στιγμη θα πρεπει να περασω και καμια βυζαντινη, θα κατσω να φαω όλο το καζανι με το απαισιο φαί τους, μονο και μονο για να με κερασουνε γλυκο στο τελος=να μου δωσουνε πτυχιο, και να παω για μεταπτυχιακο, στην ιστορια τεχνης, οπως ξερετε,στην οποια αμα θριαμβευσω, εδω θα ειμαι, να μου γραψετε.Περναμε στην κοινωνικοποιηση, το αγαπημενο μου θεμα.Αξιωθηκα να κανω μια πολυ καλη φιλη.Τελεία.Η κοινωνικοποίηση μου είναι μικροτερη κι απο αυτοεξόριστου στη Γαυδο, και είναι κρίμα γιατί κατα βαθος απολαμβανω την παρουσια κόσμου.Απο την κοινωνικη ζωη περναμε αμεσως αμεσως στις διαπροσωπικες σχεσεις, το μεγαλο μου ατου.Περιγραφονται καπως ετσι ---> [


]
Κι ερχομαι τωρα εγω, η πανικοβλητη, και ρωτω: Τις πταιει?Και απαντω:
Ας ριξουμε μια ματια στα δεδομενα.Ο κοινος παρανομαστης, περα απο τη μιρλα και τον αριθμο 5, ειναι κυριες και κυριοι η υποφαινομενη.
Αρα πολυ σωστα, καταληγουμε στο συμπερασμα, οτι εγω φταιω, οτι εχω δηλαδη τις δυνατοτητες αλλα κανω κατι λαθος.Δεκτον.(Επαληθευεται μαλιστα παρα πολυ ευκολα ιστορικα, καθως πριν απο καμποσο καιρο ειχα την τυχη να κρυφοκοιταξω πισω απο μια πορτα, το πως θα μπορουσα να ημουν και ω ναι, φαινομουν πολυ καλα.Τελικα δεν μου δοθηκε αδεια εισοδου-δεν πειραζει σημασια εχει οτι τωρα ξερω)
Λοιπον, τι στο διαολο κανω λαθος?
Φταιω, που επελεξα να δημιουργησω χαρακτηρα -τροπο σκεψης- και οχι βαθμους.Που επελεξα να κοινωνικοποιηθω μεν μεσω της πολιτικης, όχι μεσω του κομματος δε.Φταιω που δε γουσταρα ποτε γλυψιματα και κολληματα, που διατηρησα εναν αφυλο τροπο σκεψης σε μια κοινωνια ανιση, που δεν αισθανθηκα ποτε οτι αυτο το σωμα στην πραγματικοτητα μου ανηκει γιατι πολυ απλα δεν αισθανθηκα ποτε οικεια μεσα σ'αυτο.Φταιω που δεν ειχα γκομενο στο λυκειο, που ερωτευτηκα περαστικους που μου φαγανε τα χρονια ετσι απλα.Φταιω που δεν κυκλοφορω μεσα στη μοδα (ακομη κι αυτη την κινηματικη), που δεν μ'αρεσει να επιδεικνυω τα βυζια μου-για σκεψου, οι γυναικες εχουνε και μυαλο, απιστευτο ε? Φταιω που "δεν ειμαι αρκετα κοριτσι".Φταιω που εμπιστευτηκα μονο τις δυναμεις μου, μονο το μυαλο μου δηλαδη, ενω ξερω απο πρωτο χερι τη σημασια της εικονας.
Ή μηπως, ειμαι υπερβολική, μια ντραμα-κουην, και θα επρεπε να σκασω γιατι υπαρχουν και χειροτερα? Μηπως ειμαι εγωιστρια, και θελω ολος ο κοσμος να ασχολειται μαζι μου? Μηπως ειμαι κακομαθημενο, και γκρινιαζω οταν δεν μου κανουν τα χατηρια?Ε αυτό δεν το δεχομαι.Δεν ψαχνω τιποτε παραπανω, απο αυτο που αναζηταει όλος ο κοσμος κι ο καθενας το βρισκει αργα ή γρηγορα, καπου διαφορετικα.

Αλλα για ολα τα παραπανω, δηλωνω ένοχη. Εφταιξα κυριοι δικασται, δικαστε με, και καταδικαστε με σε αιωνια αναζητηση του διαφορετικου, ελαχιστα με ενδιαφερει πλεον.